Wstecz
Odpowiedz jako specjalista
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
domyślam się, że podejrzewa Pani, że cierpi na to zaburzenie? Jeżeli tak zachęcałabym do kontaktu z psychoterapeutą i/lub lekarzem psychiatrą, aby to specjalista postawił diagnozę (wykluczając schorzenia somatyczne), wyjaśnił, na czym polega leczenie.
Pozdrawiam
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Magdalena Bilińska-Zakrzewicz
Dzień dobry,
standardowym postępowaniem przy nerwicy lekowej jest po pierwsze zgłoszenie się do lekarza psychiatry w celu zweryfikowania, czy wymagane jest leczenie farmakologiczne, a po drugie kontakt z psychoterapeutą, który zaproponuje adekwatną formę pomocy psychologicznej - psychoterapię dopasowaną do problemu bardziej szczegółowo. Połączenie psychoterapii i leczenia farmakologicznego ma w nerwicy lekowej bardzo dobre rezultaty. Pozdrawiam Magdalena Bilinska Zakrzewicz
2 lata temu
Magdalena Rybicka
Dzień dobry Ani,
nerwica lękowa to obecnie nazywany lęk uogólniony (GAD). Leczeniem lęku zajmuje się psychiatra oraz psychoterapeuci w ramach psychoterapii. Jest też książka samopomocowa dla Pacjentów “Zaburzenia lękowe. Podręcznik z ćwiczeniami oparty na terapii poznawczo-behawioralnej” autorstwa David Clarke i Aaron T. Beck
Artykuł na Twojpsycholog.pl o lęku uogólnionym: https://twojpsycholog.pl/blog/kiedy-martwienie-staje-sie-problemem-zaburzenia-lekowe-gad
Pozdrawiam,
Magdalena Rybicka
2 lata temu
Iwona Łaskarzewska
Dzień dobry,
Jeśli chciałaby Pani na początku dowiedzieć się więcej o swoich trudnościach, polecam książkę “Lęk i fobia. Praktyczny poradnik dla osób z zaburzeniami lękowymi” Edmunda J. Bourne, gdzie znajdzie Pani obrazowe przykłady, wyczerpujące wyjaśnienia i praktyczne ćwiczenia. Jednocześnie, jak zostało już wspomniane, konsultacja z lekarzem psychiatrą oraz psychoterapeutą może wspomóc Pani proces leczenia.
Z życzeniami dbania o siebie, Iwona Łaskarzewska, Psycholog
2 lata temu
Weronika Rutkowska
Dzień dobry,
poza wymienionymi już tutaj powyżej sposobami radzenia sobie poprzez sięgnięcie po pomoc do psychoterapeuty i/lub psychiatry, uważam, że jest jeszcze kilka kwestii, na które warto zwrócić uwagę, a mianowicie wprowadzenie technik relaksacyjnych (joga, medytacja, ćwiczenia oddechowe, progresywna relaksacja mięśni), zadbanie o aktywności fizyczną (regularne ćwiczenia mogą pomóc w regulacji nastroju oraz zmniejszeniu lęku), zadbanie o zdrową dietę (unikanie przetworzonej żywności, cukru, alkoholu), a przede wszystkim stworzenie sobie sieci wsparcia społecznego.
Pozdrawiam
Weronika Rutkowska psycholog / psychoterapeuta Gestalt
1 rok temu
Zobacz podobne
Czuję, że muszę coś zrobić, coś zdziałać, że jestem w stanie dokonać czegoś na skalę światową.
Czuję, że muszę coś zrobić, coś zdziałać, że jestem w stanie dokonać czegoś na skalę światową. Nie chce wyrządzić niczego złego, chciałabym w czasie tego życia przyczynić się do czegoś dobrego, zmienić świat chociaż trochę na lepsze. Ale przez to, że prawdopodobieństwo takiego zdziałania cudów jest prawie niemożliwe, to odbiera mi to zupełnie chęci do życia. Cała się spinam i drgają mi mięśnie w czasie takich rozmyślań. Wciąż szukam rozwiązania, bo musi być. A zarazem szukam też czegoś, czym mogę zająć się w życiu, bo niczym szczególnym się nie zajmuję i nie wiem, czy w czymś jestem najlepsza czy nie. Ale mam mnóstwo scenariuszy w głowie i czuję czasami, że mogłabym wszystko, że mam nieograniczony potencjał i siłę. Co ja mam zrobić?
Seronil i Trittico: jak radzić sobie z lękiem i skutkami ubocznymi leków na nerwicę
Witam od trzech tygodni przyjmuje seronil20 mg na nerwicę lękową, wcześnie był lek egzysta150, ale tyłem od niego teraz doszło jeszcze triticoxr, ponieważ odczuwałem i odczuwam lęk po przebudzeniu i utrzymuje się przez cały dzień jest trochę słabszy po południu muszę wspomagać się Aluprox 0,25
Jak pomóc córce w depresji i kompulsjach?
Jestem mamą 20-latki ze stanami depresyjnymi i licznymi kompulsjami , które komplikują jej życie i mają wpływ na resztę rodziny( większość czasu córka stoi, nie nosi okularów mimo dużej wady wzroku, chodzi w piżamie kilka dni z rzędu, nie wchodzi do pomieszczeń z otwartym oknem itp, dużo pomniejszych zachowań). Co ciekawe nasilenie tych zachowań następuje w domu, który kojarzy się jej z trudnym czasem liceum i pandemią, studiuje po za domem , tam lepiej funkcjonuje. Była na wizycie psychiatrycznej, przyjmuje Efectin, który raczej nie pomaga, często płacze . Odmawia terapii, proszę o poradę jak przekonać córkę do terapii , której potrzebuje i czy pomagać jej usuwając z drogi wyimaginowane przeszkody , czy zmuszać do walki z tymi wyzwaniami?
Witam, jestem mężczyzną mam 25 lat mieszkam z babcią.
Witam,
jestem mężczyzną, mam 25 lat, mieszkam z babcią.
Niestety przez przykre doświadczenia z przeszłości z nią czuję do niej dużą niechęć i ogromny strach bardzo się jej boję.
Ona kiedyś mnie z kimś obgaduje, że do niczego się nie nadaje, że tylko na magazyn, bo nic nie umiem.
Tamte słowa mnie bardzo zabolały, a było to ok. 6 lat temu.
Niestety nie mam możliwości wyprowadzić się od niej, oczywiście ta obawa to nie wszystko, mam bardzo wiele przykrych wspomnień z nią związanych.
Teraz ona z uwagi, że czuje się słabo, głównie leży całe dnie i patrzy się w ściany. Jej pokój jest bardzo blisko mojego, przez co jak zaczynam coś robić, to bardzo się boję, bo wiem, że ona słucha. W domu jest cicho, a ona tylko leży i słucha. Wiele rzeczy chciałbym zrobić, czy coś sobie obejrzeć, czy pouczyć się, ale nie mogę, strach mnie paraliżuje, bo skoro nadaje się tylko na magazyn, a ona ciągle leży i słucha to to jest silniejsze ode mnie. Nie potrafię poradzić sobie z tym strachem, proszę o pomoc, bo tak jak pisałem, wyprowadzić się nie mogę, a to z dnia na dzień się pogarsza, nie jestem w stanie nic zrobić, bo wiem, że ona leży i słucha, a to mnie paraliżuje i strasznie się boję. Proszę o poradę, bo to się pogarsza, a ja już nie mogę wytrzymać.
Nie daje już sobie rady, ciągle się stresuje, nawet jeśli nie muszę
Witam. Nie daje już sobie rady, ciągle się stresuje, nawet jeśli nie muszę, mam lęki boję się wychodzić z domu, bo od tych lęków mam mdłości, ciągle się zamartwiam, na samą myśl, że zbliżają się święta, chodzę zestresowana. Mam już tego dość jest to bardzo męczące, nie chce mi się żyć. Proszę o pomoc.
