Odpowiedz jako specjalista
WsteczBrak wiary w siebie i poczucia własnej wartości – jak to przezwyciężyć?
Ludzie mi dokuczają, że nic w życiu nie mam.
To prawda. Wszystko zasługa przemocy w domu, o której nikt nie wie i że nie rozwijałam się prawidłowo. Miałam też wypadek i nie mogłam pracować przez prawie 10 lat.
Czuje się jak zero. Dbam o siebie, robię małe kroki, ale w moim wieku ludzie mają domy i rodziny. Ja mam kilka mebli i żyje z pomocą cioci. Słyszę czasem śmiechy, że nikogo nie mogę sobie znaleźć. Ostatni mężczyzna wyśmiał mnie za brak ambicji i że jestem mało interesującą. Mimo starań nie idzie mi.
Wstydzę się sama siebie i tej nieporadności.
Kasia
1 rok temu
Usunięty Specjalista
Droga Kasiu,
dziękuję, że zdecydowałaś się podzielić swoimi uczuciami i doświadczeniami. Z Twoich słów bije wiele bólu, ale można w nich również dostrzec Twoją odwagę i chęć zmiany, pomimo trudności, jakie stawia przed Tobą życie. Już samo to, że piszesz o swoich emocjach i podejmujesz wysiłki, by iść naprzód, świadczy o Twojej sile.
Przeżycia, które opisujesz - przemoc w domu, wypadek - to ogromne obciążenia, które mogły wpłynąć na Twoje poczucie wartości i rozwój. To, że robisz małe kroki w dbaniu o siebie, to bardzo ważny etap. Małe kroki często prowadzą do dużych zmian.
Twoje poczucie bycia "nieporadną" może być efektem wielu lat negatywnych doświadczeń. Możliwe jest, że zaszczepiły one w Tobie wiele krytycznych myśli na własny temat. Przekonania te (i oceny innych ludzi) nie definiują Twojej wartości jako osoby!
Każdy ma swoją unikalną historię i drogę.
Rozumiem, że może być Ci trudno radzić sobie z tym wszystkim samodzielnie. Dlatego chciałabym zachęcić cię do skonsultowania się z psychologiem lub terapeutą. Wspólnie będziecie mogli pracować nad odbudowaniem poczucia własnej wartości, zrozumieniem Twoich emocji i poszukiwaniem drogi do lepszego samopoczucia. Specjalista może również pomóc Ci spojrzeć na siebie i swoje życie z innej perspektywy - bez ciężaru samokrytyki i wstydu.
Warto pamiętać, że nie jesteś sama.
Pomoc jest dostępna, a sięganie po nią to akt odwagi - nie słabości.
Trzymam za Ciebie kciuki i wierzę, że znajdziesz w sobie siłę, by zrobić kolejny krok.
Wiktoria Sokołowska
mniej niż godzinę temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Natalia Orszulak
Droga Kasiu,
Cieszę się, że zdecydowałaś się podzielić swoimi doświadczeniami i emocjami, które im towarzyszą.
Myślę, że stanowi to o ogromnym akcie odwagi z Twojej strony. Pamiętaj, że otworzenie się przed innymi oraz chęć do zmiany to pierwsze kroki do realnej zmiany. Chciałabym, abyś popatrzyła na siebie z większą czułością i wyrozumiałością - doświadczenie przemocy w przeszłości, a także wypadek, który uniemożliwił Ci normalne funkcjonowanie przez długi okres, to namacalne doświadczenia o charakterze kryzysowym - traumatycznym.
Od ich poprawnego przepracowania, w tym akceptacji i uświadomienia sobie, że nie muszą definiować całej Twojej przyszłości, zależy również to, jak czujesz się teraz i co możesz osiągnąć w przyszłości.
Warto, abyś zastanowiła się też, jak definiujesz frazę "nic w życiu nie mam".
Czy to są Twoje rzeczywiste odczucia, czy może efekt przebywania w mało wspierającym środowisku społecznym? Zachęcam Cię do konsultacji psychologicznej, a dalej terapii- tym bardziej że masz w sobie dużą motywację do zmiany.
Pamiętaj, że nie musisz być w tym sama, a Twoje starania mogą przynieść prawdziwe korzyści z odrobiną wsparcia.
Życzę Ci wszystkiego dobrego, trzymaj się ciepło!
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Czuję się samotna. Beznadziejna. Zmagam się z niską samooceną i brakiem poczucia własnej wartości.
Czuję się samotna. Beznadziejna. Zmagam się z niską samooceną i brakiem poczucia własnej wartości. Boję się iść do pracy. Że sobie nie poradzę, że będę wyśmiana, nielubiana... Raz z pracy zostałam zwolniona. Bo domagałam się by szef dał mi w końcu umowę, a nie tak bez pracowałam przez kilka miesięcy. To mnie zwolnił z dnia na dzień. Strasznie to zniosłam. Potem pracowałam na siłowni jakiś czas, ale natłok pracy, gdzie ciężko mi się było skupić. Plus głupie teksty osób na siłce i konkurencja sprawiały, że nie mogłam znieść tego psychicznie. Wracałam do domu i płakałam, że się wygłupiłam albo że coś źle zrobiłam, powiedziałam, że coś mi nie wyszło. I odeszłam. Ciągle porównuje się do innych dziewczyn, że są ładniejsze, pewne siebie, mają super znajomych, partnerów, wiedzą czego chcą od życia, są zabawne, ja się czuję nudna osoba. Nawet wśród znajomych jak się z kimś spotykam, nie jest zabawnie. Nie śmiejemy się.
Faceta też nie mam. Uwolniłam się z toksycznego związku, gdzie na koniec tez usłyszałam, że jestem nie dobra, i coś, że mną nie tak. Skończyłam studia, ale nie czuje się dobrze w swoim kierunku, mam 31 lat. I nie wiem, co chce robić w życiu, czuję, że się nie nadaje. Że zmarnowałam sobie życie. Przytłacza mnie to wszystko... Źle mi jest.
Spadek nastroju, nie mam na nic siły, robię na przekór swoim wartościom. Nie wiem dlaczego.
Dzień dobry, ostatnio nie czuję się sobą, zmieniam się w zależności od osoby i czuję jakbym miała kilka osobowości, robię na przekór swoim przekonaniom. Jestem w pełni świadoma, że postępuje źle, a mimo to nie potrafię przestać. W ostatnim czasie dużo działo się w moim życiu i wszystko trzymałam w sobie, ponieważ nie cierpię i nie umiem rozmawiać o swoich uczuciach i emocjach. Nawet jak próbowałam zacząć nie potrafiłam się wysłowić, nie wiedziałam jak mam opisać co się ze mną dzieje - bo nie wiem co mi jest. Nie mam ochoty wychodzić z domu, najchętniej leżałabym cały dzień w łóżku, nie mam siły nawet się umyć czy zjeść. Czuję, że czego się nie dotknę to psuje - moje przyjaźnie są pod znakiem zapytania przez moje zachowanie. Przez to, że nie potrafię opowiedzieć jak sytuacja wygląda z mojej perspektywy, każdy wypomina mi moje błędy (a ja sama rozmyślam o nich 24/7 i nie potrafię przestać, płaczę nocami zamiast spać), nie potrafię się nawet obronić, bo nie wyduszę z siebie słowa. Jestem już bardzo zmęczona psychicznie i nie potrafię chyba sobie pomóc.
Niepełnosprawność, brak takiego życia, jakie często widzę, sprawiają, że czuję się nikim.
Nie poradziłam sobie w życiu. Przeszłam ciężką chorobę i cudem jest, że nie trafiłam na socjale i mops. Dałam radę się podnieść i robię tyle na ile mam sił. Ale mam świadomość z ograniczeń i że nie osiągnę większych sukcesów i nie zarobię dużych pieniędzy. Jestem też uzależniona od niektórych ludzi i niepełnosprawności. Mam wsparcie, byłam na terapii itd. Jest Ok. Ale dzis dotarło do mnie na jakim poziomie żyją rówieśnicy. Kiedy cieszę się z wyjazdu na wakacje do polskiego uzdrowiska i sprawia mi nawet to radość, to inni widzę, że patrzą z lekkim politowaniem. Nigdy nie jeżdżę za granicę, nie bardzo mogę i mnie nie stać. Dotarło też do mnie, że nie jestem już atrakcyjna ze względu na chorobę i wiek. Mam 41 lat. Możemy się oszukiwać, ale chorzy mają gorzej i dziś czuje się jak nikt. Osoba gorsza, wykluczona, bez perspektyw. Mogę sobie kolejna terapię zrobić, ale to nie zmieni faktu, że jestem osoba gorsza i słabsza. Widząc dziś dom znajomej i jej rodzinę, pakowanie się do wyjazdu na Karaiby stwierdziłam, że jestem nikim.
TW. Samookaleczanie, brak poczucia jakiejkolwiek wartości, obwinianie się.
Mam problem ze sobą. Nie potrafie na siebie patrzeć w lustrze, czuje wielkie obrzydzenie do siebie. Bez makijażu mój wygląd mnie zawstydza. Za każdym razem kiedy ktoś mi robie zdjęcie z ukrycia, wychodzę beznadziejnie. Całokształt sie przekłada na moje życie. Rozpoczęłam samookaleczanie sie kilka miesięcy temu i nie mogę od tego uciec. Ciężko mi przez to uczęszczać do szkoły. Moja mama próbuje ze mną rozmawiać, ale czuję, że każda rozmowa z nią prowadzi donikąd. Czuje, że na nią nie zasługuję, bo nie daje sobie pomóc. Czuję, że nie zasługuję na jakiekolwiek zaspokajanie potrzeb. Za każdym razem wracam do domu to odrazu płaczę. Kiedyś zostałam obmacana przez takiego chłopaka i najgorsze jest to, że nie winie go, a siebie. Obwiniam sie bardzo dużo razy za rzeczy, za które nie powinnam sie obwiniać. Czy dam jakoś rade sama z tego wyjść?
Strach przed odrzuceniem, cierpieniem i poczucie winy - jak sobie radzić?
Zauważyłem, że moje kontakty z bliskimi stają się coraz cięższe do zniesienia. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że nie daje mi się podejmować samodzielnych decyzji... i każda próba postawienia na swoim kończy się poczuciem winy i strachem przed odrzuceniem. Myślę, że może być to związane z moim zaburzeniem osobowości, ale nie wiem, jak sobie z tym radzić. Czuję się często przytłoczony, jakby moje poczucie własnej wartości gdzieś się gubiło w obawie przed utratą bliskości z innymi. To negatywnie wpływa na moje związki, bo przecież w zdrowych relacjach powinna być jakaś równowaga i wzajemne wsparcie, a nie ciągłe uzależnienie od kogoś.
Boję się, że jeśli nie znajdę rozwiązania, moje relacje staną się coraz bardziej toksyczne. Boję się przez to wchodzić w jakąkolwiek relację, boję się, że ktoś mnie zrani, albo ja zranię tę osobę. Ciągle.
