Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy jestem aseksualna?
Tak się zastanawiam, czy ja przypadkiem nie jestem aseksualna. Mam 25 lat i jeszcze nigdy nie miałam chłopaka, ani nawet nikt mi się nie podobał, nie zwrócił mojego zainteresowania... Czy to normalne? Czy powinnam udać się do jakiegoś specjalisty?
Justyna
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Witaj Justyna :-) Nie ma jednej "normalnej" ścieżki w życiu ani jednej definicji, która określa, jakie są Twoje uczucia i preferencje w kwestii relacji i seksualności. Każdy jest inny, i to, że nie miałaś jeszcze chłopaka lub nie czujesz przyciągania do innych osób, nie jest wcale niezwykłe ani niepokojące. Jeśli jednak masz wątpliwości lub czujesz, że potrzebujesz wsparcia w zrozumieniu swojej seksualności lub w radzeniu sobie z emocjami związanymi z tym, to zawsze warto porozmawiać z psychoterapeutą lub seksuologiem. Specjalista pomoże Ci zrozumieć swoje uczucia i wybory, oraz dostarczy wsparcia psychologicznego, jeśli tego potrzebujesz. Pamiętaj, że najważniejsze jest, aby być sobą i żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami i wartościami. Nie ma jednej właściwej drogi w kwestii relacji i seksualności, więc trzeba szukać swojej ścieżki życiowej, a to nigdy nie jest łatwa droga.
Pozdrawiam serdecznie
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Iwona Łaskarzewska
Dzień dobry,
Odpowiedź na Pani pytania może zawierać się w Pani potrzebach. To znaczy, warto zastanowić się nad obszarami takimi jak: czy obecnie realizuje Pani swoje potrzeby seksualne (oraz jakie ma Pani potrzeby w tym zakresie, ponieważ nie musi wpisywać się Pani w normę statystyczną dla populacji)? Czy obecnie realizuje Pani swoje potrzeby romantyczne (j.w.)? Jeśli na któreś z tych pytań odpowie Pani sobie “nie”, można pokusić się o konsultację u seksuologa. W przypadku odpowiedzenia sobie na oba pytania “tak”, zachęcam do dalszego poznawania siebie :)
Z życzeniami dbania o siebie, Iwona Łaskarzewska, Psycholog
2 lata temu
TwójPsycholog
Dzień dobry,
Trudno odpowiadać jednoznacznie na takie pytania. Zawsze w przypadku jakichkolwiek wątpliwości warto je skonsultować ze specjalistą - w tym przypadku psychoterapeutą lub seksuologiem.
Odpowiadając mniej szczegółowo - zdarza się oczywiście, że ludzie poznają osobę, którą zaczynają się interesować w sposób seksualny (kobietę czy mężczyznę) w późniejszym wieku, niż ten nastoletni kojarzony z pierwszymi miłościami i jest to zupełnie normalne.
Pozdrawiam
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Twoje odczucia i doświadczenia są indywidualne i mogą mieć różne przyczyny. Nie ma jednego "normalnego" wzorca zachowań czy doświadczeń, jeśli chodzi o życie miłosne i seksualność. To, że nie miałaś jeszcze chłopaka ani nie czujesz się zainteresowana osobami płci przeciwnej, nie oznacza automatycznie, że jesteś aseksualna. Seksualność jest złożona i różni się między ludźmi.
Jeśli jesteś zaniepokojona swoją sytuacją lub czujesz, że to może wpływać na twoje samopoczucie, warto rozważyć rozmowę z profesjonalistą, takim jak psychoterapeuta lub seksuolog. Specjaliści ci mogą pomóc zrozumieć swoje uczucia i ewentualne przyczyny braku zainteresowania romantycznymi relacjami. Mogą również pomóc ci rozwijać poczucie własnej wartości i pewności siebie, niezależnie od tego, jakie wybierzesz drogi w swoim życiu miłosnym i seksualnym.
Pamiętaj, że nie ma presji ani obowiązku bycia w związku lub doświadczania przyciągania do innych osób. Ważne jest, abyś robiła to, co czujesz się komfortowo i szczęśliwie robić, i była wierna sobie. Każdy jest inny, i to, co jest dla ciebie właściwe, może różnić się od innych osób, i to w porządku.
2 lata temu
Zobacz podobne
Przebieranie się za kobietę w ciąży. Czy to normalne?
Chodzi o to, że przebieram się za kobietę w ciąży, wkładam sobie poduszki i robię sobie taki brzuch, żeby wyglądało jakbym w ciąży był.
Odkąd leczę się na nowotwór prostaty stałem się nerwowy, przyjaciel mówi, że go przytłaczam.
Witam, mam problem. Choruję na nowotwór prostaty, przez 2 lata choroby pokonałem raka. Coś ze mną jest nie tak, ponieważ stałem sie nerwowy, piszę i spotykam się z przyjacielem, przyjaciel prosił, żebym skorzystał z pomocy terapeuty, że za bardzo się rozpisuję, sprawia mu to natłok i zabiera energię, twierdzi, że wcześnej tak się nie zachowywałem. Jeszcze jestem na hormonoterapii. Co mam zrobić, żeby nas zbliżyło do siebie..
Trudności społeczne, zaburzone odżywianie, przerażenie, że czuję, że jestem homoseksualny.
Witam, posiadam 24 lata. Ciężko mi jest napisać cokolwiek, gdyż przez moją głowę przechodzi mnóstwo myśli, aczkolwiek postaram się napisać jak najlepiej.
Od bardzo młodego wieku (14-15lat) koledzy pokazali mi filmy dla dorosłych (wcześniej nie wiedziałem, że istnieje coś takiego), spodobało mi się to, aczkolwiek coraz mniej zaczęły podobać mi się filmy z udziałem mężczyzny i kobiety w roli głównej, a bardziej kręciło mnie oglądanie dwóch mężczyzn. Do teraz masturbacja (z małymi przerwami) w moim życiu jest przynajmniej raz dziennie. Coraz bardziej zaczynam odczuwać nasilony przymus robienia tego z różnymi rzeczami (masturbacja z prezerwatywą, sztuczną pochwą itd, czasami nawet przekracza to moje granice). Byłem w związku z dziewczyną przez rok, ale szczerze? Nie czułem nic, myślałem, że bycie z dziewczyną to opieka, martwienie się i pisanie ze sobą w każdych chwilach, tyle, że czułem przymus robienia tego, czułem, że trzeba się martwić o kogoś, ale nie czułem wystarczająco jakby to było to, jakby ta druga połówka była tylko po to, by kogoś mieć, niekoniecznie z miłości. Dodam, że nie uprawiałem nigdy sexu z jakąkolwiek jednostką. W stresujących sytuacjach dochodzi takie zjawisko, jak szybsze mruganie, drżenie rąk lub wymachiwanie nimi, śpiewanie bez mojej kontroli. Jestem człowiekiem aspołecznym, nie potrafię odnaleźć się wśród ludzi, nie potrafię znaleźć tematu, na który z kolegami mógłbym gadać godzinami (jak np. obserwuję to ja, jak ktoś z moich znajomych z pracy rozmawia o tematach różnych, ja tak nie potrafię) Bardzo długo czasu potrzebuję na zaklimatyzowanie się w nowym miejscu pracy, obawiam się zawsze, że jeśli coś powiem jak z kimś rozmawiam to powiem coś głupiego i wszyscy zaczną śmiać się ze mnie szyderczo, że zadanie, które jest mi przypisane, zrobie źle, dlatego upewniam się z 30 razy czy dobrze zrobiłem, czy dobrze wysyłam maile. Czasami mam wrażenie, że nie pasuje do otaczającego mnie świata i że jestem tutaj niepotrzebny. Nie potrafię się skupić na rozmowie z ludźmi. Ktoś coś do mnie mówi albo przedstawia się, a ja zapominam po dosłownie chwili.
Bardzo ciężko mi jest oderwać wzrok od mężczyzny, większość mi się podoba, cały czas myślę czy nie jestem homoseksualny, czytam dużo o tym, dowiaduję się, ale jednocześnie czuję do siebie obrzydzenie, że jak tak można. Zaraz pojawiają się myśli, że znowu zawiodłem swoich rodziców, że próbowali wychować mnie na dobrego i silnego mężczyznę, a wyszło na to, że jestem mało silnym i na dodatek bez przyszłości.
Byłem u psychologa i psychiatry dwa razy, po przypisaniu leków wydawało mi się, że zaczyna być dobrze, aczkolwiek to cały czas powraca z podwójna siłą.
Ręce mi już opadają, nie mam na nic siły i śpię bardzo długo w wolnych dniach od pracy (10-13h), ciągle coś bym chciał zrobić, jednocześnie nie mając na nic siły i chęci do wykonania czynności.
Bardzo obawiam się o problemy z odżywianiem.
Bardzo często kupuje słodkie przekąski, czy to serki, lody, czekolady i jem je bez opamiętania. Potrafię nie zjeść nic przez 3 dni, a kolejnego dnia wszamać pół szafki słodyczy.
Bardzo proszę o jakąkolwiek poradę.
Czy aseksualność to normalny wariant rozwoju psychoseksualnego?
Czy aseksualność to prawidłowy wariant rozwojowy?
Miałem dziewczynę, czuję się heteroseksualny i w przyszłości taki związek chciałbym budować. Mam jednak fetysz męskich stóp.
Witam, nurtuje mnie jedna kwestia. Miałem dziewczynę, czuję się heteroseksualny i w przyszłości taki związek chciałbym budować. Mam jednak fetysz męskich stóp. Nic innego w tej płci mnie nie interesuje. Czy to oznacza, że mam skłonności homoseksualne? Tego bym bardzo nie chciał. Pozdrawiam
