Odpowiedz jako specjalista
WsteczMoja matka postanowiła ukarać mnie milczeniem (po raz kolejny)
Moja matka postanowiła ukarać mnie milczeniem (po raz kolejny), mówiąc, że "tak będzie lepiej". Od kiedy pamiętam, stara się mnie kontrolować, a gdy robię coś nie po jej myśli, np. nie odbiorę telefonu, krytykuje mnie lub obraża się. Jak sobie z tym radzić? Boli mnie, że znów się odcina, czuje się niewystarczająca... Jednocześnie mam już dość jej manipulacji (mam 30 lat, nie mieszkam z nią od 10, a nadal czuję, że ma ogromny wpływ na moje życie). Jak zareagować? Jestem wściekła, czuję w sobie duże pokłady nienawiści.
Emka
2 lata temu
Aneta Ceglińska
Współczuję Pani tak niewspierającej relacji z mamą. Takie traktowanie buduje w nas niewspierające przekonania o sobie i świecie. Terapia poznawczo-behawioralna pomogłaby poradzić sobie z trudnymi myślami i emocjami, myślę, że warto, by Pani zastanowiła się nad udziałem w terapii.
Pozdrawiam serdecznie
Aneta Ceglińska
anetaceglinska.pl
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
z tego, co Pani opisuje sytuacja jest dla Pani bardzo trudna. Z jednej strony kocha Pani mamę i chciałaby utrzymywać z nią kontakt, z drugiej widzi i odczuwa, że taka relacja preferowana przez mamę jest dla Pani nie do przyjęcia. Jest Pani świadoma, że tego typu zachowania są formą manipulacji i nie zgadza się Pani na to. Ambiwalentne emocje np. smutek, złość, ból, jakie Pani wymienia są jak najbardziej adekwatne i nie powinna Pani siebie obwiniać czy mieć do siebie pretensji. Myślę, że pomocna byłaby konsultacja z psychologiem, psychoterapeutą żeby spojrzeć na Pani relacje z mamą z innej perspektywy. Oprócz tego relacje z innymi osobami spoza rodziny mogły by być pomocne jako wsparcie w trudnych chwilach.
Życzę wszystkiego dobrego
pozdrawiam
2 lata temu
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Karanie milczeniem i kontrolowanie jest przemocą. Sądzę, że warto zastanowić się, skąd wzięła się tak silna symbioza z matką, przyjrzeć się stylowi przywiązania do rodziców, przepracować to na psychoterapii. Dostrzega Pani, że doświadcza złości, a równocześnie lęku przed utratą relacji. I właśnie nad doświadczaniem tej złości również warto popracować, aby relacja uległa przemianie, by mogła Pani jako dorosła kobieta cieszyć się wolnością, stawiać granice, równocześnie kochając mamę. Napisała Pani, że czuje się niewystarczająca. To tak, jakby nie dostrzegała swojej wartości, swoich zasobów, a przecież ma je Pani. Jednym z nich jest szukanie pomocy, rozwiązania swoich problemów. To też próba zatroszczenia się o siebie. Powodzenia
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Zobacz podobne
Mąż walczy z uzależnieniem, proszę o pomoc
.. jak pomóc Mężowi wyrwać się z nałogu?...jak przekonać go, że dużo wspaniałych dni jeszcze przed nami...nie dam rady bez specjalisty...w ogóle już nie daję rady. POMOCY!
TW. Przed ślubem chciałam dokonać samobójstwa, kocham brata męża. Jak w tym wszystkim znaleźć siebie i dać sobie serce?
Witam, nie wiem co ze sobą począć. Mam dzieci, kilka lat temu wzięłam ślub, na kilka dni przed nim chciałam popełnić samobójstwo, skończyło się na zjeździe w pole i rozbiciu auta, nigdy się nikomu nie przyznałam, że chciałam się zabić. Zawsze myślałam, że to dlatego, że mąż powiedział, że to ja chciałam ślubu, a nie on. Dziś zrozumiałam, że to nie dlatego. Mama mnie ostrzegła, tydzień przed ślubem, że jeszcze mogę się wycofać. Chciałam tego, ale się nie odważyłam, jak zawsze bałam się, wybrałam bezpieczną drogę mimo, że wiedziałam, że to błąd. Lata temu poczułam coś do kogoś kogoś na kim nie powinno mi zależeć. Jest to brat męża. Nigdy nie mogłam się przyznać do tych uczuć, nikt o nich nie wie. Jestem z mężem,ale kocham jego brata, co mnie zabija w środku. Czuję się brudna, zła. Mąż nie jest zlym człowiekiem, ale kompletnie do siebie nie pasujemy. Nie chciałabym go skrzywdzić, ale nigdy nie pokocham go tak jak bym chciała. Może idealizuję jego brata, nie wiem. Ale przez te wątpliwości bardzo mi źle. Dziś są urodziny osoby, na której mi zależy, czuję się żałośnie. Kto normalny zakochuje się w bracie własnego męża. To tak bardzo boli. Od 5 lat nie piję, głównie dlatego, że boję się, że po pijaku sprzedam się z tym co czuję. Jak wyzbyć sie tych uczuć, jak pokochać na nowo siebie?
Czy OCD może się zmniejszyć po porodzie? Wpływ hormonów na nasilenie objawów w ciąży
Witam, mam pytanie. Cierpię na OCD od 5 lat, teraz jestem w ciąży i choroba się tylko nasiliła u mnie przez hormony.. czy po porodzie gdy hormony się unormują jest szansa na jakiś cud, że choroba ustanie lub zmiejszy się z znacznym stopniu ?
Jestem bardzo drażliwa, wszystko jest nie tak. Czy powinnam udać się po pomoc? Jak to będzie wyglądać?
Jestem strasznie nerwowa, wiele rzeczy mnie denerwuje, uważam też, że w pracy i w domu wiele rzeczy nie wygląda tak jak powinno. Czy to znak,że powinnam w takim przypadku zwrócić się po pomoc do psychologa?
Poczucie winy i lęk przed odejściem od partnera uzależnionego. Dlaczego czuję wyrzuty sumienia? Jak sobie poradzić?
Co mam zrobić, by przestać czuć się winna tego, że chcę odejść od partnera, który jest uzależniony od alkoholu, hazardu i narkotyków? Chce ratować siebie i dzieci. Nie chce dłużej tak żyć, bo dzieci są małe jest ich 2 i za chwilę rodzi się 3. On nie pracuje. Nie dba o dzieci, nie dba o mnie nawet podczas mego pobytu w szpitalu. Mimo to ciągle mam poczucie winy, że chcę wychodząc ze szpitala odejść i niego wraz z dziećmi. Czuję jakbym go zostawiła ma pastwę losu, bo wiem, że zostanie bez dachu nad głową. Jak wyleczyć te poczucie winy, dlaczego czuję strach i boję się, że popełniam błąd. Wiem, że nie, ale tak bardzo boję się samotności, boje się, że pęknie mi serce jeśli okaże się, że szybko znalazł inną kobietę. Dlaczego się wgl tym przejmuję? Jak mam z tym walczyć?
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.