Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy choroby psychiczne są dziedziczne? Czy dzieci niepoddane niewłaściwym zachowaniom rodzica i tak mogą zmagać się z psychiką?
Czy choroby psychiczne mogą być dziedziczone? Takie jak mitomania, kleptomania lub zaburzenia osobowości i zachowania dorosłych, np. zaburzenia preferencji seksualnych, transseksualność. Czy dzieci, które nie widziały niewłaściwych zachowań ojca mogą być narażone na problemy z własną psychiką?
Niepokój
Justyna Czerniawska (Karkus)
Choroby takie jak mitomania, kleptomania, zaburzenia osobowości i zachowania dorosłych, zaburzenia preferencji seksualnych czy transseksualność (które chorobą samo w sobie nie jest), mogą mieć pewien składnik dziedziczności, ale nie są one dziedziczone w sposób jednoznaczny. Dziedziczność w przypadku wielu zaburzeń psychicznych jest wynikiem skomplikowanych interakcji między genetyką a czynnikami środowiskowymi.
W przypadku zachowań niewłaściwych, takich jak mitomania i kleptomania, również można zaobserwować pewne tendencje rodzinne, ale to, czy dziecko będzie narażone na te problemy, zależy od wielu czynników, w tym od sposobu wychowania, środowiska, w którym dorasta, oraz ewentualnych traum czy stresujących sytuacji.
Jeśli dziecko nie widziało niewłaściwych zachowań ojca, nie oznacza to, że jest wolne od ryzyka. Genetyka i czynniki środowiskowe nadal mogą wpływać na ryzyko rozwoju zaburzeń psychicznych. Jednak odpowiednie wsparcie rodziny, wczesna interwencja i zdrowy rozwój emocjonalny mogą pomóc w zminimalizowaniu tych ryzyk.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Patrycja Kozłowska
Różne zaburzenia psychiczne mają różnoraką etiologię. Większość zaburzeń ma wielorakie podłoże. Zaburzenia osobowości i zachowania są silnie powiązane z temperamentem i zdecydowanie są silnie uwarunkowane biologicznie. Jednak samo podłoże genetyczne nie jest ani wystarczające, ani konieczne by dane zaburzenie wystąpiło.
Monika Wróbel-Rojek
Dzień dobry,
odpowiadając na pytanie - tak, choroby psychiczne mogą być dziedziczone. Jednak dużą rolę pełnią jeszcze oprócz biologii, uwarunkowania środowiskowe- w jakim systemie żyło dziecko, jak wpływał on na jego rozwój. Nie ma też jednoznacznej odpowiedzi, jak bardzo geny wpływają na pojawienie się danej choroby czy zaburzenia. Najczęściej powody nie są jednoznaczne, a jest to suma czynników: genetyki, środowiska w jakim dana osoba się wychowywała, temperamentu jednostki. Nie da się odpowiedzieć z pewnością, że dziecko, które wyrastało w sprzyjającym środowisku, ale obciążane genetycznie w przyszłości nie doświadczy trudności natury psychicznej. Na pewno uniknięcie trudnych zachowań ojca, wpłynęło pozytywnie na dobrostan dziecka.
Jeśli obserwuje Pan/Pani u siebie niepokojące myśli, zachowania lub przeżywa trudne emocje, które utrudniają funkcjonowanie, warto skonsultować to ze specjalistą.
Pozdrawiam serdecznie,
Monika Wróbel-Rojek
Psycholog, psychoterapeutka CBT
Zobacz podobne
Czy są jakieś badania na temat skuteczności spotkań online w fobii społecznej i osobowości unikającej?
Czy leczenie fobii społecznej albo osobowości unikającej u psychoterapeuty w formie wizyt przez kamerkę może być skuteczne? Ja mam jedną z tych przypadłości (psychiatrka jeszcze nie jest pewna diagnozy) i jedyna opcja jaką mam to psychoterapia indywidualna online na NFZ, bo nie mam pieniędzy na cotygodniowe dojazdy. Czy są jakieś badania na temat skuteczności spotkań online w fobii społecznej i osobowości unikającej?
Trauma z dzieciństwa powoduje u mnie ciągłe obawy, poczucie zagrożenia, odrzucenia w związku. Psychoterapia pomogła mi jedynie na jakąś chwilę. Jak sobie pomóc?
Dzień dobry. Od dziecka byłam kontrolowana przez matkę, nie było żadnych uczuć w domu. Byłam porównywana, krytykowana, sprawdzana. Teraz jako dorosła kobieta mam problemy w związku. Nie ufam, wszędzie widzę zagrożenie, w każdym słowie, czynie partnera doszukuję się złych rzeczy. Ciągle boję się, że nie jestem wystarczająca, każdy człowiek w jego towarzystwie to dla mnie jakieś zagrożenie. Nie sprawdzam, nie kontroluję go. Ale trzymam to w sobie, myśli o złych rzeczach ciągle krążą mi w głowie. Przez tę sytuację mam załamania nerwowe i depresję. Byłam na terapii u psychoterapeuty, jednak pomogła mi na trochę. Cała ta sytuacja podczas załamań doprowadza do tego, że nie chcę żyć, mam myśli samobójcze, nie radzę sobie ze sobą, czuje się bezradna, bezwartościowa. Nie wiem czy da się wyjść z takich stanów lękowych, czy da się pozbyć tych złych myśli. Czy jedynym rozwiązaniem jest życie w samotności. Proszę o rady, gdzie szukać pomocy, w jaki sposób przepracować trudne dzieciństwo?
Dlaczego pamiętam same epizody tak do 11 roku życia.
Dlaczego pamiętam same epizody tak do 11 roku życia. Mam nerwicę lękową i w zasadzie nie wiem, w jaki sposób mam sobie udowodnić, że wtedy żyłam normalnie, byłam dobrym dzieckiem itp. Miałam również około 12 roku życia epizody związane z odwracaniem się za ludźmi i strachem, że im coś robię, a teraz też nie mogę sobie udowodnić, że to faktycznie był tylko strach, co ja mogę wiedzieć po 20 latach... Czuję jak bym się obudziła i nie wiedziała, kim jestem. Jak żyć z taką niepewnością mimo terapii, leków itp.
Jak wybrać dobrego terapeutę i po jakim czasie widać efekty psychoterapii?
Nie wiem jak wybrac terapeute, jest ich tylu i kazdy ma inne certyfikaty... boje sie ze trafię na kogos kto mnie oceni albo bedzie tylko potakiwal. wgl ile sie czeka na efekty takiej terapii?? chcialabym poczuc sie lepiej juz teraz bo nie wyrabiam juz z tym napieciem.
Okaleczam się po toksycznej relacji. Nie potrafię sobie poradzić, tęsknię za chłopakiem, który mnie skrzywdził
Cześć,
Nazywam się Alicja i mam pewien problem.
W okresie od lutego do sierpnia byłam z chłopakiem, który wydawał mi się idealny, jestem nastolatką, więc to była moja pierwsza poważna relacja. Był jeden pewien problem - chłopak wykorzystywał mnie seksualnie i tylko tego chciał a ja chciałam prawdziwego związku oraz pomocy w sensie, żeby ktoś mnie wysłuchał i wysłuchał mojego gadania o moich problemach z rodzicami i z podejrzeniem o depresję. Przez niego nienawidzę swojego ciała, patrzę z obrzydzeniem na siebie, codziennie myślę o tym, jaka brzydka jestem patrzę na swoje rany na rękach i wspominam kiedy to robiłam, jak on mnie krzywdził. Miałam jedną próbę kiedy on mi powiedział, że mam się zabić a doskonale wiedział, że chce to zrobić. Nienawidzę go, ale tęsknię za nim, tęsknię za tym, że zawsze był przy mnie. Teraz do mnie wypisuje i pyta co tam u mnie.Przez niego nie umiem wejść w żadną relację, bo boję się, że będę skrzywdzona tak samo.Wiem, że ludzie mają ważniejsze problemy niż ja, ale potrzebowałam to komuś powiedzieć.Nie mam zaufania aż takiego do kogokolwiek, żeby powiedzie,ć że się samookaleczam prawie codziennie, kiedy spojrzę na siebie albo pomyślę o nim. Przepraszam, że piszę . A i jeszcze jedno wiem, że pewnie każdy sądzi, że po prostu czas to zagoi, ale to nieprawda.
