Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak pomóc dziecku z autyzmem radzić sobie ze złością i agresją?
Dzień dobry, mój syn ma 8 lat, 2 miesiące zrobiłam mu badanie ADOS 2, ponieważ od zawsze zastanawiało mnie jego nietypowe zachowanie. Wyszło mu spectrum autyzmu, jednak jest dzieckiem które całkiem dobrze radzi sobie w życiu. Tylko problemy pojawiają się w sytuacji kiedy coś nie jest bo jego myśli tj. zmiana zasad gry, coś mu nie wychodzi idealnie np.: podczas układania puzzli czy klocków, odmowa na jego propozycje. Wtedy wpada w złość, czasem agresję lub samo agresję np.: uderzanie się w głowie i mówienie "jestem głupi". Wiele razy z nim o tym rozmawiałam, niby rozumie że źle robi, ale nadal sytuację się powtarzają. Jak powinnam się zachować w sytuacji kiedy on wpada w złość, zaczyna krzyczeć i/lub bić się po głowie?
Wiki
4 miesiące temu
Piotr Ziomber
Dzień dobry. W sytuacjach złości i autoagresji u dziecka z spektrum autyzmu kluczowe jest zachowanie spokoju i zapewnienie bezpieczeństwa, jednocześnie ucząc alternatywnych sposobów radzenia sobie z emocjami. Natychmiast oddziel dziecko od potencjalnie niebezpiecznych przedmiotów i siebie, jeśli istnieje ryzyko uderzenia i wtedy delikatnie, ale stanowczo powiedz "stop, to niebezpieczne" i skieruj je do bezpiecznej przestrzeni, jak "kącik spokoju" z poduszkami czy ulubionymi zabawkami sensorycznymi. Unikaj fizycznego powstrzymywania, chyba że jest to absolutnie konieczne dla ochrony, a zamiast tego daj chwilę na uspokojenie się, obserwując z daleka. To pomaga przerwać eskalację bez eskalowania konfliktu.
Zaproponuj przerwę sensoryczną: głębokie oddechy razem (np. "wdech nosem, wydech ustami"), masaż delikatny lub ulubiony przedmiot o przyjemnej teksturze, jak piłeczka antystresowa. Ignoruj krzyk i agresję werbalnie, skupiając się na neutralnych działaniach, aż dziecko się wyciszy. Badania pokazują, że u dzieci autystycznych to często przeciążenie sensoryczne lub frustracja z rygorystycznego myślenia wyzwala reakcje.
Gdy emocje opadną, nazwij uczucia ("widzę, że byłeś zły, bo puzzle nie pasowały") i zaproponuj alternatywę, np. "następnym razem powiedz 'potrzebuję pomocy'" to używaj obrazków lub kart komunikacyjnych, jeśli mowa jest trudna. Wzmacniaj pozytywne zachowania nagrodami (uścisk, pochwała), a nie karami, by budować nawyki. Skonsultuj się z terapeutą behawioralnym , aby uzyskać plan działania pod konkretną osobę.
4 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Dzień dobry, rozumiem, że trudności w regulacji emocjonalnej dziecka mogą być wyzwaniem dla rodzica. W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć dziecko oraz siebie, aby agresywne zachowania nie eskalowały. W momencie silnych emocji nie skupiamy się na mówieniu do dziecka i tłumaczeniu mu sytuacji, tylko na wyciszeniu. Najlepiej używać wtedy krótkich i zrozumiałych komunikatów, mówić spokojnym i opanowanym tonem. W zależności od potrzeb dziecka można przekierować złość np. na poduszki, pluszaki (bezpieczniejsze formy wyładowania emocji) lub wspólnie głęboko oddychać.
Omówienie sytuacji powinno nastąpić, gdy emocje opadną. Spróbuj się dowiedzieć, co spowodowało reakcję emocjonalną dziecka, jak się czuło, wspólnie wymyślcie, co można zrobić w kolejnej takiej sytuacji, aby poradzić sobie w inny sposób. Jeśli zauważasz, że dziecko ma problem z radzeniem sobie z emocjami w konkretnych sytuacjach, warto rozważyć terapię indywidualną dziecka lub zajęcia Treningu Umiejętności Społecznych (TUS). Ważne, aby wspierać dziecko w rozwoju alternatywnych sposobów radzenia sobie z emocjami. Im będzie starsze, tym więcej będzie sytuacji powodujących frustrację i złość.
Pozdrawiam serdecznie
Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Psycholog
4 miesiące temu
Katarzyna Losoń
Dzień dobry, w takich sytuacjach najważniejsze jest bezpieczeństwo i wyciszenie, a nie rozmowa wychowawcza w trakcie wybuchu. Gdy dziecko krzyczy lub uderza się, warto zachować spokojny ton głosu, mówić krótko i jasno, komunikując obecność i wsparcie. Autoagresję należy zatrzymać w sposób spokojny, ale stanowczy.
Bardzo istotne jest systematyczne uczenie dziecka radzenia sobie ze złością poza sytuacją kryzysową. Pomagają krótkie, regularne treningi, takie jak ćwiczenia oddechowe czy korzystanie z gniotków i innych pomocy sensorycznych. Dobrym rozwiązaniem jest również stworzenie bezpiecznego miejsca do wyciszenia, z poduszkami i ulubioną przytulanką, bez dodatkowych bodźców.
Po wybuchu, gdy emocje opadną, warto nazwać to, co dziecko przeżywało, „Nie jesteś głupi. Było ci bardzo trudno i to wywołało złość”, podkreślić, że złość jest naturalna, ale krzywdzenie siebie nie jest akceptowalne, oraz zapewnić dziecko o wsparciu i zrozumieniu. „Byłeś bardzo zły, bo puzzle nie wyszły, jak chciałeś". To pokazuje, że rozumiesz przyczynę, a nie oceniasz dziecka.
Pozdrawiam serdecznie
Katarzyna Losoń
Psycholog
4 miesiące temu
Zobacz podobne
Jak pomóc 8-letniemu dziecku uspokoić lęk przed fikcyjnymi postaciami z bajek i filmów?
Dzień dobry. Chodzi o mojego 8-letniego syna. Od jakiegoś czasu mówi, że przypominają mu się rzeczy, które kiedyś zobaczył w bajce lub filmie np. spadający meteoryt, bombę czy potwora. Boi się, ze w rzeczywistości tez coś złego się stanie. Jak mu pomóc? Tłumaczyłam już, ze bajki i filmy to fikcja, wymysł kogoś innego. Wymyślaliśmy nawet śmieszne kostiumy dla tego potwora. Proszę o poradę co mam jeszcze zrobić? Jak mu pomóc?
Mam 13 lat i mam zdiagnozowany zespół Aspergera i nie wiem, jak sobie radzić ?
Mam 13 lat i mam zdiagnozowany zespół Aspergera i nie wiem, jak sobie radzić ?
Czy krytykowanie śmiechu dziecka przez rodzica jest uzasadnione?
Dzień dobry, Mąż do córki niespełna 6-letniej, powiedział, że „śmieje się jak głupi do sera”. Powiedział to w sytuacji, gdy śmiała się wg niego w ramach głupawki. Powiedziałam mu później sam na sam, że takie słowa są upokarzające i absolutnie nie powinien tak mówić do swojego dziecka. On się nie zgadza ze mną i twierdzi, że zrobił to z troski, aby w przyszłości inne dzieci się z niej nie śmiały. Uważa, że takie słowa ojca do dziecka są ok. Ja uważam, że dziecko ma prawo śmiać się jak chce, a jeśli chciałby zmodyfikować zachowanie dziecka, to powinien zrobić to w inny sposób.
Czy mogłabym prosić przede wszystkim o opinię, czy takie słowa ojca do dziecka są w porządku oraz ewentualnie o komentarz, czy ma sens w ogóle modyfikowanie śmiechu dziecka, które jest małe i ciągle się zmienia? Dziękuję!
Nie czuję się dobrze w relacji, jednak chłopak przechodzi kryzys psychiczny. Nie chcę, by coś się stało.
Jestem w związku rok czasu i nie wiem czy nie czas go zakończyć. Między nami jest różnica około roku. Ja mam rocznikowo 16 on 15. Nie mam pojęcia czy dalej coś do niego czuję. Ta myśl dręczy mnie od miesiąca. Czasami jest lepiej, czasem gorzej i nie wiem co mam o tym sądzić lub co zmienić, aby było lepiej. Wyglądowo bardzo mi się podoba, więc w tym nie leży problem. Mam wrażenie, że gdyby nie był moim chłopakiem, to byśmy nie gadali. Wiadomo, że możemy mieć różne poglądy, ale moje a jego się różnią. Na tej podstawie można byłoby stwierdzić, że najlepszym rozwiązaniem byłoby zerwanie. Sprawa ma jeszcze drugie dno. Mój chłopak jest w dużym kryzysie emocjonalnym już od długiego czasu. Dźwiga duży bagaż emocjonalny i możliwe, że choruje na depresje. Ma myśli samobójcze. Sytuacje z kiedyś skrzywiły jego pogląd na świat i gdyby nie to, możliwe, że byśmy się dogadywali pod aspektem poglądów i chętnie spędzali czas, nawet nie będąc w związku. Mam wrażenie, że wychodzenie na miasto lub gdybym miała trochę więcej czasu samej, mogłoby poprawić związek, lecz jeśli nic by to nie dało, to nawet nie mam jak zerwać, bo on straci sens życia. Jest to strasznie trudna sytuacja.
Witam mam 15 lat, od dwóch dni mam uczucie płytkiego oddychania, a gdy prawie zasypiam to "spadam".
Witam mam 15 lat, od dwóch dni mam uczucie płytkiego oddychania, a gdy prawie zasypiam to "spadam".
