Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak pokonać lęk przed pracą i poczucie bezradności?
Jak wyjść z sytuacji, w której nie potrafię podjąć się pracy, bo bardzo się boję, ale nie mogę normalnie żyć i leczyć się bo nie pracuję?
Mam ogromny lęk związany z pracą,
A właściwie z tym, że zawiodę, zrobię coś źle, popsuję coś ważnego i zostanę za to ukarana
lub okrzyczana.
Moją przeszkodą są problemy z kontrolowaniem swoich emocji i swojego ciała, kiedy się stresuję.Nie rozumiem wtedy co mówią do mnie ludzie, nie potrafię się skupić, czasem czuję się jak we śnie, i wszystko leci mi z rąk, w sytuacjach formalnych mam problem żeby się podpisać bo np. Robię literówki we własnym imieniu. Wstyd mi za to, bo całe życie wszyscy krzyczą na mnie, przez moją niezdarność i przez to nie ufam sama sobie i czuję że nie jestem godna zaufania przez moje rozkojarzenie i nieuwagę.
Kiedy robię rzeczy w sowim tempie wszystko jest w porządku, jestem zaradna i pojętna, ale kiedy jestem pod presją czasu czuję jakby odjęło mi mózg. To było też częstą przyczyną moich porażek np. na sprawdzianach.
Obecnie mam 20 lat, uczę się, ale utrzymuje mnie moja dziewczyna, ale nie chcę być taka bezradna w swoim życiu. Staram się rozwijać na innych płaszczyznach np. Robiąc kursy i ucząc się języków. Ze strony rodziny nie mam żadnego wsparcia finansowego ani emocjonalnego. Chodziłam do psychiatry i przez kilka miesięcy chodziłam też na terapię, ale nie czułam, że to cokolwiek zmienia, może terapia była niedopasowana do mojego problemu, właściwie to nie wiem, skąd powinnam wiedzieć że terapia jest dobrze prowadzona. Może ktoś z Państwa byłby w stanie doradzić, jakiego rodzaju terapii poszukać, na czym się skupić, żeby samemu też popracować nad tym lękiem, nie mogę znieść tej bezradności.
Pozdrawiam, Daria.
Daria G.
Konrad Smolak
Dzień dobry. Z opisu wynika, że Pani doświadcza lęków i objawów somatycznych w obliczu presji osób wokół Pani. Pojawia mi się wiele pytań i chęci poznania więcej szczegółów - bo z opisu wynika, że są pewne prawidłowości i powtarzalność w opisywany trudnościach. Co do wyboru samej terapii, niewątpliwie trzeba by się bardziej zagłębić. Jedną z terapii często skutecznych przy desensytyzacja na bodźce awersyjny jest np. terapia EMDR.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Szymon Paterka
Dzień dobry,
Współczuję Pani i rozumiem, że sytuacja, w której się Pani znalazła jest wyjątkowo trudna do zniesienia. Podziwiam również Pani dotychczasowe próby radzenia sobie z problemem. Potwierdza to jedynie Pani dojrzałość i zaradność. Niestety nie można zdiagnozować osoby, jedynie na podstawie samego opisu. Dlatego wskazana byłaby konsultacja ze specjalistą. Na podstawie opisanych przez Panią sytuacji sugerowałbym specjalistę pracującego w nurcie poznawczo-behawioralnym, który pomógłby w pracy m. in. nad samooceną i samoakceptacją oraz odczuwanymi przez Panią lękami. Są specjaliści, którzy oferują bezpłatne konsultacje online lub przyjmują w ramach NFZ. Napisała też Pani, że była u psychiatry oraz chodziła na terapię. Czy, którykolwiek ze specjalistów wspominał, że może być Pani Wysoce Wrażliwą Osobą (WWO)? Informacyjnie - WWO nie jest zaburzeniem, a jedynie nadwrażliwością na bodźce, które to organizm mocniej przetwarza i silniej na nie reaguje, wpływając na codzienne funkcjonowanie danej osoby. WWO charakteryzują się m.in. silniejszym współodczuwaniem, słabszym radzeniem sobie w sytuacjach z dużą ilością bodźców (nadmierny hałas, tłum ludzi, itp.), odczuwaniem nadmiernego stresu, nieumiejętnym wykonywaniem zadań pod presją czasu, ciągłym analizowaniem wszystkiego, itp. Szacuje się, że ok. 15% społeczeństwa to osoby wysoce wrażliwe, które różnią się od reszty osób m.in. wrażliwością i sposobem odbioru otaczającego ich świata. Konsultacje z psychologiem w przypadku WWO ułatwiają zrozumienie oraz zaakceptowanie samego siebie.
Moja odpowiedź nie jest w żadnym wypadku diagnozą-ponieważ nie diagnozuje się osoby na podstawie samego opisu - a jedynie wskazaniem jednej z wielu możliwych przyczyn spotykanych przez Panią niedogodności.
Zachęcam do skorzystania z pomocy psychologa. Wizyta u specjalisty wspomnianego powyżej nurtu może znacznie pomóc w ustaleniu przyczyn Pani zmartwień i zależnie od tego łatwiej będzie podjąć dalsze kroki ku lepszemu.
Pozdrawiam
Szymon Paterka
Magdalena Sromek
Witam serdecznie
Jak rozumiem Pani sytuację, zmaga się Pani z lękiem oraz symptomami towarzyszącymi, takim jak między innymi: kontrolowanie emocji, problemy z koncentracją. Polecam terapię poznawczo behawioralna i zachęcam do pogłębienia diagnozy psychologicznej/psychiatrycznej.
Pozdrawiam, Magdalena Sromek
Zobacz podobne
Czy psychoterapia skupiająca się na realizmie sytuacyjnym istnieje?
Byłam już u wielu terapeutów i mam poczucie, że często rozmijam się z nimi w podstawowym założeniu. Ja zwykle przychodzę z problemem, który rozumiem bardziej jako problem sytuacyjny i funkcjonalny: niedopasowanie do pracy, trudności społeczne, niskie powodzenie, powtarzające się porażki, słabe efekty mimo wysiłku. Chciałabym raczej realnej analizy: co jest po mojej stronie, co po stronie sytuacji, co da się zmienić w warunkach życia/pracy/środowisku. Tymczasem często mam wrażenie, że terapeuci bardzo szybko przesuwają rozmowę na „przekonania”, „interpretacje”, „sposób myślenia”, „samoocenę” albo pytają, skąd wiem, że ludzie mnie źle odbierają. Rozumiem, że nie wszystko, co człowiek myśli, musi być prawdą. Ale z drugiej strony ludzie często nie mówią wprost niechęci czy oceny, tylko pokazują to pośrednio zachowaniem, dystansem, brakiem zainteresowania, mową ciała. Jeden terapeuta napisał mi kiedyś, że jeśli chcę głównie zmiany sytuacji, a nie sposobu myślenia, to „nic się nie zmieni”, bo to trochę jak wyjazd na wakacje do ciepłych krajów z oczekiwaniem, że sam wyjazd naprawi smutek — a człowiek i tak zabiera siebie ze sobą. Rozumiem sens tej metafory, ale mam też poczucie, że może ona pomijać realny wpływ warunków życia: pracy, pieniędzy, środowiska, pozycji społecznej, statusu, dopasowania do zadań i relacji. Mam więc problem z terapią rozumianą głównie jako zmiana sposobu myślenia, jeśli mam poczucie, że realne dane z życia są pomijane albo relatywizowane. Nie chcę „bardziej pozytywnej interpretacji” kosztem realizmu. Bardziej zależy mi na trafnym rozpoznaniu sytuacji i praktycznej zmianie warunków niż na przekonywaniu siebie, że problem wygląda inaczej. Czy to oznacza, że psychoterapia nie jest dla mnie dobrym narzędziem? Czy są nurty albo formy pomocy, które bardziej skupiają się na realistycznej analizie sytuacji, ograniczeń i decyzji życiowych, a mniej na zmianie przekonań? Jak odróżnić zdrową pracę nad myśleniem od relatywizowania realnych problemów?
Jakie pytania zadać terapeucie podczas pierwszej wizyty?
Jakie powinnam zadać pytania terapeucie podczas pierwszej wizyty?
Co poradzić na sytuację, gdzie ktoś wymusza na mnie prawdę i to w tak bezczelny i chamski sposób?
Witam!Mam pytanie,co poradzić na sytuację, gdzie ktoś wymusza na mnie prawdę i to w tak bezczelny i chamski sposób? Zmuszając mnie do przyznania do czegoś, czego nie popełniłam? Chociaż nie jest to jego sprawą? Czuję się niesprawiedliwie posądzana o czyn, jakiego nie dokonałam.
Dlaczego, gdy zaczynam czuć się dobrze, to zawsze musi coś się wydarzyć, co to zepsuje?
Dlaczego, gdy zaczynam czuć się dobrze, to zawsze musi coś się wydarzyć, co to zepsuje?
Opcje terapii dla dorosłego z Zespołem Aspergera i depresją
Dzień dobry. Z jakiej firmy terapii może skorzystać osoba dorosła z diagnozą Zespół Aspergera + depresja? Chodzi o 26-letniego mężczyznę z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jakie terapię prowadzi Solis Radius? Bardzo proszę o odpowiedź
