Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy jestem aseksualna?
Tak się zastanawiam, czy ja przypadkiem nie jestem aseksualna. Mam 25 lat i jeszcze nigdy nie miałam chłopaka, ani nawet nikt mi się nie podobał, nie zwrócił mojego zainteresowania... Czy to normalne? Czy powinnam udać się do jakiegoś specjalisty?
Justyna
Usunięty Specjalista_tka
Witaj Justyna :-) Nie ma jednej "normalnej" ścieżki w życiu ani jednej definicji, która określa, jakie są Twoje uczucia i preferencje w kwestii relacji i seksualności. Każdy jest inny, i to, że nie miałaś jeszcze chłopaka lub nie czujesz przyciągania do innych osób, nie jest wcale niezwykłe ani niepokojące. Jeśli jednak masz wątpliwości lub czujesz, że potrzebujesz wsparcia w zrozumieniu swojej seksualności lub w radzeniu sobie z emocjami związanymi z tym, to zawsze warto porozmawiać z psychoterapeutą lub seksuologiem. Specjalista pomoże Ci zrozumieć swoje uczucia i wybory, oraz dostarczy wsparcia psychologicznego, jeśli tego potrzebujesz. Pamiętaj, że najważniejsze jest, aby być sobą i żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami i wartościami. Nie ma jednej właściwej drogi w kwestii relacji i seksualności, więc trzeba szukać swojej ścieżki życiowej, a to nigdy nie jest łatwa droga.
Pozdrawiam serdecznie
Usunięty Specjalista_tka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Iwona Łaskarzewska
Dzień dobry,
Odpowiedź na Pani pytania może zawierać się w Pani potrzebach. To znaczy, warto zastanowić się nad obszarami takimi jak: czy obecnie realizuje Pani swoje potrzeby seksualne (oraz jakie ma Pani potrzeby w tym zakresie, ponieważ nie musi wpisywać się Pani w normę statystyczną dla populacji)? Czy obecnie realizuje Pani swoje potrzeby romantyczne (j.w.)? Jeśli na któreś z tych pytań odpowie Pani sobie “nie”, można pokusić się o konsultację u seksuologa. W przypadku odpowiedzenia sobie na oba pytania “tak”, zachęcam do dalszego poznawania siebie :)
Z życzeniami dbania o siebie, Iwona Łaskarzewska, Psycholog
TwójPsycholog
Dzień dobry,
Trudno odpowiadać jednoznacznie na takie pytania. Zawsze w przypadku jakichkolwiek wątpliwości warto je skonsultować ze specjalistą - w tym przypadku psychoterapeutą lub seksuologiem.
Odpowiadając mniej szczegółowo - zdarza się oczywiście, że ludzie poznają osobę, którą zaczynają się interesować w sposób seksualny (kobietę czy mężczyznę) w późniejszym wieku, niż ten nastoletni kojarzony z pierwszymi miłościami i jest to zupełnie normalne.
Pozdrawiam
Usunięty Specjalista_tka
Twoje odczucia i doświadczenia są indywidualne i mogą mieć różne przyczyny. Nie ma jednego "normalnego" wzorca zachowań czy doświadczeń, jeśli chodzi o życie miłosne i seksualność. To, że nie miałaś jeszcze chłopaka ani nie czujesz się zainteresowana osobami płci przeciwnej, nie oznacza automatycznie, że jesteś aseksualna. Seksualność jest złożona i różni się między ludźmi.
Jeśli jesteś zaniepokojona swoją sytuacją lub czujesz, że to może wpływać na twoje samopoczucie, warto rozważyć rozmowę z profesjonalistą, takim jak psychoterapeuta lub seksuolog. Specjaliści ci mogą pomóc zrozumieć swoje uczucia i ewentualne przyczyny braku zainteresowania romantycznymi relacjami. Mogą również pomóc ci rozwijać poczucie własnej wartości i pewności siebie, niezależnie od tego, jakie wybierzesz drogi w swoim życiu miłosnym i seksualnym.
Pamiętaj, że nie ma presji ani obowiązku bycia w związku lub doświadczania przyciągania do innych osób. Ważne jest, abyś robiła to, co czujesz się komfortowo i szczęśliwie robić, i była wierna sobie. Każdy jest inny, i to, co jest dla ciebie właściwe, może różnić się od innych osób, i to w porządku.
Usunięty Specjalista_tka
Zobacz podobne
Czy normalne jest utkwienie myślami wokół jednej osoby, ze względu na jej urodę?
Dzień dobry. Jestem kobietą homoseksualną. Dla mnie wygląd obiektów moich uczuć jest bardzo ważny. W swoim życiu poznałam wiele kobiet, które były atrakcyjne. Jednak kilka miesięcy temu poznałam pewną kobietę, której uroda ,, zwaliła mnie z nóg.'' Nigdy nie spotkałam kogoś tak przepięknego. Teraz wszystkie inne kobiety, które wcześniej wydawały mi się piękne, stały się brzydkie, albo co najwyżej przeciętne. Nikt bowiem nie jest w stanie dorównać urodą tej jednej wyjątkowej kobiecie. Niegdyś lubiłam podziwiać ładne kobiety, lecz teraz patrzę tylko na tą jedną osobę. Moja rodzina mówi, że to chore, bo podoba mi się tylko jeden człowiek, chociaż na świecie jest tak wiele równie pięknych kobiet, lecz dla mnie one po prostu nigdy nie dorównają tej jednej kobiecie. Czy to normalne, że niespotykana uroda tej osoby sprawiła, że inne kobiety w moich oczach są brzydkie? Z góry dziękuję za odpowiedź.
Trwające uczucie do pewnej kobiety. Lęk przed emocjami, przed otwarciem się i rozmową.
10 lat temu poznałam kobietę, 16 lat starszą. Najpierw myślałam, że lubię jej styl, poglądy, jej głos ( to artystka ), ale szybko zorientowałam się, że pociąga mnie też jej fizyczność. Uściski przy spotkaniach, możliwość spojrzenia sobie głęboko w oczy, przypadkowy dotyk. To wszystko sprawiało, że czułam się przy niej bezpieczna ( ogólnie boje się ludzi, rozmów, spojrzeń, mam problem gdy muszę nawet iść na zakupy ). Dla niej pokonuje własne granicę i lęki. Były momenty, że myślałam, że może i ja się jej podobam... Ale bałam się, że to moja wyobraźnia, więc staram się ukrywać swoje uczucia. Później covid, gdzie całe życie się wywróciło, nie widziałam jej 4 lata a codziennie myślałam o niej... Po tym czasie znowu zaczęłam jeździć na jej koncerty, choć teraz jest ich dużo mniej ze względu na moją pracę. Raz wydaje mi się, że nie zwraca na mnie uwagi lub specjalnie mnie ignoruje, a dzień później mam wrażenie, że ona też coś do mnie czuje... Mam 29 lat, między nami jest 16 lat różnicy. Nigdy w życiu nie miałam ani kobiety ani faceta, bo jakakolwiek próba spotykania się z kimś innym kończyła się tym, że czułam się jakbym ją zdradzała! Mimo że nie byłyśmy i chyba nie będziemy razem. Nikt o tym nie wie, nie mam przyjaciół ani znajomych, a rodzina uważa LGBT za chorobę umysłową... Najgorsze jest to, że wcześniej była też kobieta 6 lat starsza, do której coś czułam i ona do mnie, ale gdy w końcu ona zrobiła pierwszy krok, ja uciekłam, więcej jej nie spotkałam. Boje się uczuć, miałam trudne dzieciństwo, wyśmiewana przez "kolegów" z klasy i nawet niektórych nauczycieli, rodzice, którzy nie interesowali się tym... Blizny na ciele mam do dzisiaj - tak radziłam sobie z bólem psychicznym, 2 razy też próbowałam się zabić, o tym też nikt nie wie. Nie mogę iść do psychologa, choć chce, to po prostu się boje, to wiąże się z rozmową w realu... A ja nie potrafię rozmawiać z ludźmi.
Jak odbudować związek, w którym sporo rzeczy ukrywałam z lęku?
Jak odbudować związek, który się sypie z mojej winy i jak się wziąć w garść? Okłamałam partnerkę i jej sporo rzeczy nie mówiłam, bo się bałam, że zakończy relacje. Były to sprawy związane z rodziną i przekraczaniem granic. Żyje w ciągłym stresie mówiąc wszystko partnerce i niektóre rzeczy bardzo ją dotykają i jest wyczerpana psychicznie przeze mnie. Ja ze stresu albo jem zbyt dużo albo nie jem nic i wymiotuje. Jak odbudować i pokazać partnerce, że mi zależy na niej i że jej nie olewam?
Czy moje wewnętrzne odczucia sprawiają, że jestem osobą transpłciową?
Nie chcę wyjść na osobę z zaburzeniem psychicznym z uwagi na to pytanie, ale z wyglądu zewnętrznego wyglądam jak kobieta, wewnątrz teraz się czuję kobieco. Tak samo duża ilość osób mnie myli z kobietą. Czy jestem rzeczywiście transpłciową osobą, czy tylko to moje wewnętrzne odczucie to sprawia?
Dziękuję za odpowiedź, Conchi.
Noszę damską bieliznę i pończochy, czuję się kobietą – czy to jest złe?
Czy to że noszę damską bielizne i pończochy i czuje się kobietą jest zle
