Odpowiedz jako specjalista
WsteczOkropnie boję się rodziców - ich opinii, zachowań, krzyków i wyzwisk. Żyję w wielkim lęku. Proszę o radę!
Cześć!
Mam 25 lat i nadal boję się opinii rodziców, ich zachowania, a także, że nie jestem dla nich wystarczający. Od wielu lat żyłem w przekonaniu, że rodzina jest najważniejsza i powinienem stać za nich murem. Dlatego starałem się być dobrym synem. Natomiast od pewnego czasu gdy wystąpiła u mnie depresja (CHAD), moje aktualne życie zmieniło się o 180 stopni. Panicznie boję się rodziców. Mój ojciec jest wysoko postawionym urzędnikiem, przez to nie miał dla mnie dużo czasu, gdy byłem młodszy, natomiast matka jest nauczycielką, mam wrażenie że moja obecność ją drażni. Ciągłe krzyki i wyzwiska, czasem rękoczyny. Próbowałem rozmawiać, czy może nie spróbować osobnej lub wspólnej terapii. Ale zostałem wyśmiany. Nie wiem co zrobić, wyprowadzić się przez jakiś czas jeszcze nie mogę, a samo przebywanie z nimi napawa mnie obawą. Przez to nie potrafię już nawiązywać nowych znajomości, boję się ludzi, praktycznie nie mam znajomych a co dopiero przyjaciół. Więc moje pytanie brzmi, czy jest jakieś wyjście z tej sytuacji, czy jest jakaś szansa na nagły zwrot akcji, czy po prostu czekać, aż się wyprowadzę?!
Przemek
2 lata temu
Kamil Relidzyński
Dzień dobry Panie Przemku,
relacje z rodzicami często nie są takie jak byśmy chcieli. Opinia rodziców kształtuje nas i towarzyszy przez całe życie. Pytanie czy ta opinia powinna mieć stały wpływ na nas? W pewnym momencie dorosły człowiek się musi zastanowić co z tą opinią rodziców zrobić na temat siebie. Jak ją wykorzystać w swoim życiu, czy z niej skorzystać…
Jeśli ma Pan diagnozę to należy być pod stałą opieką psychiatry, a dodatkowo warto pomyśleć o terapii indywidualnej ze względu na to, że często ta rodzinna jest niemożliwa. Jest Pan dorosły, więc ma Pan prawo o sobie w pełni decydować, a często terapia jest dobrym miejscem na poukładanie rzeczywistości domowej i relacji z innymi.
Co do konkretnego pytania czy jest szansa na zwrot akcji to na to pytanie trzeba sobie odpowiedzieć samemu. Czy Pana działania są w stanie wywrzeć jakiś wpływ, który może odwrócić sytuację? Czy ma Pan wpływ na postawę swoich rodziców? Często odpowiedź brzmi nie, a wtedy trzeba się zmierzyć z pytaniem co dalej. Czy jestem w stanie sobie z tym poradzić, czy potrzebuję wyprowadzki itd. W ramach konsultacji/terapii również można ten element poruszyć.
Pozdrawiam
Ego Eimai
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Cześć,
rozumiem, że diagnoza choroby, jej objawy mogą negatywnie wpływać na Twoje codzienne funkcjonowanie, również sytuacja domowa nie ułatwia Ci radzenia sobie.
Bardzo dobrze, że planujesz wyprowadzkę z domu, zwłaszcza, że doświadczasz wielu negatywnych zachowań ze strony bliskich. Oczywiście dla większości ludzi jest to proces i wymaga przygotowania chociażby finansowego. Do tego czasu proponuję abyś nauczył się radzić sobie ze swoimi emocjami np. na konsultacjach z psychologiem (wspominałeś o terapii, jeżeli rodzice nie chcą możesz to zrobić sam), wychodząc z domu i realizując jakieś swoje zainteresowania, uprawiając sport.
Na pewno czekanie aż coś się zmieni czy rodzice się zmienią nie jest dobrym pomysłem (ludzie jak sami nie chcą to zazwyczaj się nie zmieniają) to co możesz zrobić to pomóc sobie.
Życzę wszystkiego dobrego
pozdrawiam
2 lata temu
Zobacz podobne
Natrętne myśli o zabiciu mamy i siebie przy zaburzeniach lękowych
Hejka choruje na zaburzenia lękowe i czasami mam myśli żeby zabić mamę i siebie i ja się tych myśli boję co mam zrobić😱😭😭😭😭
Proszę o wskazówki dla poradzenia sobie z traumą i rzutowaniem jej na mój związek, na radzenie sobie z pracą.
Witam serdecznie, od jakiegoś czasu nie radzę sobie z życiem, wszystkim wydaje się, że jestem osobą silną, a w środku przeżywam katusze. Mój problem sięga dzieciństwa przepełnionego alkoholem mojego ojca i brata. Mam stresującą pracę. Po bardzo długim czasie jestem w związku, w którym nie czuję się stabilna, na każdym kroku doszukuję się zdrady, braku zaufania. Jak mam sobie z tym poradzić?
Wspólne spędzanie świąt z ojcem, który ma problem z alkoholem
Spędzam święta sama z ojcem. Ma on problemy z alkoholem i często nie wie, kiedy przestać, a wszystkim dookoła mówi, ze nie ma zdrowia do picia. Nie pił alkoholu od 3 tygodni, ale boję się, że gdy wyjmie wino, żeby symbolicznie wypić w wigilię, na jednej lampce się nie skończy. Jestem osobą, która lubi miec opanowaną sytuację i często nie radzę sobie ze stresem. Jak spędzić czas z osobą pod wpływem alkoholu? Wszelkie rozmowy nie zdają egzaminu.
Czy to normalne że rodzina obraziła się że nie chce mieszkać z młodszą siostrą i jej utrzymywać, pomimo tego że rodziców stać na płacenie na jej utrzymanie? Ojciec zarzucił mi że powinnam oddać mu pieniądze za swoje studia i dopiero wtedy on zastanowi się nad płaceniem za moją najmłodszą siostrę.
Mam 17 lat, a mama z bratem uzależnieni od alkoholu będą sądzeni. Co ja mam począć?
Jak mam poradzić sobie z alkoholizmem w rodzinie?
Moja mama i brat są uzależnieni, ostatnio zostali aresztowani i będą sądzeni za kilka paragrafów, grozi im do 8 lat więzienia, są oskarżeni o napaść na funkcjonariusza publicznego, oszustwo, pobicie i znęcanie się psychiczne i fizyczne.
Ja mam 17 lat, mam dość tego wszystkiego po prostu...nie mieszkam u siebie w domu, mieszkam u znajomego księdza (jestem w Oazie) a o całej sytuacji dowiedziałem się od policji. I jak mam sobie tak psychicznie z tym poradzić, bo jest bardzo ciężko...?
