Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak poradzić sobie z rozstaniem gdy mieszkamy razem?
Jak sobie poradzić gdy partner od nas odchodzi??...jeszcze mieszkamy razem i muszę z nim mieszkać aż znajdzie sobie jakieś mieszkanie..nie umiem się odnaleźć w tej sytuacji..
Alutka
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Rozumiem, że jesteś w trudnej sytuacji emocjonalnej, gdy twój partner odchodzi, a jednocześnie musisz nadal mieszkać z nim do czasu, gdy znajdzie własne mieszkanie. Taka sytuacja może być bardzo trudna i wywoływać wiele mieszanych uczuć. Oto kilka sugestii, jak sobie poradzić w takiej sytuacji:
Daj sobie czas na przetworzenie emocji: Wielu ludzi przechodzi przez różne etapy emocjonalne po rozstaniu, takie jak szok, złość, smutek czy przygnębienie. Ważne jest, abyś pozwolił sobie na te uczucia i dał sobie czas na ich przetworzenie. Staraj się nie tłumić emocji, ale również nie pozwól, by całkowicie przeważyły nad Twoim codziennym życiem.
Szukaj wsparcia: Rozmawianie o swoich uczuciach z bliskimi osobami, takimi jak rodzina i przyjaciele, może pomóc Ci w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi. Nie bój się poprosić o wsparcie i rozmawiać o tym, co czujesz. Czasem pomocne jest również skorzystanie z profesjonalnego wsparcia psychologicznego, takiego jak terapia indywidualna.
Ustal granice i komunikuj swoje potrzeby: Wspólne mieszkanie po rozstaniu może być wyzwaniem, ale ważne jest, abyście ustalili granice i komunikowali swoje potrzeby wobec siebie nawzajem. Starajcie się znaleźć rozwiązania, które będą dla obu stron komfortowe. Jeśli czujesz, że potrzebujesz odstępu od partnera, to jasno o tym powiedz.
Zajmij się sobą: Skup się na własnym samorozwoju i dbaj o siebie w tym trudnym okresie. Znajdź zajęcia, które sprawiają Ci przyjemność i odwracają Twoją uwagę od trudności. Może to być czytanie, uprawianie sportu, sztuka, muzyka, medytacja, czy cokolwiek innego, co sprawia, że czujesz się dobrze.
Planuj przyszłość: Mimo że jesteś teraz w trudnej sytuacji, staraj się patrzeć w przyszłość i planować swoje życie niezależnie od partnera. Zastanów się, jakie cele chcesz osiągnąć i jakie zmiany chciałbyś wprowadzić w swoim życiu. To może dać Ci poczucie kontroli i nadziei na przyszłość.
Pamiętaj, że każda sytuacja jest inna, dlatego ważne jest, aby robić to, co najlepiej pasuje do Twoich indywidualnych potrzeb i okoliczności. Jeśli czujesz, że sytuacja staje się nie do zniesienia, nie wahaj się poprosić o pomoc specjalistów.
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Joanna Łucka
Dzień dobry!
Bardzo przykro mi z powodu trudnej sytuacji, w której się Pani znalazła. To istotnie przeżycie wymagające na wielu polach. Zwykle po rozstaniu mamy dużą potrzebę unikania wszystkiego, co związane z osobą, z którą relacja się zakończyła. Tymczasem w sytuacji takiej jak ta, nie ma Pani możliwości odpoczynku od bodźców związanych z byłym partnerem.
Myślę, że warto rozważyć tutaj różne scenariusze pod względem praktycznym - czy istnieje możliwość tymczasowej lub częściowej (zabierając tylko najważniejsze rzeczy na kilka dni/tygodni) wyprowadzki Pani lub partnera np. do przyjaciół lub rodziców, rodzeństwa? Czy mieszkanie razem jest jedyną możliwością?
Jeśli nie ma możliwości tymczasowej wyprowadzki dobrze byłoby komunikować się wprost i umówić się na konkretne zasady wspólnego korzystania z mieszkania, które będą dla obojga z Państwa komfortowe oczywiście na miarę możliwości tej trudnej sytuacji.
Dobrym pomysłem może być także aktywność poza domem, o ile ma Pani tylko takie możliwości. Rozpoczęcie korzystania z zajęć związanych z hobby lub sportowych. Pozwoli to Pani spędzać mniej czasu w domu, w którym znajduje się także były partner, ponadto wyreguluje nieco napięcie, z jakim się Pani obecnie mierzy.
Proszę o siebie zadbać i stawiać jasne granice. Sytuacja jest trudna i wiąże się z wieloma trudnymi emocjami oraz najpewniej, niemałym napięciem. Dlatego zastanowienie się, w jaki sposób może Pani zadbać o swój komfort, czego Pani obecnie potrzebuje i jak można to zrealizować, będzie tutaj kluczowe.
Jeśli ma Pani inne bliskie osoby w swoim otoczeniu, to warto skorzystać z ich pomocy i wsparcia, gdyż okres żałoby po rozstaniu często przeżywany jest jako doświadczenie samotności i odosobnienia - a nie musi tak być.
Życzę Pani wszystkiego dobrego!
Pozdrawiam serdecznie
Joanna Łucka
psycholożka
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Czy odrzucenie i brak taty w dzieciństwie, wpływa na relacje w moim dorosłym życiu? Bardzo boje się odrzucenia, przez co nie okazuje swoich emocji w stosunku do nowych partnerów, jestem chłodna (unikam dotyku, przytulania, całowania) mam wrażenie ze przez to kończy się każda moja rozpoczęta relacja, mimo iż chciałabym mieć partnera to każdy po czasie ze mnie rezygnuje. Bardzo ciężko jest mi się przed kimś otworzyć, co mogę z tym zrobić?
Co robić z dorosłą osobą z podejrzeniem borderline, lęków społecznych, hazardzistą?
Co robić z dorosłą osobą z podejrzeniem borderline, lęków społecznych, hazardzistą, która nie zdaje sobie sprawy ze swoich problemów?
Mąż, pomimo mojego sprzeciwu, zaprosił na wycieczkę agentkę nieruchomości.
Czy to normalne, że mój mąż zaprosił agentkę, która szuka mu mieszkania na jacht, na wycieczkę na cały dzień?
Jestem przeciwna tej wycieczce, ale on nie dba o moją opinię.
Po sytuacji z mężem, jego masturbacją, poczułam się źle - niewystarczająca i oszukiwana.
Mam problem głównie ze sobą z powodu męża.. jesteśmy razem od 9 lat, po ślubie 2 lata, nasz związek od samego początku aż dotąd był bardzo udany, bardzo się kochamy, mamy podobne podejścia do wszystkiego, czujemy się przy sobie dobrze, mój mąż jest cudownym człowiekiem dla mnie, jest bardzo kochany, zawsze uśmiechnięty, dba o mnie, wspiera, naprawdę czuję, że trafiłam na kogoś idealnego..
natomiast w zeszłym roku wydarzyła się pewna sytuacja, z którą do tej pory nie mogę sobie poradzić..
były jego urodziny, w które chciałam mu sprawić przyjemność „łóżkową” i tak się stało, na tamten moment przynajmniej myślałam, że mu się podobało i było dobrze, ale następnego dnia po powrocie z pracy zastałam przy łóżku chusteczki, wiadomo po czym, na początku nie chciał się przyznać, że się masturbował rano, ale w końcu to potwierdził.. zawsze podczas naszego związku mówił mi, że on nie robi takich rzeczy, że nie jest mu to potrzebne, że ja mu wystarczam, że nie jest jak to powiedział „jakimś niewyżytym psem” ,żeby musieć się sam zaspokajać, a po tej sytuacji powiedział, że to był tylko raz, że nie wie dlaczego, tak po prostu..
poczułam się zraniona, oszukana, nieatrakcyjna, zaczęłam się zastanawiać co zrobiłam źle, czy poprzedniego wieczoru przed tym jak to zrobił byłam aż taka słaba w łóżku, że musiał sam sobie poprawić jak tylko wyszłam z domu, a on twierdzi, że to nie ma znaczenia, że cały czas tak samo mu się podobam, tak samo go pociągam, że jestem dla niego najpiękniejsza itd..
przegadaliśmy to jako tako, bo on więcej nie chce o tym rozmawiać, ale ja nie potrafię do tej pory sobie z tym poradzić, nie wiem czy bardziej chodzi o to, że mnie oszukał czy że w ogóle się zaspokajał, cały czas myślę dlaczego, czy dalej mnie nie okłamuje, czy może robi to dalej, tylko teraz dobrze się ukrywa..
nie wiem, dobija mnie to cały czas, doszło to do takiego stopnia, że zmieniłam świetną pracę na byle jaką, w której będę pracować w tych samych godzinach co on, bo w poprzedniej każdego dnia wychodząc rano do pracy myślałam cały czas o tym, że może właśnie to robi i mnie okłamuje, straciłam zaufanie do niego, mimo że do tego momentu był jedyną osobą, której ufałam bezgranicznie i zawsze mogłam na niego liczyć i niczym się nie martwić..
nie podejrzewam o żadne zdrady, bo wiem, że tego by nie zrobił, ale cały czas mam w głowie to, że mnie oszukuje i nadal to robi. Jest to dla mnie strasznie trudne, coraz gorzej to przeżywam, wiecznie płacze, a chciałabym być znowu szczęśliwa, witać go codziennie z uśmiechem jak przed tą sytuacją i nie rozmyślać o tym w kółko, bo męczy mnie już to strasznie do tego stopnia, że mimo, że kocham tego człowieka nad życie i chciałabym być przy nim do grobowej deski to myślę o rozwodzie, żeby zarówno on się nie męczył cały czas moim złym nastrojem i żebym ja mogła przestać myśleć już o tym co on robi i czy mnie nie okłamuje.. juz nie mam siły
Nie potrafię opiekować się sobą, za to robię to wobec rodziny i przyjaciół.
Martwią mnie problemy przyjaciół i rodziny, ale nie potrafię zaopiekować się swoimi problemami 🥺 Czy to jest złe? Jak można sobie z tym poradzić ?
