Wstecz
Odpowiedz jako specjalista
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
domyślam się, że podejrzewa Pani, że cierpi na to zaburzenie? Jeżeli tak zachęcałabym do kontaktu z psychoterapeutą i/lub lekarzem psychiatrą, aby to specjalista postawił diagnozę (wykluczając schorzenia somatyczne), wyjaśnił, na czym polega leczenie.
Pozdrawiam
3 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Magdalena Bilińska-Zakrzewicz
Dzień dobry,
standardowym postępowaniem przy nerwicy lekowej jest po pierwsze zgłoszenie się do lekarza psychiatry w celu zweryfikowania, czy wymagane jest leczenie farmakologiczne, a po drugie kontakt z psychoterapeutą, który zaproponuje adekwatną formę pomocy psychologicznej - psychoterapię dopasowaną do problemu bardziej szczegółowo. Połączenie psychoterapii i leczenia farmakologicznego ma w nerwicy lekowej bardzo dobre rezultaty. Pozdrawiam Magdalena Bilinska Zakrzewicz
3 lata temu
Magdalena Rybicka
Dzień dobry Ani,
nerwica lękowa to obecnie nazywany lęk uogólniony (GAD). Leczeniem lęku zajmuje się psychiatra oraz psychoterapeuci w ramach psychoterapii. Jest też książka samopomocowa dla Pacjentów “Zaburzenia lękowe. Podręcznik z ćwiczeniami oparty na terapii poznawczo-behawioralnej” autorstwa David Clarke i Aaron T. Beck
Artykuł na Twojpsycholog.pl o lęku uogólnionym: https://twojpsycholog.pl/blog/kiedy-martwienie-staje-sie-problemem-zaburzenia-lekowe-gad
Pozdrawiam,
Magdalena Rybicka
3 lata temu
Iwona Łaskarzewska
Dzień dobry,
Jeśli chciałaby Pani na początku dowiedzieć się więcej o swoich trudnościach, polecam książkę “Lęk i fobia. Praktyczny poradnik dla osób z zaburzeniami lękowymi” Edmunda J. Bourne, gdzie znajdzie Pani obrazowe przykłady, wyczerpujące wyjaśnienia i praktyczne ćwiczenia. Jednocześnie, jak zostało już wspomniane, konsultacja z lekarzem psychiatrą oraz psychoterapeutą może wspomóc Pani proces leczenia.
Z życzeniami dbania o siebie, Iwona Łaskarzewska, Psycholog
2 lata temu
Weronika Rutkowska
Dzień dobry,
poza wymienionymi już tutaj powyżej sposobami radzenia sobie poprzez sięgnięcie po pomoc do psychoterapeuty i/lub psychiatry, uważam, że jest jeszcze kilka kwestii, na które warto zwrócić uwagę, a mianowicie wprowadzenie technik relaksacyjnych (joga, medytacja, ćwiczenia oddechowe, progresywna relaksacja mięśni), zadbanie o aktywności fizyczną (regularne ćwiczenia mogą pomóc w regulacji nastroju oraz zmniejszeniu lęku), zadbanie o zdrową dietę (unikanie przetworzonej żywności, cukru, alkoholu), a przede wszystkim stworzenie sobie sieci wsparcia społecznego.
Pozdrawiam
Weronika Rutkowska psycholog / psychoterapeuta Gestalt
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z depresją i lękiem, gdy psychoterapia nie przynosi efektów?
Jak radzić sobie z depresją i ciągłym zamartwianiem się, kiedy terapia nie pomaga? Próbowałam już kilka razy uczestniczyć w psychoterapii, jednak za każdym razem kończyło się tak samo - po kilku, bądź kilkunastu spotkaniach rezygnowałam. Nie potrafię rozmawiać o problemach, wiele porad odnośnie do opisywania swoich przemyśleń, prowadzenia dziennika itp. było dla mnie bezcelowa, bo kompletnie nic nie zmieniało w moim życiu. Dość szybko się poddaję, a towarzysząca mi depresja, brak jakiegokolwiek sensu życia czy celu oraz ciągłe lęki przed codziennymi obowiązkami, typu praca, studia czy nawet rozmowa ze znajomymi sprawiają, że utwierdzam się w przekonaniu, iż nie ma dla mnie ratunku. Czy istnieje jakiś inny sposób wyjścia z tego poza psychoterapią, nie licząc farmakoterapii, którą stale stosuję?
Kryzys psychiczny całkowicie zaburza moje funkcjonowanie i zdrowie fizyczne. Natrętne myśli, bezsenność, chroniczne zmęczenie. Co mógłbym zrobić?
Dzień dobry, mam 32 lata i przechodzę przez kryzys psychiczny od jakiś 3 miesięcy. Poradziłem sobie z uzależnieniem od narkotyków ze wsparciem rodziny oraz mojej żony, ale to już było jakieś 3 lata temu i byłem normalnym mężczyzną cieszącym się z życia. Miałem w październiku stresową sytuację w pracy i konflikt z przełożonym, sytuacja wyszła na moje, że tak powiem, ale niesmak pozostał u kierownika oraz innych współpracowników- nie ma ku temu konkretnych przykładów, ale ja mam takie subiektywne odczucie. Nie umiem się pozbierać, nie śpię po nocach, byłem u psychologa- Pani psycholog stwierdziła, że jestem na tyle silny, że powinienem sobie z tym wszystkim samemu poradzić. Dodam, że staramy się z żoną o dziecko i też nam to nie wychodzi, podjęliśmy leczenie w klinice niepłodności, jest nadzieja, że będzie poprawa. Mój stan psychiczny przytłacza mnie, nie jestem tym samym człowiekiem, najprostsze rzeczy przynoszą mi trudność, które kiedyś robiłem od tak bez zastanawiania się i analizy i było to dla mnie jak małe piwo przed śniadaniem. Nie wiem co się ze mną dzieje, mam natrętne myśli, bezsenność oraz kołatanie serca, śpię po 4-5 godzin. Przestało mnie interesować cokolwiek i stałem się taki otępiały, jakbym się cofnął w rozwoju, takie mam odczucia. A przecież zawsze miałem dobre oceny w szkole i na studiach. Co w takiej sytuacji robić? Nie chciałem iść do psychiatry, ponieważ leki antydepresyjne leczą tylko objawy a nie przyczynę tych stanów. Zawsze byłem wrażliwym dzieckiem czy da się to jakoś wypracować, żeby natrętne myśli opuściły mnie i żebym wrócił do tego, co było przed pojawieniem się tych dolegliwości?
Czy można wyjść całkowicie z zaburzeń?
Czy z osobowości unikającej, nerwicy lękowej i dystymii da się całkowicie wyjść?
Mąż wpada w bardzo skrajne nastroje, czym jestem zmęczona psychicznie. Mam wrażenie, że ma dwie twarze.
Co może być przyczyną skrajnych nastrojów mojego Męża? Jednego dnia jest dobrze, kolejnego jakby był innym człowiekiem. Raz jest cudownie, a innym razem mnie odpycha, ignoruje. Jakby miał 2 twarze. Czy mogę Mu jakoś pomóc? Czy to może być kwestia psychiki? Bardzo mnie to wyczerpuje psychicznie.
Brak poczucia szczęścia i satysfakcji, trudności w nawiązaniu głębszej znajomości, proszę o wsparcie.
Dzień dobry. Jestem gejem, mam problem - podobają mi się wszyscy chłopcy w wieku 18-23 lata, nie mogę się zdecydować na jednego .Co robić ? Dodatkowym problemem jest mój fetyszyzm, najchętniej ukradłbym im wszystkim skarpetki, bokserki, dres,y buty itp. wiem, że to niemożliwe i tak nie wolno. Następnym problemem jest to, że nigdy nie osiągam zadowolenia, jak coś sobie kupię czy dostanę, czy wygram, tak jakbym miał wyłączony syndrom szczęścia .W 2017 umarł mi chłopak, który mnie zdradzał a byłem z nim wiele lat, może dlatego. Dodatkowo obawiam się chorób i śmierci codziennie. Kiedyś miałem myśli S, teraz mam odwrotnie -strach przed chorobą, śmiercią, wypadkiem. Chyba mam bardzo dużo zaburzeń, nie wiem czy ktoś jest w stanie mi pomóc. Czasem myślę, że dobrze się stało, że mój były zmarły chłopak miał HIV i AIDS i mnie zdradzał, bo widocznie nie byłem na tyle dobry, by był zadowolony... Ale twierdził, że mnie kocha. Nie zaraził mnie, jestem zdrowy, tyle mogę mu dziękować.Teraz boję się już wchodzić na czaty i kogoś poznawać, bo nie ufam już ludziom, na wszystkich patrzę przez czarne okulary .Nadal mi się podobają na ulicy chłopaki, ale tylko kończy się na patrzeniu, boję się, że sam zostanę na zawsze . Doradźcie mi, co mam robić, jak mam się zachowywać i czy mam jakieś choroby, problemy ?Pozdrawiam . Chodziłem do psychologa, odbyłem 25 wizyt, na krótko było lepiej, proponowali leki czy szpital, ja nie chciałem, obawiałem się stygmatyzacji, że nie znajdę pracy, ludzie się dowiedzą. Itp Po 7 latach od śmierci chłopaka trochę się poprawiło, ale nadal nie jest tak, jak być powinno.
