Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy diagnoza uzależnienia jest stosowną diagnozą, gdy została postawiona w czasie występowania epizodu hipomanii podczas choroby dwubiegunowej?
Cierpię na zaburzenie afektywne dwubiegunowe, które zdiagnozowano u mnie po trwającym kilka miesięcy okresie występowania epizodów hipomanii i manii. W tym czasie spożywałem duże ilości alkoholu. Wcześniej zaraz po nigdy niespotykanych u mnie wcześniej zwyżkach nastroju zostałem skierowany do ośrodka leczenia uzależnień, gdzie zdiagnozowano u mnie uzależnienie od alkoholu. Czy powinienem być oceniany pod tym kątem, w czasie gdy uaktywniła się u mnie hipomania? Czy może powinno się przeprowadzić stosowny wywiad ze mną i badania w czasie reemisji choroby dwubiegunowej?
J.S.
2 lata temu
Witold Bomba
Są różne koncenpcje odnośnie tego typu problemów. Wielu profesionalistów stosuje termin “podwójnej diagnozy” i wtedy kierują taką osobę na specjalne oddziały (niewiele takich w Polsce). Z kolei inni zajmują się dotarciem do przyczyn nadużywania środków psychoaktywnych i przy odpowiednio dobranym leczeniu farmakologicznym i zabezpieczeniu terapeutycznym pomagają osobom z tego typu trudnościami. Każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie przez lekarza prowadzącego
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
TwójPsycholog
Dzień dobry, słyszę, że ma Pan wątpliwości co do diagnozy uzależnienia, która została postawiona. Faktycznie obie te diagnozy, czyli uzależnienia od alkoholu i choroby afektywnej dwubiegunowej mogą, lecz nie muszą, wzajemnie na siebie wpływać, natomiast wpływ widziałabym raczej odwrotny - regularne używanie alkoholu może mieć wpływ na stan psychiczny, jak również na pojawienie się epizodów maniakalnych/psychotycznych i warto dokładnie sprawdzać diagnozę w czasie dłuższego nieużywania alkoholu. W odwrotną stronę zdarza się dość często, że w epizodach hipo/maniakalnych ma się większa skłonność do sięgania po substancje psychoaktywne. Jeżeli ma Pan wątpliwości, co do którejkolwiek z postawionych diagnoz, być może warto powtórnie konsultować się w tej sprawie z lekarzem Psychiatrą i Psychoterapeutą, z którymi Pan pracuje. Jeżeli natomiast nie podlega Pan stałemu leczeniu psychiatrycznemu oraz nie bierze udziału we regularnej Psychoterapii, bardzo zachęcam do podjęcia jednego i drugiego leczenia. W opisywanej sytuacji, stałość leczenia psychoterapeutycznego może mieć kluczowe znaczenie dla Pana samopoczucia i funkcjonowania i przynieść bardzo duże korzyści. Pozdrawiam Magdalena Bilińska Zakrzewicz
2 lata temu
Magdalena Banaś
Na początku drogi zdrowienia należy usunąć czynniki niebezpieczne- odstawienie alkoholu, aby móc zastosować farmakoterapię. Alkohol depresyjnie wpływa na działanie ośrodkowego układu nerwowego. Może on prowadzić do podtrzymywania stanu manii/hipomanii, a odstawienie powodować gwałtowny spadek nastroju. Przede wszystkim w stanie upojenia alkoholowego może doprowadzać do zmian nastroju, zaburzeń odbioru otaczającej rzeczywistości czy zaburzeń świadomości.
Podsumowując - na początek eliminujemy objaw, następnie pracujemy z przyczyną. Pozdrawiam.
mgr Magdalena Banaś - psycholog, psychoterapeuta w trakcie szkolenia
2 lata temu
Zobacz podobne
Moja 16-letnia córka nie chce zrobić testu na obecność narkotyków. Co mam zrobić?
Moja 16-letnia córka nie chce zrobić testu na obecność narkotyków. Co mam zrobić?
Mam 26 lat i jestem alkoholikiem. Pije codziennie po kilka piw.
Mam 26 lat i jestem alkoholikiem. Pije codziennie po kilka piw. Przez kilka lat nie zdawałem sobie sprawy ze skali tego problemu i wszedłem w związek z chorą emocjonalnie dziewczyną. Zostawiła mnie kiedy zauważyła mój problem. Po kilku tygodniach od rozstania dostałem załamania nerwowego. Przechodziłem różne fazy nerwicy depresji. Teraz zmagam się z lękami, każdego ranka boję się że umrę. Musiałem wyjechać za granicę przez długi. Gdzie mogę szukać pomocy psychoterapeuty online?
Zaniepokojona odkryciami dotyczącymi męża: uzależnienia, zdrady i alkoholizm w małżeństwie
Moj maz jest alkoholikiem conajmniej od 30 lat. Wiedzialam ze lubi sobie wypic,ale jak to zapewnial tylko lyczka. Ale nie.wiedzialam ze potrafi wypic tak duze ilosci jednego dnia. Ukrywal to skrzetnie manipulowal mna i oklamujac, znalazlam tez w jego korespondencjach na mediach spolecznosciowych zdjecia erotyczne mlodych kobiet i korespondencje z nimi. Znalazlam w jego telefonie zdjecia20 letniej corki naszych znajomych,jej piersi w staniku i pupy w stringach,jej portrety zaznaczone serduszkami i korespondencje gdzie wyrazami podziw nad jej uroda. I wiele innych kommentarer,zyczeniami,serduszka,usteczek kierowanych do mlodych 20 letnich ladnych dziewczyn. Moj maz zaczal sie tym interesowac gdy mial 44 lata a te kopiety po 20 lat, Raz nawet napisal do jednego z onlyfansiar ze sie w niej zakochal tylko niestety nie ma pieniedzy na milosc z nia. To co odkrylamm jest dla mnie obrzydliwe i przerazajace . Nie umiem sobie tego wytlumaczyc,nie umiem zrozumiec,czuje zle, jestem wsciekla i czuje sie ponizona. Co mam robic?
Jestem macochą od 7 lat. Pasierb ma 15 lat. Kilka dni temu zatrzymała go policja za posiadanie narkotyków.
Dzień dobry. Jestem macochą od 7 lat. Pasierb ma 15 lat. Kilka dni temu zatrzymała go policja za posiadanie narkotyków. Dowiedzieliśmy się też, że ćpa od kilku miesięcy, pali też papierosy. Pasierb ma dziewczynę, która mieszka 250 km dalej. Odwiedzają się wzajemnie co weekend. Czy można zabronić mu tych spotkań w związku z tym, co się dzieje? Jesteśmy w trakcie naprowadzania go przez terapeutę na właściwą drogę. Jesteśmy też w trakcie zmiany szkoły. Pasierb nie robi nic, nie uczy się, wagaruje, w domu nic nie pomaga, nawet w swoim pokoju nie sprząta. Robi co chce i nie zważa na nasze uwagi i zakazy. Co mamy robić? Jak do niego dotrzeć?
Zmagam się z uogólnionym lękiem i traumami z dzieciństwa.
Od 13 roku życia zmagam się z zaburzeniami lękowymi uogólnionymi. Lęk towarzyszy mi praktycznie non-stop, szczególnie w sytuacjach społecznych. Uważam, że przyczyny leżą w traumach z dzieciństwa zarówno domowych, jak i spowodowanych przez innych ludzi (w tym wykorzystanie seksualne). Ten lęk odbiera mi radość życia i chęci do niego. Byłam na 4-miesięcznym L4, przeszłam odwyk i od trzech lat utrzymuję abstynencję. Farmakologia nie przynosi ulgi, czuję się osamotniona i powoli tracę nadzieję. Nie wiem, jak dalej sobie radzić i potrzebuję wsparcia lub wskazówek, co mogłabym zrobić dalej. Dodam, że próbowałam terapii na NFZ i nie przyniosła skutków, moim jedynym światełkiem w tunelu jest to, że prawdopodobnie niedługo poprawi się moją sytuacja finansowa i będę mogła pójść na terapię prywatną, ale chętnie usłyszę jakieś porady.
