Dzień dobry, od pewnego czasu czuje ciągle uczucie wewnętrznego niepokoju i nie mam pojęcia z czym to jest związane

Mam pewien problem a mianowicie mam ciągłą potrzebę przebywania między ludźmi, nie ważne czy są to osoby obce czy znajome czy z nimi rozmawiam czy po prostu są (choć jednak lepiej jak rozmawiam), ale gdy zostaję w samotności okropnie się czuję i nie wiem co z tym zrobić.. odczuwam wtedy duży dyskomfort, odrealnienie i niepokój, do tego silne kołatania serca i zawroty głowy gdzie wszystko dookoła wiruje... Nie wiem co z tym zrobić jak sobie z tym radzić... Nie potrafię przebywać w samotności, moje próby 'radzenia sobie z tym' takie jak ćwiczenia oddechowe, próby zajęcia się czymś po prostu, włączanie muzyki, podcastu czy czegoś do obejrzenia niewiele zmieniają... Jest to uciążliwe i męczące. Co mogę z tym zrobić?

Zaczęłam się trochę stresować, mam 24 lata i jestem teraz na ostatnim roku studiów z psychologii. Rok temu wróciłam z wymiany Erasmus w Hiszpanii, a pod koniec mojego pobytu poznałam chłopaka, z którym jestem teraz w związku co prawda na odległość, ale staramy się widywać co kilka miesięcy. Będąc w Hiszpanii czułam się tam naprawdę dobrze i zaczęłam się zastanawiać nad przyszłym tam życiem, jednak nie wiem jak mogłabym tego dokonać. Zastanawiam się nad złożeniem aplikacji na praktyki absolwenckie z Erasmusa, ale boję się, że nie uda mi się znaleźć miejsca. Chcialabym wyjechać trochę też ze względu na chłopaka, ale chyba bardziej dla siebie, naprawdę lubię ten kraj i podoba mi się nauka hiszpańskiego. Jednak mam co do tego obawy, boję się, że w przyszłości nie znajdę tam pracy jako psycholog, że się nie utrzymam, że łatwiej było by mi rozwijać moją karierę w Polsce, czy to w pracy w szkole, poradni, czy poprzez staże w szpitalach itp. Wiem, że istnieje również możliwość pracy online, ale mimo to, mam obawy że może być mi znacznie trudniej, zwłaszcza na początku, nie mając zbyt dużego doświadczenia. Posiadam jedynie niewielkie doświadczenie poprzez wolontariaty i praktyki, które udało mi się dokonać podczas studiów. Boję się, że przez tak niepewną przyszłość mój związek nie przetrwa.

Witam, mam pytanie, odnośnie mojej bliskiej znajomej. Chodzi o jej stan psychiczny, w czasach swojej młodości, w domu rodzinnym miała trudne życie i teraz nie potrafi podjąć decyzji, ma obawy, lęki, boi się o każdy swój ruch, obawia się zmian w życiu, choć widziałem, że chce odkrywać nowe sprawy, sytuacje, lecz z upływem czasu wycofuje się ze swoich decyzji. Byłem z tą kobietą na wczasach, mówiła, że czuła się wspaniale, choć nie chciała nic, dzięki mnie udawało się przekonać ją do czynności, zdarzeń, których nie znała, było też zdarzenie, że chciała przeprowadzić się do mnie, lecz zrezygnowała, z tego mówiąc mi słowa, że boi się, lecz nie potrafiła odpowiedzieć czego się obawia. Chciałbym pomóc tej kobiecie, lecz nie wiem w jaki sposób, a gdy mówiłem o lekarzu, o psychologu, byśmy poszli razem, kategorycznie zanegowała moje słowa . Co zrobić, w takiej w takiej sytuacji?

Witam! Jestem 22 latkiem i już czuję się zawiedziony dorosłością, a przy tym wypalony zawodowo. Jakie podjąć kroki, żeby odzyskać motywację do szukania pracy i rozwoju, jak wyjść z dołka? By rozjaśnić problem, moja pierwsza praca była za granicą. Zrezygnowałem z niej po ok. 3 tygodniach ze względu na zły stan psychiczny. Czułem się po pracy samotny, odizolowany, nie miałem na nic ochoty, mimo że sama praca nie była zła. Wręcz chwalono mnie, warunki były świetne (1 zmiana), nie byłem fizycznie zmęczony. Myślę, że dałem sobie zbyt mało czasu na adaptację i stchórzyłem, wracając do domu rodzinnego. Mam też prawdopodobnie OCD i przez to niektóre drobne problemy wyolbrzymiam, nakręcam się przez własne myśli. Po powrocie do Polski, bez efektu przez rok szukam pracy w moim małym miasteczku rodzinnym. Jeśli już trafi się oferta i dostanę odpowiedź, zwykle jest to praca z gorszymi warunkami albo pracujące soboty, 3 zmiany... doszło do tego, że rezygnuję ze spotkań rekrutacyjnych, bo nie mam ochoty nawet spróbować w nowej branży albo widzę lokalne ogłoszenie i mam je gdzieś, chyba że spodobają mi się godziny pracy. I zwykle na te oferty, które lekko mi się spodobają, nie dostaję odpowiedzi. Przez to tkwię w stagnacji i ciągle żałuję, że porzuciłem tę pierwszą pracę, a rodzina wiecznie musi mnie utrzymywać. Nie wiem co robić, tymczasem mój brat ma łatwą pracę w dużym mieście i trochę mu zazdroszczę. Trzyma mnie w dobrym humorze już tylko pasja, czyli pisanie książek i treningi, ale z tego nie będzie oszczędności.

Nie wiem jak wybrac terapeute, jest ich tylu i kazdy ma inne certyfikaty... boje sie ze trafię na kogos kto mnie oceni albo bedzie tylko potakiwal. wgl ile sie czeka na efekty takiej terapii?? chcialabym poczuc sie lepiej juz teraz bo nie wyrabiam juz z tym napieciem.

Hej, mam 22 lata, jestem zamężna, wszystko układało się naprawdę super z moim mężem, dopóki nagle nie zaczęły się te problemy z żołądkiem i trawieniem. Na początku to było tylko wzdęcia, uczucie ciężkości po jedzeniu, jakieś losowe skurcze… nic strasznego. Ale potem zrobiło się o wiele gorsze. Teraz zdarzają mi się chwile czasem kilka razy dziennie – kiedy ból jest tak silny, że serce mi wali jak szalone, robi mi się zimny pot, wszystko się trochę rozmazuje i naprawdę czuję, że zaraz umrę, właśnie w tej sekundzie. Jakby moje ciało się poddawało. Po jakimś czasie mija, ale w trakcie jestem w stu procentach przekonana, że to już koniec. Byłam u lekarzy, robiłam badania, próbowałam różnych leków i diet, ale nic do końca nie wyjaśnia, dlaczego jest aż TAK źle ani skąd bierze się to przytłaczające uczucie, że śmierć zaraz nadejdzie. Jedni mówią, że to ataki paniki wywołane bólem, inni, że może ciężki refluks albo coś innego… ale jak to się dzieje, to wcale nie wydaje mi się „tylko lękiem”. Czy ty też kiedykolwiek coś takiego czułaś/eś? Wiesz, co tak naprawdę może powodować takie epizody, w których dosłownie wydaje się, że śmierć przychodzi lada chwila? Po prostu chcę zrozumieć, dlaczego moje ciało mi to robi.