Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak pomóc nastoletniej córce z kompulsywnym objadaniem i innymi objawami
Do kogo mam się udać z nastoletnią córką która cierpi na kompulsywne objadanie. Epizody raz w tygodniu do tego liczy kalorie, bardzo zwraca uwagę na wagę i co może zjeść aby nie przytyć. Problemy z koncentracją, wypadanie włosów, ciągłe zmęczenie.
Ewelina Sinda-Dulińska
Dzień dobry, Epizody kompulsywnego objadania, silna kontrola wagi i kalorii, wypadanie włosów, ciągłe zmęczenie, problemy z koncentracją to sygnały, którymi warto zająć się jak najszybciej i kompleksowo. Od czego zacząć:- Lekarz pediatra, lekarz rodzinny w pierwszej kolejności, żeby ocenić stan zdrowia fizycznego wypadanie włosów i zmęczenie mogą wskazywać na niedobory, zaburzenia hormonalne lub elektrolitowe. To ważne, żeby wykluczyć powikłania somatyczne.- Psychiatra dziecięcy/młodzieżowy – w przypadku zaburzeń odżywiania to często pierwszy specjalista, który postawi diagnozę i ewentualnie zdecyduje o dalszym leczeniu.- Psychoterapeuta specjalizujący się w zaburzeniach odżywiania najlepiej pracujący w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT-E) lub rodzinnym (FBT), który ma doświadczenie z młodzieżą. Warto szukać specjalisty/ośrodka dedykowanego zaburzeniom odżywiania. To temat wrażliwy, jeśli sama się Pani tym mocno martwi lub potrzebuje Pani wsparcia w tym, jak rozmawiać z córką, warto też pomyśleć o konsultacji dla siebie. Dobrego dnia, Ewelina Sinda-Dulińska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Edyta Kotula
Dzień dobry.
Dobrą drogą może być konsultacja u psychologa lub psychoterapeuty specjalizującego się w zaburzeniach odżywiania dzieci i młodzieży. Bardzo często potrzebna jest również współpraca z psychiatrą dzieci i młodzieży, który oceni, czy poza terapią nie jest potrzebne dodatkowe leczenie. Równolegle warto umówić wizytę u pediatry lub lekarza rodzinnego, aby wykonać podstawowe badania. Ograniczanie jedzenia i napady objadania mogą prowadzić do niedoborów, zaburzeń hormonalnych czy problemów z gospodarką elektrolitową, które mogą powodować właśnie osłabienie, wypadanie włosów i trudności z koncentracją.
To, co opisujesz: liczenie kalorii, silny lęk przed przytyciem, napady objadania i objawy fizyczne, może wskazywać na rozwijające się zaburzenie odżywiania. Im wcześniej córka otrzyma profesjonalną pomoc, tym większa szansa na pełny powrót do zdrowia.
Jako rodzic możesz już teraz zrobić coś bardzo ważnego: stworzyć przestrzeń, w której nie będzie oceniania ani nacisku na jedzenie. To często daje nastolatkowi poczucie bezpieczeństwa, zamiast poczucia, że jest kontrolowany.
Jakub Pawłowski
Z opisu wynika, że warto jak najszybciej skonsultować córkę z psychologiem lub psychoterapeutą pracującym z młodzieżą i zaburzeniami odżywiania. Dobrze byłoby również umówić wizytę u psychiatry dzieci i młodzieży, aby ocenić nasilenie objawów i zaplanować dalsze leczenie.
Wypadanie włosów, przewlekłe zmęczenie, trudności z koncentracją oraz silna kontrola jedzenia mogą świadczyć o tym, że organizm jest już obciążony. Dlatego warto równolegle zgłosić się do lekarza pediatry lub lekarza rodzinnego, który zleci podstawowe badania i oceni stan zdrowia.
Im wcześniej zostanie wdrożona pomoc, tym większa szansa na zatrzymanie rozwoju zaburzenia i powrót do zdrowej relacji z jedzeniem. Nie warto czekać, aż objawy się nasilą.
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Tutaj bardzo ważna jest szybka interwencja, która będzie szybka u lekarza pierwszego kontaktu oraz u lekarza pediatry, a następnym krokiem poradnia zaburzeń odżywiania i rozpoczęcie procesu psychoterapii u psychoterapeuty który specjalizuje się w tego typu problemach. Trzeba również zdiagnozować podłoże tego zachowania i wdrożyć szybko leczenie farmakologiczne. Ale sprawa pierwszorzędna to badanie krwi. Wypadnie włosów świadczy o zaburzeniach hormonalnych oraz niedoborów różnych pierwiastków, minerałów i witamin w organizmie córki. pisze Pani, że córka liczy kalorie, ale jak się odżywia? Je warzywa, owoce czy przewaga to jedzenie wysoko przetworzone? Kompulsywne jedzenie może wynikać z gwałtownych wzrostów i spadków cukru w organizmie. Tak czy inaczej zalecam szybki kontakt ze specjalistami.
Agnieszka Sokal
Dzień dobry,
W przypadku opisanych objawów u nastoletniej córki – połączenia epizodów obżarstwa z rygorystycznym liczeniem kalorii, lękiem przed przytyciem oraz symptomami fizycznymi, takimi jak wypadanie włosów i ciągłe zmęczenie – konieczna jest jak najszybsza konsultacja ze specjalistami od zaburzeń odżywiania. Równolegle warto sprawdzić Metodę dr. Yagera. Posiada ona precyzyjne narzędzia do pracy z zaburzeniami odżywiania, natrętnymi myślami na temat wagi oraz lękiem przed przytyciem. Praca z certyfikowanym specjalistą tej metody pozwala dotrzeć bezpośrednio do podświadomego źródła tych zachowań i skutecznie „przeprogramować” automatyczny przymus liczenia kalorii oraz epizody kompulsywnego jedzenia. Połączenie opieki medycznej z pracą nad podświadomością pozwala bezpiecznie odbudować zdrową relację z jedzeniem i przywrócić równowagę w organizmie nastolatki.
Pozdrawiam
Agnieszka Sokal
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Myślę, że warto działać jak najszybciej. Opisuje Pani nie tylko epizody kompulsywnego objadania i silne skupienie na wadze, ale również objawy fizyczne, takie jak wypadanie włosów, zmęczenie i problemy z koncentracją. To sygnały, że córka potrzebuje kompleksowej oceny zarówno stanu psychicznego, jak i zdrowia fizycznego.
Zalecałabym rozpocząć od konsultacji z lekarzem pediatrą lub lekarzem rodzinnym oraz psychologiem lub psychoterapeutą specjalizującym się w pracy z młodzieżą z zaburzeniami odżywiania. W razie potrzeby do zespołu może dołączyć także psychiatra dzieci i młodzieży. Chciałabym również zwrócić uwagę na coś bardzo ważnego: fakt, że zauważyła Pani niepokojące objawy i szuka pomocy już teraz, daje córce większą szansę na skuteczne leczenie. W przypadku zaburzeń odżywiania wczesna reakcja rodzica ma naprawdę duże znaczenie.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. Opisane objawy mogą wskazywać na rozwijające się zaburzenia odżywiania, dlatego warto nie zwlekać z konsultacją. W pierwszej kolejności zalecałabym wizytę u lekarza pediatry lub lekarza rodzinnego, który zleci podstawowe badania i oceni stan zdrowia córki. Równolegle warto zgłosić się do psychologa lub psychoterapeuty pracującego z młodzieżą i specjalizującego się w zaburzeniach odżywiania. W wielu przypadkach pomocny jest również dietetyk kliniczny. Wypadanie włosów, przewlekłe zmęczenie i problemy z koncentracją mogą świadczyć o niedoborach lub innych konsekwencjach nieprawidłowego odżywiania, dlatego wymagają diagnostyki. Im wcześniej córka otrzyma odpowiednią pomoc, tym większa szansa na skuteczne leczenie.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Jak poradzić sobie z traumą po wypadku komunikacyjnym, którego byłam sprawcą?
Jak poradzić sobie z traumą po wypadku komunikacyjnym, którego byłam sprawcą?
Kilka miesięcy temu uderzyłam w słup, zasnęłam za kierownicą. Mnie oprócz kilku ran fizycznych nic nie się stało, ale obraz z wypadku staje przed oczami każdego dnia... Od pewnego czasu męczą mnie koszmary z nim związane, gdzie dokładnie odtwarza się cała sytuacja. Budzę się z krzykiem lub płaczem. Przestałam spać po nocach ze strachu, stres jest coraz większy, spadła mi cała energia życia po wypadku i w kółko krążą myśli po głowie, co się dzieje, przecież ja kochałam życie, ludzie po wypadkach się cieszą, że żyją, a ze mną stało się coś odwrotnego. Bezsenność, ciągły stres, do tego doszły napady kompulsywnego objadania się. Docinki i dogadywanie z każdej strony nie pomagają, a wręcz pogarszają sprawę.
Jak pomóc partnerce podejrzewanej o zespół Münchhausena i zachęcić do wizyty u specjalisty?
Dzień dobry Poznałem dziewczynę i od jakiegoś czasu dostrzegam u niej zespół münchhausena. Tak wiem nie jestem specjalistą ale moje powody są ze względu, że ma rzekomo raka i cały czas jak chcę jechać z nią na chemioterapię to ona sama pojedzie i wróci. To że co tydzień ma tą chemię przez trzy miesiące, następnym dni i tak idzie do pracy i normalnie pracuje z odrobinę symulacji. Złamała niby rękę w ten sam dzień miała operację i niby ma śruby w rękach a i tak w następnym dniu nie pracuje tylko zapierdziela. Głodówki,wymioty po zjedzenia choć bardzo żadko,okaleczanie się, już niby spokój od 6 miesięcy ale było. I brak ochoty na sex niby to nie jest ważne ale w ogóle ja do takich rzeczy nie ciągnie. I teraz moje pytanie czy jak obecnie jeździ na chemioterapię niby to przyłapać ja na gorącym uczynku ,że wcale nie pojechała i porozmawianie z nią czemu tak robi czy przekonywać ja żeby szła do specjalisty? Bo nie wiem co robić a nie wiem jak jej pomóc. Z góry dziękuję za odpowiedź na daną sytuację.
Jak często się ważyć, aby uniknąć kompulsji ważenia i rzetelnie monitorować zmiany masy ciała?
witam, mam dylemat jak często sie ważyc chcac nie miec kompulsji wazenia, raz czy dwa w tyg? z jednej strony raz wydaje się lepsze bo mniej stresu,ale z drugiej mozesz stanac w zlej fazie czy zatrzymanie wody.. co wybrac, zeby miec prawde o zmianie i ewentualnie modyfikowac mase?
Czy anoreksja, która wróciła po ciąży, jest możliwa do zwalczenia tylko za pomocą terapii psychologicznej i psychotropów?
Czy anoreksja, która wróciła po ciąży, jest możliwa do zwalczenia tylko za pomocą terapii psychologicznej i psychotropów?
Mąż ukrywał przede mną kwestie finansowe, pożyczki. Jasno mówiłam mu, że dla mnie bezpieczeństwo finansowe jest ważne. Co mam zrobić?
Jak sobie poradzić z tym, że mój partner oszukał mnie w kwestiach finansowych i brał chwilówki ukrywając to przede mną, bo jesteśmy małżeństwem od 3 lat. Dodam, że jestem z rodziny rozwodników, gdzie mną i moim bratem nie interesowali się rodzice i dbali tylko o to, żeby swoje zachcianki spełniać. Mieszkaliśmy wszyscy razem w takim kłamstwie. Była też przemoc emocjonalna, wyzwiska itd. W końcu po studiach udało mi się oderwać od tego cyrku rodzinnego i przeprowadzić a potem poznałam mojego męża i tak od kilku lat okłamywał mnie, że panuje nad finansami, aż mleko się rozlało. Dla mnie ważne jest bezpieczeństwo finansowe , analizuje każdy wydatek, a mąż wiedząc jak podchodzę do sprawy, jak to powiedział "nie chciał mnie obciążać " zamiast powiedzieć jak jest i żylibyśmy skromniej, co od zawsze mu powtarzałam, że dla mnie to ok, bo jestem z biedniejszej rodziny. Nie wiem co mam zrobić, czy odejść, bo mam już kompulsywne zajadanie stresu i stany nienawiści do aktualnej sytuacji , czy walczyć?
