Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak wyjść z sytuacji, w której nie potrafię podjąć się pracy, bo bardzo się boję, ale nie mogę normalnie żyć i leczyć się bo nie pracuję?
Mam ogromny lęk związany z pracą,
A właściwie z tym, że zawiodę, zrobię coś źle, popsuję coś ważnego i zostanę za to ukarana
lub okrzyczana.
Moją przeszkodą są problemy z kontrolowaniem swoich emocji i swojego ciała, kiedy się stresuję.Nie rozumiem wtedy co mówią do mnie ludzie, nie potrafię się skupić, czasem czuję się jak we śnie, i wszystko leci mi z rąk, w sytuacjach formalnych mam problem żeby się podpisać bo np. Robię literówki we własnym imieniu. Wstyd mi za to, bo całe życie wszyscy krzyczą na mnie, przez moją niezdarność i przez to nie ufam sama sobie i czuję że nie jestem godna zaufania przez moje rozkojarzenie i nieuwagę.
Kiedy robię rzeczy w sowim tempie wszystko jest w porządku, jestem zaradna i pojętna, ale kiedy jestem pod presją czasu czuję jakby odjęło mi mózg. To było też częstą przyczyną moich porażek np. na sprawdzianach.
Obecnie mam 20 lat, uczę się, ale utrzymuje mnie moja dziewczyna, ale nie chcę być taka bezradna w swoim życiu. Staram się rozwijać na innych płaszczyznach np. Robiąc kursy i ucząc się języków. Ze strony rodziny nie mam żadnego wsparcia finansowego ani emocjonalnego. Chodziłam do psychiatry i przez kilka miesięcy chodziłam też na terapię, ale nie czułam, że to cokolwiek zmienia, może terapia była niedopasowana do mojego problemu, właściwie to nie wiem, skąd powinnam wiedzieć że terapia jest dobrze prowadzona. Może ktoś z Państwa byłby w stanie doradzić, jakiego rodzaju terapii poszukać, na czym się skupić, żeby samemu też popracować nad tym lękiem, nie mogę znieść tej bezradności.
Pozdrawiam, Daria.
Daria G.
3 lata temu
Konrad Smolak
Dzień dobry. Z opisu wynika, że Pani doświadcza lęków i objawów somatycznych w obliczu presji osób wokół Pani. Pojawia mi się wiele pytań i chęci poznania więcej szczegółów - bo z opisu wynika, że są pewne prawidłowości i powtarzalność w opisywany trudnościach. Co do wyboru samej terapii, niewątpliwie trzeba by się bardziej zagłębić. Jedną z terapii często skutecznych przy desensytyzacja na bodźce awersyjny jest np. terapia EMDR.
3 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Szymon Paterka
Dzień dobry,
Współczuję Pani i rozumiem, że sytuacja, w której się Pani znalazła jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Podziwiam również Pani dotychczasowe próby radzenia sobie z problemem. Potwierdza to jedynie Pani dojrzałość i zaradność. Niestety nie można zdiagnozować osoby, jedynie na podstawie samego opisu. Dlatego wskazana byłaby konsultacja ze specjalistą. Na podstawie opisanych przez Panią sytuacji sugerowałbym specjalistę pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym, który pomógłby w pracy m. in. nad samooceną i samoakceptacją oraz odczuwanymi przez Panią lękami. Są specjaliści, którzy oferują bezpłatne konsultacje online lub przyjmują w ramach NFZ. Napisała też Pani, że była u psychiatry oraz chodziła na terapię. Czy, którykolwiek ze specjalistów wspominał, że może być Pani Wysoce Wrażliwą Osobą (WWO)? Informacyjnie - WWO nie jest zaburzeniem, a jedynie nadwrażliwością na bodźce, które to organizm mocniej przetwarza i silniej na nie reaguje, wpływając na codzienne funkcjonowanie danej osoby. WWO charakteryzują się m.in. silniejszym współodczuwaniem, słabszym radzeniem sobie w sytuacjach z dużą ilością bodźców (nadmierny hałas, tłum ludzi, itp.), odczuwaniem nadmiernego stresu, nieumiejętnym wykonywaniem zadań pod presją czasu, ciągłym analizowaniem wszystkiego, itp. Szacuje się, że ok. 15% społeczeństwa to osoby wysoce wrażliwe, które różnią się od reszty osób m.in. wrażliwością i sposobem odbioru otaczającego ich świata. Konsultacje z psychologiem w przypadku WWO ułatwiają zrozumienie oraz zaakceptowanie samego siebie.
Moja odpowiedź nie jest w żadnym wypadku diagnozą-ponieważ nie diagnozuje się osoby na podstawie samego opisu - a jedynie wskazaniem jednej z wielu możliwych przyczyn spotykanych przez Panią niedogodności.
Zachęcam do skorzystania z pomocy psychologa. Wizyta u specjalisty wspomnianego powyżej nurtu może znacznie pomóc w ustaleniu przyczyn Pani zmartwień i zależnie od tego łatwiej będzie podjąć dalsze kroki ku lepszemu.
Pozdrawiam
Szymon Paterka
3 lata temu
Magdalena Sromek
Witam serdecznie
Jak rozumiem Pani sytuację, zmaga się Pani z lękiem oraz symptomami towarzyszącymi, takim jak między innymi: kontrolowanie emocji, problemy z koncentracją. Polecam terapię poznawczo behawioralna i zachęcam do pogłębienia diagnozy psychologicznej/psychiatrycznej.
Pozdrawiam, Magdalena Sromek
3 lata temu
Zobacz podobne
Czy z fobii społecznej da się całkiem wyjść?
Czy z fobii społecznej da się całkiem wyjść, jeśli była ze mną od zawsze, na początku lekka, a z wiekiem i złymi doświadczeniami z roku na rok się pogarszała? Czy zostanie ona ze mną już na zawsze, tylko będę musiała się nauczyć z nią żyć i sobie z nią radzić?
Jak wygląda terapia psychoanalityczna?
Jak wygląda terapia psychoanalityczna?
Czy psychoterapia pomaga w leczeniu zaburzeń psychosomatycznych
Czy psychoterapia pomaga w leczeniu zaburzeń psychosomatycznych, które zostały spowodowane zaburzeniami lękowymi?
Głównym problemem, o którym tutaj chcę napisać, jest mój ojciec.
Witam, mam 20 lat i choruje od około 3 lat na depresję. Zaczęłam znowu chodzić na terapię około 2 miesięcy temu po długim czasie "męczenia się" z moim stanem i po kilku miesiącach brania różnych leków. Mój stan ostatnio diametralnie się pogorszył i czasami nie wydaje mi się, żebym dała radę z tego wyjść. Ale głównym problemem, o którym tutaj chcę napisać, jest mój ojciec. Od dzieciństwa w domu towarzyszyły mi nieustannie kłótnie i sprzeczki, ale najwięcej z nich związanych było z moim ojcem. Nie zdawałam sobie sprawy, jak to na mnie wpłynęło aż do niedawna. Mój tata ma bardzo złe sposoby komunikacji i dyskusji. Stawia się wciąż w roli ofiary, często używa stwierdzenia "wam wszystko wolno a mi nic", wciąż unosi głos i emocjonuje się o nawet małe i na pozór nieistotne rzeczy. Podczas dyskusji lub kłótni bardzo często przeinacza on znaczenie wypowiedzi drugiej osoby i dodaje jakieś informacje, które pogrążają drugą osobę. I jest to wręcz nagminne w dyskusjach z nim, nawet gdy kilka razy próbuje mu powoli i na spokojnie to wytłumaczyć. Jestem świadoma, że to częściowo przez tą sytuację w domu i jego zachowania wykształciłam depresję, ponieważ jestem osobą wrażliwą emocjonalnie. Dzisiaj nastąpiła sytuacja, która przeważyła szalę i zaczął mi on wszystko wytykać, co zrobiłam czy powiedziałam źle względem niego w przeszłości. Czułam się wręcz obwiniana za moje uczucia i moją chorobę, że zwalam na niego winę za coś mojego i uważam, że ja jestem idealna. Bardzo mnie to dobiło, szczególnie ze względu na to, że on zdaje się nie zauważać jak destrukcyjny wpływ jego zachowania mają na moją (ale też np mamy) psychikę. Próbowałam go namówić na terapię, ale on uważa, że nie ma takiej potrzeby, bo terapia jest potrzebna tylko w skrajnych przypadkach. W jaki sposób mogę mu wytłumaczyć, że to, co robi bardzo mnie krzywdzi i że jeśli nie zrobi coś z tym, to nie widzę przyszłości w tej relacji? Bo wydaje mi się, że takie ultimatium jest jedynym wyjściem z tej sytuacji (myślałam też nad wyprowadzką, ale jestem od nich zbyt zależna, głównie finansowo).
Witam. Jakiego typu specjalista i rodzaj terapii będzie dla mnie odpowiedni?
Witam.
Jakiego typu specjalista i rodzaj terapii będzie dla mnie odpowiedni?
Mam od pewnego momentu problemy z gniewem (zawsze byłem bardzo spokojnym i cierpliwym człowiekiem) bardzo częste moje słowa są błędnie interpretowane przez innych. Bardzo mocno uderzają we mnie nawet najmniejsze złośliwości (nigdy tak nie było), aż doprowadzają mnie do płaczu. Do tego zaczęły pojawiać się najprawdopodobniej ataki paniki. Staram się pracować nad sobą, ale dochodzę do jakiegoś momentu progresu i nagle albo nie jestem w stanie pójść dalej, albo wszystko znika i od nowa jest to samo (te blokady progresu w różnych dziedzinach życia mam od wielu lat). Czuję się, jakby w życiu nic mi nie wychodziło i wszystko, za co się wezmę prędzej czy później i tak miało się rozsypać. Do tego dochodzi bardzo wysoka zazdrość, spowodowana, między innymi, niskim poczuciem wartości i traumami z przeszłości (byłem bardzo długi czas zdradzany i oszukiwany przez moją ex). Przez to wszystko mój związek od kilku miesięcy intensywnie się sypie. Sądzę, że potrzebuję psychologa.
