Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy mam zespół serotoninowy? Psychiatra niedostępny.
Dzień dobry. Od ponad roku leczę się na nerwicę, depresję, lęki. Choruje na nadciśnienie oraz mam insulinooporność, przyjmuję leki rano Indapen, wieczorem Ebivol pół tabletki i Sedam 3 jedną tabletkę. Leczę się u psychiatry, który po raz kolejny nie trafił z lekiem. Zmieniałam juz 4 razy w ciągu roku. Teraz mam Sedam biorę go od 4 miesięcy, chyba przestał działać - nasiliły się ataki paniki, lęki, skacze ciśnienie, mam duszności i drżenie ciała no i bardzo mi jest zimno. Boję się czy to tylko lek przestaje działać, czy to zespół serotoninowy? Proszę o pomoc, bo mój lekarz jest niedostępny.
Mimi
2 lata temu
TwójPsycholog
Dzień dobry,
Sedam 3 to lek, który powinno stosować się najkrócej jak można, ze względu na substancję czynną pochodną od benzodiazepiny. Benzodiazepiny to substancje silnie uspokajające, podawane doraźnie, również szybko zwiększa się na nie tolerancja, stąd prawdopodobne zmniejszenie odczuwanego działania, jak i objawy wskazujące na objawy odstawienne. W związku z tym zalecam szybką konsultację z, np. nowym lekarzem psychiatrą lub udanie się na szpitalną izbę przyjęć, gdzie objawy powinny zostać złagodzone.
Trzymam kciuki i pozdrawiam
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Działo
Jeżeli Pani objawy wskazują na poważne zagrożenie życia i zdrowia proszę niezwłocznie udać się do lekarza lub zadzwonić po karetkę.
Jednocześnie, zdaję sobie sprawę, że zadaje Pani tutaj pytanie, bo zastanawia się Pani na ile objawy są objawami ataku paniki, na ile są psychiczne a na ile somatyczne. Powtórzę: najlepiej zawsze skonsultować z lekarzem, choćby internistą. Interniści są przygotowani do porad na temat interakcji przyjmowanych leków, no i są bardziej dostępni (i czasowo i finansowo) niż psychiatrzy.
Nie będę podejmować się pełnej odpowiedzi na Pani pytanie, ponieważ jestem psychologiem, a nie lekarzem, ale pozwolę sobie wyczerpująco opisać Pani działanie wymienionych leków oraz genezę i mechanizm zespołu serotoninowego i w ten sposób być może nieco osłabić niepokój, który Pani przeżywa.
O ile dobrze się zorientowałam, leki: Indapen oraz Ebivol stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego i żaden z tych leków nie angażuje receptrów serotoninowych. Hydrochlorotiazydem zawarty w Ebivolu powoduje skurcz naczyń krwionośnych, poprzez pobudzenie receptorów α-adrenergicznych. Nie serotoninowych. W Indapenie składnikiem czynnym jest indapamid, który hamuje resorpcję sodu w cewkach nerkowych. Tutaj w ogóle nie mamy do czynienia z żadnymi receptorami neuroprzekaźników. Sedam zawiera substancję czynną bromazepam - lek psychotropowy z grupy pochodnych benzodiazepiny. W małych dawkach zmniejsza napięcie nerwowe, pobudzenie i lęk oraz działa łagodnie nasennie. W dużych dawkach działa uspokajająco i zmniejsza napięcie mięśni. Bromazepam ma działanie przeciwdrgawkowe. Żaden z tych leków nie angażuje receptorów serotoninowych, nie jest ich agonistą, ani antagonistą, a więc nie powienien mieć znaczącego wpływu na wywołanie zespołu serotoninowego.
Duszności, drżenie ciała i zimno mogą być objawami bardzo wielu schorzeń i zaburzeń - zarówno somatycznych jak i psychicznych. Polecam udać się do internisty na początek i sprawdzić czy nie dolega Pani nic somatycznie. Jeśli nie i objawy są typowo psychiczne, warto rozważyć poza opieką psychiatry, psychoterapię i wsparcie psychologiczne - ataki paniki mogą dawać bardzo mylące objawy i przysparzać Pani dodatkowych zmartwień co będzie się bezpośrednio przekładać na podwyższone ciśnienie i objawy. Błędne koło będzie trwało w najlepsze. Psychoterapia, zwłaszcza poznawczo-behawioralna, jest bardzo skuteczna w leczeniu i łagodzeniu zespołów lękowych i napięciowych.
Pozdrawiam ciepło, Aleksandra Działo
2 lata temu
Zobacz podobne
Zwolnienie całoroczne z powodu zaburzeń lękowych i braku wsparcia/ zrozumienia/ akceptacji kadry pedagogicznej.
Dzień dobry, czy w moim przypadku zwolnienie całoroczne z przedmiotu mogłoby pomóc? W skrócie po wielu miesiącach przełamałam się i opowiedziałam nauczycielom o zaburzeniach lękowych, z którymi się zmagam; praktycznie zero zrozumienia, a zwłaszcza ze strony nauczycielki wfu, nie ćwiczyłam w poprzednim semestrze przez lęki i chce mnie nie klasyfikować. Jedyną osobą, która trochę to rozumie jest pedagog szkolna, ale chyba nie wpłynęła na nauczycieli w żadnym stopniu. Mam wrażenie, że mimo oświadczenia od terapeuty nie rozumieją i nawet nie chcą tego rozumieć. Tak samo jak moi rodzice tam chodzą, im też nie wierzą. Czuję się nieco samotna z tym problemem podczas lekcji, mam wsparcie od znajomych i rodziców, ale jednak to nie oni codziennie przy wyjściu dostają napadów derealizacji, bo do tego stopnia chcą uniknąć widzenia tych nauczycieli. Przez to wszystko bardzo mi źle w szkole, ale całkowita jej zmiana nie wchodzi raczej w grę, bo został mi ostatni rok, a poza tym będę tęsknić za znajomymi. Lecz zastanawiam się nad tym, czy takie zwolnienie nie pomogłoby mi jakoś, bo od początku tej sytuacji (zaczęło się przed majówką) non stop jestem w stresie, wystarczająco mam własnych stresów, a szkoła je spotęgowała i dodała nowe. Oczywiście dopytam też swojego terapeuty czy to się sprawdzi, z góry dziękuję za odpowiedź.
9-letnia córka ma prawdopodobnie objawy nerwicowe, lękowe.
9-letnia córka ma prawdopodobnie objawy nerwicowe, lękowe. Nie lubi, unika i robi jej się np. słabo wśród dużej liczby osób np. Kościół, tłoczny McDonald itp. Wszystko bardzo przeżywa, jest wrażliwa, panikuje, gdy się np. spóźni do szkoły. Ostatnio też jest depresyjna, wybucha złością, ma problemy z emocjami, rzuca przedmiotem, trzaska drzwiami. Jest bardzo nieśmiała np. w sklepie. Czy to fobia społeczna, zaburzenia lękowe? Co robić? Jak jej pomóc?
Silny lęk separacyjny i regres emocjonalny u 5‑latki po przedszkolu i zmianie zasypiania – jak jej pomóc?
Moja córka za miesiąc kończy 5 lat. Do żłobka poszła w wieku 1,5 roku, a od 2,5 roku uczęszcza do przedszkola (tego samego co starsza siostra). Adaptacje były dla niej bardzo trudne — długo nie chciała zostawać, silnie przeżywała rozstania, ale po kilku tygodniach zwykle się stabilizowała. W wieku ok. 2 lat przez 9 miesięcy miała silne lęki nocne (potwierdzone przez psychologa) — wybudzenia z intensywnym płaczem, brak kontaktu, niemożność uspokojenia. Epizody trwały nawet ponad 20 minut. Po tym czasie nagle ustąpiły i przez kolejne ponad 2 lata córka funkcjonowała prawidłowo. Od 2–3 miesięcy obserwujemy regres. Córka ma duże trudności z regulacją emocji — szczególnie po przedszkolu szybko wpada w złość, histerię, krzyk, potrafi reagować bardzo intensywnie nawet na drobne sytuacje. Takie napady trwają długo, a po ich zakończeniu wraca do normalnego funkcjonowania. Nie chce o tym rozmawiać. Największy problem to poranki i rozstania. Już w weekend przeżywa konieczność pójścia do przedszkola. Rano reaguje silnym lękiem — ucieka, płacze, nie chce wejść do sali, mocno się mnie trzyma. Każde rozstanie jest bardzo trudne. Według psychologa przedszkolnego córka w grupie funkcjonuje dobrze — jest kontaktowa, otwarta, dostosowuje się do zasad. Problem dotyczy głównie rozstań. Dodatkowo jest bardzo związana z jedną koleżanką — jej nieobecność powoduje duży niepokój i niechęć do pójścia do przedszkola. Niedawno wprowadziliśmy też zmianę — córka zaczęła spać w osobnym pokoju z siostrą, wcześniej przez całe życie spała z nami. Nie wiemy, jak najlepiej jej pomóc i skąd może wynikać ten regres
Boję się, że nie poradzę sobie na psychoterapii przez zaburzenia funkcji poznawczych.
Boję się, że przez pustkę w głowie w sytuacjach społecznych i zaburzenia funkcji poznawczych, mogę sobie nie dać rady w psychoterapii. Czy moje obawy są uzasadnione?
Fobia społeczna czy osobowość unikająca?
Czy można mieć fobię społeczną od zawsze? Czy może jak ktoś ma to od kiedy pamięta, to wtedy jest to osobowość unikająca? A depresja - czy może być przewlekła? Czy może jeśli trwa bez przerw, to wtedy jest to dystymia?
