Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak poradzić sobie z problemami finansowymi? Jak się mobilizować i iść do przodu w tym trudnym czasie?
Jak poradzić sobie z problemami finansowymi? Jestem obecnie bezrobotna.
Z mężem ciągle się kłócimy. Ostatnio musieliśmy pożyczyć pieniądze, bo nie przedłużono mi kontraktu. Zaczynam się bać. Nie pamiętam, żebym się jakoś rozluźniła, ciągle spięta.
Mam wrażenie, że nigdy nic nie osiągnę. Ale z czasem jak nikt nie odpowiada na moje CV to tracę motywację i łapię depresję. Jak się mobilizować i iść do przodu w tym trudnym czasie?
Anna
1 rok temu
Justyna Papurzyńska-Parab
Witam serdecznie,
W sytuacjach kryzysowych, a mam wrażenie, znajduje się Pani w takiej, szczególnie ważne i potrzebne dla naszego dobrostanu psychicznego jest wsparcie najbliższych. Dzięki niemu znajdujemy w sobie siłę i motywację, by radzić sobie emocjonalnie i szukać rozwiązań wyjścia z kryzysu. Jeśli relacja z mężem jest teraz napięta i często dochodzi do kłótni, naturalnym jest, że będzie to na Panią wpływało negatywnie, stres i frustracja z powodu braku pracy będą coraz bardziej dokuczliwe, a kolejne odmowy do czasu znalezienia pracy- coraz bardziej demotywujące i bolesne.
Warto porozmawiać szczerze z mężem i dać mu do zrozumienia, jak się Pani czuje i jak te kłótnie na Panią wpływają. Może się Pani zastanowić, co móglby mąż zrobić, żeby poczuła się Pani lepiej, jak mógłby pomóc Pani w radzeniu sobie z napięciem i stresem. Warto zastanowić się nad tym, żeby w sposób jasny dać mężowi znać, jakiego wsparcia może on Pani udzielić i pomóc Pani poradzić sobie z tą trudną, zapewne dla Was obojga, sytuacją.
Może Pani rownież poszukać wsparcia w innych relacjach- rodziny, u przyjaciół. Warto skonfrontować się ze swoimi obawami, czarnymi myślami, trudnymi emocjami w rozmowach z innymi bliskimi. Kryzysy w życiu są nieuniknione i trzeba o siebie zadbać, żeby jak najlepiej przez nie przejść.
Dużo siły i powodzenia życzę,
Justyna Papurzyńska- Parab
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Mariia Sirizinska
Witam,
Współczuje Pani sytuacji, szukanie nowej pracy jest wyzwaniem i wielkim stresem. Pod czas oczekiwania na odpowiedz od potencjalnego pracodawcy mogą zakradać myśli typu " nie odpowiadają mi znaczy ja jestem niewystarczająca i t.d." a potem rysować sobie czarne scenariusze przyszłości. Jeżeli Pani straszy siebie w taki sposób to proszę popatrzyć na to ze takiego typu myślenie (w Analizie transakcyjnej to nazywa się stan ego Rodzic krytykujący) nie daje ni sił, ni energii i nie pomaga zmienić sytuacji. Wręcz przeciwnie - zagania w stany depresyjnie i powoduje zmniejszenie aktywności. A w osiągnieciu celu bycie aktywnym jest najważniejsze. Proszę zachować cierpliwość i kontynuować to co Pani robi: wysyłanie CV, pytanie znajomych, pójść do Urzędu pracy czy jakąkolwiek aktywność skierowana do otrzymania potrzebnego pani rezultatu.
"Jak się mobilizować i iść do przodu w tym trudnym czasie?" Być optymistką z zachowaniem realistycznego podejścia do rzeczywistości. Czy to pani pierwsza próba znalezienia pracy? - wychodząc z Pani komunikatu nie. Czyli już miała Pani podobną sytuacje i poradziła sobie z tym. Wierzę, że i tym razem Pani osiągnie zaplanowane.
Z życzeniami ciepła,
Mariia Sirizinska
1 rok temu
Zobacz podobne
Co mam zrobić, gdy nie radzę sobie z życiem, długi mnie pogrążają?
Co mam zrobić, gdy nie radzę sobie z życiem, długi mnie pogrążają, z nikąd pomocy...?
Jak mogę poradzić sobie z chroniczną samotnością, lękiem, smutkiem i złością, która w szczególności ostatnio mnie przeraża?
Jak mogę poradzić sobie z chroniczną samotnością, lękiem, smutkiem i złością, która w szczególności ostatnio mnie przeraża? Chodzą różne myśli po głowie, ale najbardziej się boję, jak w niektóre dni mam troszkę więcej energii. Jakby ktoś wtedy mnie zdenerwował, co wtedy zrobię, sama nie wiem (nie jestem agresywna i nie miałabym sumienia, gdyby przeze mnie działa im się jakakolwiek krzywda psychiczna czy fizyczna). Mam też czasami trudności w porozumieniu się z ludźmi z najbliższego otoczenia. Co mogę zrobić, aby pomóc im i sobie?
Jak poradzić sobie w sytuacji niemożności rezygnacji ze studiów, ale jednoczesną potrzebą odejścia z pracy, która te studia finansuje?
Dobry wieczór!
Mam 24 lata, pracuję i studiuję zaocznie. Moim problemem jest praca. Zaczęłam pracować w lutym tego roku i w zasadzie jest to moja pierwsza praca na umowę. W zasadzie to, od początku nie było łatwo, ponieważ nic nie zostało wytłumaczone mi, co i jak należy robić, do wszystkiego musiałam dochodzić samodzielnie, gdzie do dziś tak naprawdę nie rozumiem, nie mam pewności co do wykonywanych obowiązków. Atmosfera jest napięta, co dodatkowo utrudnia pracę. Zadania nie są rozdzielane równomiernie- część pracowników ma ich ponad stan, a część prawie w ogóle. Pozostali pracownicy i kierownictwo jest pozornie miłe, nie mam zaufania. Nie czuję się dobrze idąc tam każdego dnia, wręcz przeciwnie - czuję wielką niechęć. Zaobserwowałam także spadek formy od czasu zatrudnienia tam. Dodatkowo podjęłam w tym roku w październiku studia zaoczne, w innym mieście, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami i mniejszą ilością czasu. Chciałabym zmienić przede wszystkim pracę i środowisko, ale co ze studiami? Bo wraz z utratą środków do życia, będę zmuszona zrezygnować z nauki i pozostać w domu rodzinnym, a taka opcja nie wchodzi w grę.
Co zatem zrobić? Jak zaradzić tej sytuacji?
Od roku nie mogę znaleźć pracy.
Od roku nie mogę znaleźć pracy. Wyczerpałam wszystkie oszczędności i powoli zaczynam zaciągać długi u znajomych. Najbliższa mi osoba, przyjaciel, pije, nie wiem, jak jej pomóc. Nie boję się samotności, boję się, że on się stoczy. Jednocześnie wiem, że nie da się komuś pomóc, jeśli on tej pomocy nie chce. Mieszkam w miejscu, gdzie mieszkać nie chcę, ale nie mam za co wynająć mieszkania. Straciłam oszczędności życia, teraz nie mam nic. Jestem młodą, nie mam dzieci, a nigdzie nie chcą mnie do pracy. Strona się ogarnąć coś we własnym zakresie, na własny rachunek, ale kompletnie nic mi się nie udaje. Nie mam na nic energii, czuję się, jakby ktoś trzymał mnie za nogę, a ja nie mogę się wyrwać. Nie wiem, jak dalej ruszyć z miejsca.
Jak radzić sobie ze stresem i wypaleniem zawodowym w wymagającym środowisku pracy?
Pracuję w naprawdę wymagającym środowisku, gdzie tempo jest szalone, a wymagania ciągle rosną. Coraz częściej czuję, jak dopada mnie chyba wypalenie zawodowe.
Codzienny stres związany z obowiązkami i ogromną presją zaczyna mnie przytłaczać.
Zmęczenie, brak motywacji i problemy z koncentracją to teraz moja codzienność. Zastanawiam się, jak sobie radzić ze stresem, który nie daje mi spokoju. Boję się, że jeśli nic z tym nie zrobię, moje zdrowie psychiczne może się załamać.
Będę wdzięczny za wszelkie wskazówki, jak sobie radzić w tej sytuacji.
