Jak poradzić sobie z rozstaniem, gdy nadal kochasz osobę, która wybrała kogoś innego?

Depresja czy ADHD? Moja samotność... Są dni, gdy nie mam siły wstać z łóżka i przerasta mnie nawet wyrzucenie śmieci. A są takie, gdy mam mnóstwo energii, wyrabiam 100% normy, potrafię się skupić na naprawdę wymagających zadania. Odkąd pamiętam najlepiej pracuje mi się pod presją czasu. Powtarzalne czynności, które nie są dla mnie ciekawe, potrafię odkładać w nieskończoność. A drugi problem to samotność, rozumiana jako brak bliskich relacji społecznych. Są jacyś znajomi wokół mnie. Ale nie mam nikogo bliskiego, na kogo mogę liczyć. Nie czuję też, by z osobami, które są w moim życiu dało się stworzyć bliższą relację. Staram się nawiązać nowe znajomości i na początku mam mnóstwo motywacji, ale dość szybko się wypalam. I gdy przychodzi ten czas bez siły, to przerasta mnie odpisanie na wiadomość i to, że ktoś pisze staje się obowiązkiem, na który nie mam w danej chwili siły.

Jak poradzić sobie z relacją w której chłopak jest emocjonalnie niedostępny? W momencie kiedy nasza relacja trwa juz rok a on dalej ze mną nie umie rozmawiać, o nic mnie nie pyta, poprostu nie znamy się. Mówi to co ja chce usłyszeć i nie jest dla mnie wsparciem.

Co powinnam zrobić, aby zapanować nad niekontrolowanym wybuchami złości? Wszystko jest w porządku, a nagle się wściekam i krzyczę na partnera. Ostatnio nawet rozwaliłam drzwi w ataku.

Koleżanki które poznaję przestają się odzywać, nie odpisują, ghostują. Od kilku lat dotyka mnie to samo zjawisko i nie wiem dlaczego mam takiego pecha do koleżanek. Dlatego nadal nie mam żadnej koleżanki. Cały czas ten sam scenariusz, chociaż ja nie robię nic źle, a czuję się wrabiana wręcz przez los - masz być z dala od ludzi. Jaki tego cel? Nie wiem. Z jakiegoś powodu los mnie izoluje. Nie da się tego wytłumaczyć i czuję że albo wisi nade mną jakiś pech, albo tak ma być. Nie piszcie mi głupot w stylu "probuj dalej, nie poddawaj się" bo od lat dosłownie cały czas to samo. Mam tego dosyć, ze jak idę do nowego terapeuty to pytają się, dlaczego nie mam nikogo. A skąd mam wiedzieć ?! To ja się pytam codziennie, dlaczego. I dźwigam ogromny ciężar, ze pomimo starań, wspaniałej osobowości nikt mnie nie docenia. Najgorzej jak widzę np. osoby toksyczne w swoim środowisku i wiem że mają przyjaciol, znajomych. I kto się za mną wstawi jak będę kogoś potrzebować? Zaczynam się bać, że nie będę mieć nikogo już do końca i zabraknie mi kogoś przy sytuacjach krytycznych, gdy potrzeba ludzi wokół siebie.

Witam, piszę nie w swojej sprawie, lecz w sprawie męża, ale też mnie to dotyczy. Chciałabym uzyskać odpowiedź, co to może być? Zachowanie mojego męża polega na tym, że obchodzi go to, co robią inni, np. idzie ktoś ulicą pyta mnie kto to ? I co ten ktoś robi ( a jest to zupełnie obca osoba ) lub jedzie samochód i pyta mnie, gdzie skręcił czy do kogoś do domu lub pyta, dlaczego się zatrzymał ( jeśli zatrzymuje się pod naszym domem na ulicy, żeby np. skręcić ) upewnia się pytając mnie czy zablokował telefon. Boi się wykonywania jakichkolwiek przelewów, gdy wylogowuje się z jakiegoś portalu, pyta się czy na pewno się wylogował. Gdy pytam go o zdanie, co się dzieje, odpowiada, że nie jest pewny siebie a to chyba nie na tym polega. Jest to męczące a on nie chce nic z tym zrobić, muszę mu opowiadać, do kogo dokładnie wjechał samochód i po kilka razy wypytuje o to samo. Proszę o jakąkolwiek odpowiedź, jestem bezradna, a chciałabym mu pomóc. Gdy odpowiem źle, staje się nerwowy, ja przez to też zaczynam wariować, ponieważ za każdym razem, gdy o coś zapyta denerwuję się. Proszę o pomoc, dziękuje.