Rok temu partner skrzywdził mnie emocjonalnie, od tego momentu męczę się z ogromną zazdrością o niego. Mam ogromny lęk przed opuszczeniem.

Witam. Nie wiem, jak zadać pytanie... Nie umiem już iść na terapię, wypisuję się ciągle ze szpitala psychiatrycznego, bo nie dostaję tam żadnej pomocy, tylko przedłużanie agonii od 15-nastego roku życia, kiedy popadłem w ostrą nerwicę myśli, która przerodziła się w ciężką depresję, która odebrała mi 17 lat życia... Nic już mnie nie pcha naprzód, jedyne, co potrafi mnie ożywić, to kobiety, ale żadnej nie umiem pożądać i brzydzę się być pożądanym - prawdopodobnie przez złe wychowanie, pedofilię i siostrę i zdeprawowanego ojca. Każdy mój związek kończy się katastrofą po 2 miesiącach, bo brzydzę się kobiet i każdą mam w głębi za szm... Od urodzenia aż do dziś mam chorobę sierocą, 2-3 dni temu próbowałem po raz kolejny odebrać sobie życie, bo już nie wierzę w ratunek w psychologii, jedyne co słyszę, to że mam iść na odwyk, a ja nie umiem żyć z ludźmi przez chorobę sierocą i wstręt do ludzkiego pożądania, którym ludzie odznaczają się na każdym kroku... Mam chore paranoje przez to, boję się, że mój Ojciec nie chciał zdjęć moich dziewczyn tylko dla ciekawości i Ojcowskiej dumy... Moi koledzy są bezczelnie obleśni wobec moich dziewczyn... Jestem pewien, że zabiłbym ich bez żadnych wyrzutów, gdyby nie władza i kara więzienia... Nie wiem już, co z tym zrobić, boję się, że jak trafię do szpitala, to każdy oleje mój problem, a ja nie wytrzymam tam sam z myślami bez leków na spanie i marihuany, bo już jedynie to mnie ukoja, jedynie tam w wyobraźni mogę być z kilkoma kochankami, które były prawie że idealne, ale nie UMIAŁEM ICH POKOCHAĆ!!!!!!!! NIE POTRAFIĘ, K***A!!!!!!

Mam wrażenie, że stara trauma wciąż kładzie się cieniem na moim życiu. Jak miałem 6 lat (teraz mam 30) byłem świadkiem śmierci mojego taty - zmarł przy mnie na zawał. Wtedy niezbyt to rozumiałem, ale z biegiem lat było to dla mnie coraz cięższe. Parę lat byłem na terapii, ale myślę, że sobie z tym nie poradziłem. Często muszę zmagać się z powracającymi wspomnieniami i emocjami, które potrafią mnie zaskoczyć. Najtrudniejsze są momenty, kiedy coś nagle przypomina mi tacie, a ja kompletnie tracę grunt pod nogami. Ostatnio byłem u babci i oglądałem jego zdjęcia z dzieciństwa - popłakałem się jak dziecko, a w zasadzie nie wiem czemu, przecież słabo go pamiętam. Babcia zresztą też już mało o nim mówi, myślę, że wiek robi swoje, bo ma już 90 lat, ale mimo wszystko płakała ze mną. Nie wiem już co robić, byłem w terapii psychodynamicznej i poznawczej. Nie pomogło, a ja już mam dość. Przez jakiś czas żyję normalnie, a potem nagle mnie to dopada i męczy przez jakiś czas i tak w kółko.

Proszę o pomoc

Witam! Spotykam się z kobietą, która ma dziecko z byłym partnerem. Mieszkamy osobno. Ja jestem w trakcie rozwodu. Wyciągnął informacje na temat mojej "jeszcze" żony i zadzwonił do niej. Z żoną nie jestem w dobrych stosunkach, więc pogadali sobie o mnie i partnerce stawiając nas w złym świetle w oczach rodziny bliższej oraz dalszej. Ten były partner jest narkomanem. W pracy próbował ją także oczernić i groził, że ją zabije oraz mnie. Nie ma pracy i wyciąga pieniądze od partnerki na narkotyki. Zerwała z nim 4 miesiące temu. Nastawia dziecko przeciwko mnie, mówiąc mu o mnie wulgarne rzeczy, zmyśla złe historie o mnie, przeciwko matce też nastawia owe dziecko. Nawet ostatnio popchnął partnerkę poprzez wtargnięcie agresywne do jej mieszkania ( kopnął drzwi ), w wyniku czego partnerka doznała stłuczenia uda oraz łokcia. Wydzwania oraz wypisuje do partnerki obraźliwe smsy. Odgraża się . Ostatnio próbował manipulacją udać, że coś sobie zrobi, informując dziecko, że popełni samobójstwo. Partnerka twierdzi, że nie wezwie policji , rodziny też nie wzywa, choć ma niedaleko rodziców. Oczekuje ode mnie, że będę patrzył biernie na to, co robi były partner. Według niej mam przyjąć do informacji to, co się dzieje, a ona twierdzi, że panuje nad sytuacją. Prosiłem, aby wezwała policję lub założyła niebieską kartę, powiadomiła rodziców, gdy on przychodzi na widzenie do syna. Nie mają ślubu, a były partner nie płaci alimentów. Była już u psychologa. który powiedział, że jest ofiarą przemocy domowej, ale ona nie dowierza. Psycholog mówił ,aby poinformowała go smsem, że kontakt mają mieć tylko w sprawie dziecka i nic więcej . Nie odpisuje mu i nie odbiera, ale znalazł inny sposób na kontakt i pod pretekstem zabrania jakichś rzeczy z mieszkania próbuje nachodzić partnerkę i stosuje przemoc słowną a ostatnio nawet fizyczną. Proszę o poradę, jak mogę pomóc partnerce .