Dzień dobry, od pewnego czasu czuje ciągle uczucie wewnętrznego niepokoju i nie mam pojęcia z czym to jest związane

Od dwóch lat jestem w stałym związku z moim parterem, od dłuższego czasu coraz bardziej zadręczam się myślami, że mnie zostawi, że znajdzie kogoś o wiele lepszego ode mnie. Jest nam ze sobą naprawdę dobrze, ale jak tylko zaczyna mówić o swoich koleżankach z pracy lub planuje jakieś wyjście beze mnie, panikuję, nawet jeśli to wyjście miałoby być za miesiąc, nie mogę spać po nocach. Kiedy tylko pojawia się ten temat, jestem w totalnej rozsypce, czuję, że nic nie ma sensu, pojawią się nawet myśli żeby po prostu uciec i nie musieć przechodzić tego wszystkiego... Czuję, że nie da się tak z tym żyć, bo to rujnuje zarówno moja psychikę, jak i związek z mężczyzną, którego bardzo kocham i który kocham mnie...

W ostatnim czasie zauważyłam u siebie ciągły stres o wszystko począwszy od tego co ktoś o mnie pomyśli, jak muszę teraz siedzieć żeby nie wyglądać dziwnie, czy powiedziałam coś nie tak aż po myśli że ciągle boje się żs coś może stać się coś mnie lub moim bliskim. To utrzymuje się u mnie od dłuższego czasu ale nasiliło się dużo mocniej w ostatnich dniach przez liczne ataki nożowników w moim mieście. Zaczęło to też wpływać na moje sny i od dłuższego czasu prawię każdy mój sen jest o tym że przed kimś uciekam, chowam się, lub jestem w jakimś niebezpieczeństwie. Nie wiem co mam z tym zrobić

Jak radzić sobie z nerwicą lękową, gdy codzienny strach jest nie do wytrzymania i paraliżuje działania w każdej sferze życia? Jakie są najlepsze leki na tę przypadłość i czy sama farmakoterapia wystarczy?

Mam problemy z pokonaniem mojegi strachu przed rozmową z ludźmi, pomimo że, się staram. Próbowałam nawiązać nowe znajomości ale szybko zaczęły pojawiać się natrętne myśli typu: "Co, jeśli ta osoba nie chce ze mą rozmawiać i jej się narzucam?" "Pewnie szybko zrozumie, że jestem nudna i mnie wymieni na kogoś lepszego". Przez te myśli przestałam znowu się odzywać i znów czuje się samotna. Chce to zmienić ale naprawde nie wiem jak, gdy te myśli ciągle wracają.

Witam. W październiku skończyłam brać leki na stwierdzone uogólnione zaburzenia lękowe, a już od listopada objawy niestety wróciły. Odczuwam lęk prawie codziennie. Zaczęłam chodzić na psychoterapię, ale jest za wcześnie by widzieć z niej jakieś korzyści. Moim problemem jest to, że boję się nadchodzących świąt Bożego Narodzenia. Chciałabym spędzić wigilię we dwoje, wraz z moim mężem. Boje się, że rodzina tego nie zrozumie. O mojej chorobie wie tylko mój tata i moja teściowa. O ile teściowa jest w stanie pogodzić się z tym, że nie będzie nas na wigilii, tak mój tata i babcia będą mi robić pod górkę. Mam dwie możliwości: pierwsza to iść na wigilię do teściów, babci męża i do taty i babci, albo druga zostać w domu z mężem i odwiedzić rodziców w Boże Narodzenie. Chciałabym poznać Państwa opinię na mój problem. Pozdrawiam 

Witam. Choruje na depresję i zaburzenia lękowe. Od 6 lat biorę leki przeciwdepresyjne. Mam wizyty raz na dwa miesiące u lekarza psychiatry. Ostatnio złe czuje się psychicznie. Potrzebuje spokoju żeby się wyrównać. Tydzień miałam zwolnienia lekarskiego i czy będę mieć jeszcze tydzień zwolnienia? Jeśli zgłoszę się do przychodni. Niestety nie czuje się najlepiej. Podziało się trochę w obszarze zawodowym. Dużo biorę na siebie nie wiem czy dobrze robię idąc po drugi tydzień zwolenienia. Miałam niestety sporo na głowie i bardzo upadłam psychicznie. Za dużo wzięłam na siebie. Praca jest ciężka i niestety ostatnio mnie przytłacza i szukałam innej przez jakiś czas i doszlam do momentu kulminacyjnego i teraz ani do pracy ani do szukania kolejnej nie czuje się zdolna. Czlowiek niestety się przeliczył ze sobą. Chciałam dobrze ale szukanie pracy i tkwienie w miejscu pracy gdzie nas wszystko przeciąża to jednocześnie dwa etaty. Nie idzie oszukać umysłu.