Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak pomóc dziecku z autyzmem radzić sobie ze złością i agresją?
Dzień dobry, mój syn ma 8 lat, 2 miesiące zrobiłam mu badanie ADOS 2, ponieważ od zawsze zastanawiało mnie jego nietypowe zachowanie. Wyszło mu spectrum autyzmu, jednak jest dzieckiem które całkiem dobrze radzi sobie w życiu. Tylko problemy pojawiają się w sytuacji kiedy coś nie jest bo jego myśli tj. zmiana zasad gry, coś mu nie wychodzi idealnie np.: podczas układania puzzli czy klocków, odmowa na jego propozycje. Wtedy wpada w złość, czasem agresję lub samo agresję np.: uderzanie się w głowie i mówienie "jestem głupi". Wiele razy z nim o tym rozmawiałam, niby rozumie że źle robi, ale nadal sytuację się powtarzają. Jak powinnam się zachować w sytuacji kiedy on wpada w złość, zaczyna krzyczeć i/lub bić się po głowie?
Piotr Ziomber
Dzień dobry. W sytuacjach złości i autoagresji u dziecka z spektrum autyzmu kluczowe jest zachowanie spokoju i zapewnienie bezpieczeństwa, jednocześnie ucząc alternatywnych sposobów radzenia sobie z emocjami. Natychmiast oddziel dziecko od potencjalnie niebezpiecznych przedmiotów i siebie, jeśli istnieje ryzyko uderzenia i wtedy delikatnie, ale stanowczo powiedz "stop, to niebezpieczne" i skieruj je do bezpiecznej przestrzeni, jak "kącik spokoju" z poduszkami czy ulubionymi zabawkami sensorycznymi. Unikaj fizycznego powstrzymywania, chyba że jest to absolutnie konieczne dla ochrony, a zamiast tego daj chwilę na uspokojenie się, obserwując z daleka. To pomaga przerwać eskalację bez eskalowania konfliktu.
Zaproponuj przerwę sensoryczną: głębokie oddechy razem (np. "wdech nosem, wydech ustami"), masaż delikatny lub ulubiony przedmiot o przyjemnej teksturze, jak piłeczka antystresowa. Ignoruj krzyk i agresję werbalnie, skupiając się na neutralnych działaniach, aż dziecko się wyciszy. Badania pokazują, że u dzieci autystycznych to często przeciążenie sensoryczne lub frustracja z rygorystycznego myślenia wyzwala reakcje.
Gdy emocje opadną, nazwij uczucia ("widzę, że byłeś zły, bo puzzle nie pasowały") i zaproponuj alternatywę, np. "następnym razem powiedz 'potrzebuję pomocy'" to używaj obrazków lub kart komunikacyjnych, jeśli mowa jest trudna. Wzmacniaj pozytywne zachowania nagrodami (uścisk, pochwała), a nie karami, by budować nawyki. Skonsultuj się z terapeutą behawioralnym , aby uzyskać plan działania pod konkretną osobę.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Dzień dobry, rozumiem, że trudności w regulacji emocjonalnej dziecka mogą być wyzwaniem dla rodzica. W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć dziecko oraz siebie, aby agresywne zachowania nie eskalowały. W momencie silnych emocji nie skupiamy się na mówieniu do dziecka i tłumaczeniu mu sytuacji, tylko na wyciszeniu. Najlepiej używać wtedy krótkich i zrozumiałych komunikatów, mówić spokojnym i opanowanym tonem. W zależności od potrzeb dziecka można przekierować złość np. na poduszki, pluszaki (bezpieczniejsze formy wyładowania emocji) lub wspólnie głęboko oddychać.
Omówienie sytuacji powinno nastąpić, gdy emocje opadną. Spróbuj się dowiedzieć, co spowodowało reakcję emocjonalną dziecka, jak się czuło, wspólnie wymyślcie, co można zrobić w kolejnej takiej sytuacji, aby poradzić sobie w inny sposób. Jeśli zauważasz, że dziecko ma problem z radzeniem sobie z emocjami w konkretnych sytuacjach, warto rozważyć terapię indywidualną dziecka lub zajęcia Treningu Umiejętności Społecznych (TUS). Ważne, aby wspierać dziecko w rozwoju alternatywnych sposobów radzenia sobie z emocjami. Im będzie starsze, tym więcej będzie sytuacji powodujących frustrację i złość.
Pozdrawiam serdecznie
Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Psycholog
Katarzyna Losoń
Dzień dobry, w takich sytuacjach najważniejsze jest bezpieczeństwo i wyciszenie, a nie rozmowa wychowawcza w trakcie wybuchu. Gdy dziecko krzyczy lub uderza się, warto zachować spokojny ton głosu, mówić krótko i jasno, komunikując obecność i wsparcie. Autoagresję należy zatrzymać w sposób spokojny, ale stanowczy.
Bardzo istotne jest systematyczne uczenie dziecka radzenia sobie ze złością poza sytuacją kryzysową. Pomagają krótkie, regularne treningi, takie jak ćwiczenia oddechowe czy korzystanie z gniotków i innych pomocy sensorycznych. Dobrym rozwiązaniem jest również stworzenie bezpiecznego miejsca do wyciszenia, z poduszkami i ulubioną przytulanką, bez dodatkowych bodźców.
Po wybuchu, gdy emocje opadną, warto nazwać to, co dziecko przeżywało, „Nie jesteś głupi. Było ci bardzo trudno i to wywołało złość”, podkreślić, że złość jest naturalna, ale krzywdzenie siebie nie jest akceptowalne, oraz zapewnić dziecko o wsparciu i zrozumieniu. „Byłeś bardzo zły, bo puzzle nie wyszły, jak chciałeś". To pokazuje, że rozumiesz przyczynę, a nie oceniasz dziecka.
Pozdrawiam serdecznie
Katarzyna Losoń
Psycholog
Zobacz podobne
Moja dziewczyna boi się chodzić do szkoły
Moja dziewczyna ma problem społeczny (boi się chodzić do szkoły Z czego udało mi się dowiedzieć niestety nie wie czemu tak jest... Bardzo boi się że znowu nie chodząc do szkoły zawiedzie rodziców i psychologa.. Chciałbym bardzo jej pomóc ale nie wiem jak. Sam chodzę do psychologa, ale chce się tu zapytać bo czuje się bardziej komfortowo. Pomagam jej czułymi słowami że ją kocham itd. próbuję ją wspierać ale nie wiem czy to dobrze robie... Moja dziewczyna ma 15 lat jakby miało coś w tym pomoc.
TW. Jak porozmawiać z rodzicami o samookaleczaniu?
TW samookaleczanie.
Nie wiem, jak mam porozmawiać z moimi rodzicami o tym, że się tnę.
Robię to od 2 lat, zaczęłam robić to z ciekawości i zakończyło się na tym, że gdy jestem czymś bardzo przytłoczona, zaczynam to robić. Nie robię tego jakoś często, ale teraz zdarza się to częściej. Nie robię tego też jakoś głęboko, ale obawiam się, że na jakimś prześwietleniu czy jakiś badaniach w końcu któreś z rodziców się dowie. Boję się zacząć o tym rozmowy, bo mój tata miał sam ciężkie dzieciństwo i stwierdziłby, że robię to po nic i on miał gorzej.
Z moją mamą różnie albo się na mnie wkurzy, albo mnie wysłucha, ewentualnie zleje mnie jak tata.
Kocham ich, ale nie potrafię z nimi o tym porozmawiać.
Boję się tego. Nie wiem, co mam z tym zrobić, bardzo bym chciała w końcu ściągnąć po pomoc.
Mówiłam o tym siostrze, ale ona nic z tym nie zrobi, pomimo że jest pełnoletnia. Przecież nie poproszę jej, aby za mnie o tym z nimi porozmawiała, a ja wole unikać takich tematów.
Co mam robić?
Czy dzieci wyrosną z nadmiernej chęci słodyczy i oglądania tv? Zabraniam córce tyle słodkiego, ale ona wciąż chce.
Witam, jestem mama 2 dzieci Jana 3 lata i marii prawie 6 lat.. Mam problem dotyczący słodyczy i oglądania tv. Moja Córka mogłaby je jeść ciągle. Jest mi wstyd w towarzystwie czy gdziekolwiek jesteśmy bo oni rzucają się na słodycze jak sępy. w towarzystowe zwracam im uwagę by tyle nie jedli. Kolejny przyklad byłam z córką na konkursie piosenki prawie 7 h jazdy kto proponował słodycze ona pierwsza. Ledwo odejdzie od stołu to za 5 min pytanie co dostanie słodkiego. Codziennie dostaja podwieczorek w przedszkolu i w domu na podwieczorek i to wszystko. Nie wiem jak to zatrzymać. Ja byłam w dzieciństwie wyśmiewana za odstające uszy., wiem jak to boli jak ktos się z ciebie śmieje. Kolejna kwestia tv oglądają popić przedszkolu pol godz i po kompieli godz. Ale jak oglądaja to nie ma z nimi kontaktu. Czy z tego wyrosną?
Jak odróżnić zauroczenie od prawdziwej miłości?
Jak rozpoznać, że jestem w kimś zakochana, zauroczona lub jest to już prawdziwa miłość.
TW: samookaleczenie. Dlaczego mój mózg planuje blizny samookaleczania z wyprzedzeniem? Czy to normalne?
TW: samookaleczenie
Czemu mój mózg musi mieć zaplanowane wcześniej, gdzie będą blizny po samookaleczaniu na rękach. Planuje, gdzie dokładnie mają być, na ileś ran do przodu. Nie mam pojęcia czemu i czy to jest chore i o co mi chodzi, ale chorobliwie na to patrze
