Jak sobie radzić z mieszanym stylem przywiązania ?

Dzień dobry,

Radzenie sobie z mieszanym stylem przywiązania, czyli stylem ambiwalentno-lękowym, może być złożonym procesem, ale istnieje wiele strategii, które mogą pomóc w zarządzaniu trudnościami związanymi z tym stylem. Oto kilka zaleceń z perspektywy psychologa:

• - Zrozumienie, jakie zachowania i emocje są z związane z tym stylem, może to pomóc w zarządzaniu nimi
• - Praktyki takie jak medytacja, mindfulness, czy techniki relaksacyjne mogą pomóc w redukcji lęku i stresu
• - Warto nauczyć się również wyrażać swoje potrzeby i emocje w sposób otwarty i bezpieczny. Komunikacja jest kluczem do budowania zaufania i poczucia bezpieczeństwa w relacjach

W razie większych trudności konieczna może okazać się pomoc specjalisty.

Pozdrawiam

Bartłomiej Borys

Dzień dobry,

myślę, że najrozsądniejszym rozwiązaniem będzie przepracować sobie te style przywiązania z terapeutą, aby uświadomić sobie skąd one się wzięły, “co mi one w życiu robiły/robią” a dopiero później skupić się na poradzeniu sobie z nimi. 

Pozdrawiam :)

Dzień dobry,

Styl przywiązania jest jednym z najważniejszych elementów naszego spostrzegania i myślenia o sobie, innych ludziach i o świecie. Jest on utrwalonym latami wzorcem tego, jak bliska nam osoba może nas traktować, a także jak my możemy na ten sposób traktowania reagować. Wykształcony w dzieciństwie styl przywiązania ma znaczący wpływ na nasze dorosłe życie. Poczucie bezpieczeństwa, zaspokajanie potrzeb, odzwierciedlanie dziecka, egzekwowanie zasad i okazywanie mu uczuć decydują o kształcie stylu przywiązania.

Lękowy styl przywiązania charakteryzuje się poczuciem odrzucenia, dużą emocjonalnością i chwiejnością. Z kolei unikający styl przywiązania powoduje brak satysfakcji i zadowolenia z bliskich relacji z innymi, nieufność,  lęk i opór przed zależnością od innych. Mieszany styl przywiązania lękowo- unikający sprawia, że boimy się intymności i zaangażowania a jednocześnie pragniemy ją mieć. Zazwyczaj kryją się za tyn bradzo trudne doświadczenia z dzieciństwa.

Konsekwencjami takich pozabezpiecznych stylów przywiązania są zaburzenia osobowości, problemy w relacjach, zaburzenia więzi, depresja czy zaburzenia lękowe. Kluczową kwestią w poradzeniu sobie z takimi stylami przywiązania i ich konsekwencjami  jest psychoterapia. Bradzo skuteczna w tym przypadku jest terapia w nurcie poznawczo-behawioralnym. Zachęcam do rozważenia skorzystania z pomocy specjalisty.  Również relacja z osobą o bezpiecznym stylu przywiązania pomaga wprowadzić zmianę.

Życzę pozytywnej zmiany i pozdrawiam

Sylwia Olszak

Dzień dobry,

myślę, że najlepszym sposobem jest skorzystanie z pomocy specjalisty - psychologa lub psychoterapeuty. Sam styl przywiązania nie jest czymś z czym trzeba sobie radzić, opieki wymagają trudności, których się doświadcza pod wpływem danego stylu przywiązania. Więc tutaj pojawia się pytania, z jakimi objawami jest trudność?

Pozdrawiam serdecznie,

Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta 

Dzień dobry!

Zdaniem Bowlby’ego sposób, w jaki przywiązujemy się do naszego pierwszego opiekuna, rzutuje na nasze relacje z ludźmi oraz wpływa na opinie o nas samych,  a także silnie oddziałuje na kondycję psychiczną.  W związku z doświadczeniem pozabezpiecznego stylu warto skorzystać z psychoterapii, aby doświadczyć korekty sposobu wchodzenia w relacje w wyniku  wykształcenia przywiązania do „bezpiecznej bazy”, czyli więzi, która zapewnia ochronę. W  relacji z terapeutą można nauczyć się doświadczać siebie, swoich emocji, pragnień, lęków. Wzorce przeżywania ulegną odwzorowaniu w relacji terapeutycznej, dzięki temu można nauczyć się być w bliskim związku. 

Powodzenia

Katarzyna Waszak - psychoterapeuta

Dzień dobry, 

Temat stylów przywiązania pozostaje tematem na tyle szerokim, że nierozsądne byłoby wskazywanie jakichkolwiek pomysłów radzenia sobie z nimi “na ślepo”. Istotne pozostaje bowiem poznanie sytuacji i historii Klienta, przy jednoczesnym przeanalizowaniu trudności. W tym celu sugerowałabym systematyczne sesje u psychologa lub psychoterapeuty. 

Życzę powodzenia, 

Natalia Galus