Jak poradzić sobie z emocjami po zdradzie męża? Brak intymności i zrozumienia w związku

Ogromnie współczuję Pani tej sytuacji. Doświadczenie zdrady w relacji potrafi samo w sobie zachwiać naszym poczuciem wartości i bezpieczeństwa. Dodatkowo, partner nie chce rozmawiać, nie przyznaje się mimo dowodów, odrzuca Panią. Czytając Pani wpis, odniosłam wrażenie, że to na Pani barkach leżą starania o tę relację. Partner sprawia wrażenie obojętnego, niedostępnego, zaniedbuje Pani potrzeby, a dodatkowo nie wykazuje chęci skorzystania ze wspólnej terapii. Myślę, że warto zadać sobie pytanie, czy jest Pani w stanie być w relacji, w której nie czuje się Pani ważna, kochana, zauważana? Jak widzi Pani tę relację i siebie za miesiąc, pół roku, rok? Pani obawy przed rozstaniem są zupełnie zrozumiałe i naturalne, jednak warto się zastanowić, czy to przypadkiem nie lęk jest głównym powodem trwania w obecnej relacji. Nie ma Pani wpływu na partnera, ale może Pani sama spróbować zadbać o siebie, np. podczas spotkania z psychologiem, który pomoże uporządkować myśli.

Pozdrawiam ciepło,

Justyna Bejmert 

Psycholog 

Szanowna Pani,

dziękuję za podzielenie się swoją historią i emocjami z nią związanymi. Rozumiem, że znajduje się Pani w wyjątkowo trudnej sytuacji, która wywołuje ogromny ból i poczucie osamotnienia. Doświadczenie zdrady i brak otwartości ze strony męża, połączone z zaniedbaniem potrzeb emocjonalnych i fizycznych, to mieszanka, która może prowadzić do silnego poczucia lęku i dezorientacji. Mętlik w głowie i częsty płacz są naturalnymi reakcjami na tak głębokie zranienie i brak wsparcia w związku. Ważne jest, aby w tej chwili zaopiekowała się Pani sobą, a najlepszym pierwszym krokiem może być poszukanie indywidualnej terapii, gdzie w bezpiecznej przestrzeni można przepracować targające Panią emocje, odzyskać poczucie własnej wartości i zastanowić się, co jest dla Pani najlepsze w tej trudnej sytuacji.

Pozdrawiam serdecznie

Adam Gruźlewski

psycholog, psychotraumatolog

Dzień dobry

Zdrada, brak bliskości i poczucia bezpieczeństwa w relacji mogą prowadzić do silnego kryzysu emocjonalnego, poczucia samotności i zwątpienia w siebie. Pani potrzeby - bliskości, rozmowy, wsparcia - są absolutnie naturalne i zasługują na szacunek oraz uwzględnienie. To nie jest Pani „wina”, że ich Pani potrzebuje. Brak gotowości męża do rozmowy czy terapii może pogłębiać Pani poczucie odrzucenia, ale warto pamiętać, że jego decyzje nie definiują Pani wartości. W tej sytuacji najważniejsze jest, by zadbała Pani o siebie: o swoje emocje, zdrowie psychiczne i poczucie godności. Rozważenie indywidualnej terapii może być dla Pani ogromnym wsparciem - to przestrzeń, w której można uporządkować myśli, odzyskać siłę i zrozumieć, czego Pani naprawdę potrzebuje i pragnie.

Nie musi Pani przechodzić przez to sama. Proszę pamiętać, że ma Pani prawo do miłości, szacunku i obecności drugiego człowieka - nie tylko jako żony, ale przede wszystkim jako kobiety i osoby. 

Trzymam mocno kciuki!
Martyna Jarosz
psycholog

Dzień dobry, 

w Pani opisie pojawia się wiele trudnych doświadczeń – zdrada, brak bliskości, unikanie rozmów i poczucie, że Pani potrzeby są pomijane. Takie okoliczności mogą powodować silne napięcie emocjonalne, poczucie odrzucenia i brak poczucia bezpieczeństwa w relacji.

W takiej sytuacji wsparciem może być psychoterapia indywidualna. To przestrzeń, w której mogłaby Pani swobodnie mówić o swoich przeżyciach, uporządkować emocje i myśli oraz pracować nad odzyskaniem wewnętrznej równowagi.

Jeżeli w przyszłości pojawiłaby się gotowość ze strony męża, terapia par mogłaby pomóc w odbudowaniu komunikacji, zrozumienia i ewentualnie bliskości. Obecnie jednak najważniejsze wydaje się, aby miała Pani bezpieczne, profesjonalne wsparcie skupione na Pani potrzebach i dobrostanie. 

Z serdecznością,

Patrycja Kurowska

Dzień dobry,

Pani emocje są normalną reakcją na traumatyczne doświadczenie zdrady i odrzucenia emocjonalnego. W tej chwili najważniejsze jest odzyskanie minimalnej stabilności psychicznej poprzez zadbanie o siebie, wsparcie z zewnątrz i stopniowe wyznaczanie granic. Decyzje dotyczące przyszłości związku należy podejmować dopiero wtedy, gdy Pani poczuje się nieco silniejsza.

Obecnie cała odpowiedzialność za „rozumienie” spoczywa na Pani – mąż oczekuje, że dostosuje się Pani do jego potrzeb, ignorując Pani własne.

W zdrowym związku obie strony biorą pod uwagę uczucia drugiej osoby. Jeśli tego nie ma, warto zacząć wyznaczać małe granice:

„Potrzebuję z Tobą porozmawiać o tym, co się stało, żeby móc być w tym związku.”

„Dotyk i bliskość są dla mnie ważne – jeśli tego nie ma, bardzo cierpię.”

Tymczasem Pani mąż odmawia rozmów, dotyku, wspólnej terapii i zaspokajania Pani podstawowych potrzeb emocjonalnych. To powoduje, że Pani czuje się niewidzialna i nieistotna i nie jest to„przesadna wrażliwość” – tylko normalna reakcja na brak więzi.

Pozdrawiam serdecznie

Malwina Wamej

Psychoterapeutka

Droga A.m.

wspominasz o samotnym życiu w małżeństwie. Doświadczyłaś zdrady, ale przy tym też unieważnienia tego, co czujesz i myślisz. To ogromnie przykre. Proszę, pomyśl, czy największą trudnością w tym wszystkim jest ta zdrada, czy być może to, że od wielu, wielu lat tak naprawdę dla Twojego męża to małżeństwo nie jest ważne?

Sugeruję, abyś zadbała o siebie. O tą kruchą i smutną dziewczynę, która jest w Tobie. Przecież wiesz, że tej dziewczynie od życia należy się dużo więcej niż to, w czym tkwi.. Jesteś piękna, mądra i dobra. Nie zapominaj o tym. 

Przytoczę Ci bardzo piękną i krótką historyjkę:

- Masz jeszcze dla mnie jakąś radę?

- Tak. Nie mierz swojej wartości tym, jak jesteś traktowany. 

P.s. Zawalcz o siebie. Dla siebie. Może warto porozmawiać o tym z psychologiem?:)

Ściskam Cię serdecznie,

Katarzyna Kania-Bzdyl

Z Twojej wiadomości wybrzmiewa przede wszystkim ogromna samotność. Trudno poradzić sobie z bólem po podejrzeniu lub doświadczeniu zdrady, a jeszcze trudniej, gdy druga osoba nie chce rozmawiać, zaprzecza, odrzuca bliskość i nie jest gotowa wspólnie pracować nad relacją. Nic dziwnego, że w takiej sytuacji pojawia się mętlik, płacz i lęk przed przyszłością.

Piszesz, że najbardziej brakuje Ci czułości, rozmowy i zapewnienia, że jesteś ważna. To pokazuje, że cierpisz nie tylko z powodu samej zdrady, ale także z powodu długotrwałego braku emocjonalnej i fizycznej bliskości. Relacja wymaga zaangażowania obu stron, dlatego trudno odbudowywać zaufanie i poczucie bezpieczeństwa, jeśli tylko jedna osoba podejmuje wysiłek.

Nie da się przez internet odpowiedzieć, czy powinnaś odejść, czy zostać. Warto jednak zadać sobie pytanie, czego potrzebujesz, aby móc czuć się w tej relacji bezpiecznie i czy widzisz ze strony męża gotowość do uwzględnienia także Twoich potrzeb.

Piszesz również, że przez większość dnia płaczesz i nie widzisz nic pozytywnego. Jeśli taki stan utrzymuje się od dłuższego czasu i coraz bardziej utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację z psychologiem lub psychiatrą. Nawet jeśli mąż nie chce uczestniczyć w terapii, Ty nie musisz zostawać z tym wszystkim sama.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka