Justyna Bejmert
Dzień dobry,
To, co opisałaś, pokazuje, jak wiele dźwigasz od lat — nie tylko jako partnerka, ale przede wszystkim jako matka, która próbuje utrzymać dom w całości, choć brakuje wsparcia i zrozumienia. Masz pełne prawo czuć się wyczerpana, bezpieczniej, gdy męża nie ma w pobliżu, i mieć trudność z okazywaniem czułości komuś, kto rani — słowem, postawą, a nawet fizycznie.
Twoje obserwacje są bardzo ważne. Reagujesz, kiedy dzieci doświadczają napięcia i przemocy — i to świadczy o Twojej sile, nie słabości. Dzieci potrzebują przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i spokoju, a Ty intuicyjnie próbujesz im to zapewnić.
Twój mąż może mieć swoje trudności i niezaspokojone potrzeby, ale nie oznacza to, że wolno mu przekraczać granice — szczególnie wobec dzieci. Masz prawo oczekiwać szacunku, spokoju i odpowiedzialności. Jeśli on nie chce lub nie potrafi tego dać, warto pomyśleć o wsparciu z zewnątrz — psycholog, Niebieska Linia, ośrodek pomocy społecznej.
To, że myślisz o wyprowadzce, nie oznacza porażki, ale próbę zadbania o zdrowie psychiczne swoje i dzieci. To nie musi być nagła decyzja. Można przygotować się do zmiany powoli, mądrze, z troską o dzieci i samą siebie.
Masz prawo chcieć spokojnego życia. To nie egoizm — to troska.
Przesyłam Ci dużo sił,
Justyna Bejmert
Psycholog















