Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak wyzwolić chemię i pociąg emocjonalny w relacji z dziewczyną po doświadczeniach z narcyzem?
hej ! 2 miesiące temu poznałem cudowna dziewczynę , niedawno napisała mi ze od początku jej się nie podobałem i nie czuła do mnie pociągu, bardzo chciała cos poczuć ale na ta chwile nie umie, ona jest ofiara narcyza , ostatnio do niej dzwonił ona się przede mną zamknęła, wątpię żeby dwa miesiące się na siłę angażowała jak on do niej napisał to dostała takiej reakcji że straciła apetyt dostała bólu brzucha wymiotów a przy mnie czuje spokój i odzyskuje apetyt i mówi ze ciągnie ja do huśtawek emocjonalnych i mój spokój ja nudzi, co zrobić żeby ta chemie wyzwolić i pociąg do mnie da się ?
PanArbuz
3 miesiące temu
Krystyna Szumiał
Dzień dobry, z pana opisu wygląda na to, że dziewczyna może nie być gotowa na bycie z kimś stabilniejszym emocjionalnie, jeśli używa stwierdzenia, że chce hustawek emocjonalnych, oraz nadal ( nie wiemy czemu) ma kontakt z byłym partnerem., przez którego czuje się gorzej.
Dla zdrowej relacji takie przeskoki emocji nie są zdrowe, konieczne ani naturalne. Główne pytanie jest - co pan może z tą sytuacją zrobić?
Otóż proszę się zastanowić, czy chce pan być z kimś, kto szuka tego, czego pan jej nie da - destabilizacji emocji. Na siłę emocji czy posiągu nie wzbudzi pan.
Może pan także zaczekać, aż będzie gotowa, tylko nie wie pan kiedy to nastąpi i czy warto czekać. Albo żyć swoim życiem i kiedyś spotkać gotową na zwiazek osobę, która będzie się podobać panu a pan jej. Nikt nie powie panu co konrektnie ma pan zrobić, ale jest kilka możliwości, o których wspomniałam.
Serdecznie pozdrawiam, Krystyna Szumiał
2 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Karolina Grabka
Dzień dobry :)
Najważniejsza rzecz w tej sytuacji jest taka, że nie jest Pan odpowiedzialny za zmianę tej osoby ani za „naprawienie” jej sposobu przeżywania relacji. Jeśli ktoś ma za sobą trudne doświadczenia, np. z partnerem o narcystycznych cechach i jest przyzwyczajony do bardzo intensywnych, niestabilnych emocji, to praca nad tym należy przede wszystkim do tej osoby. To ona musi chcieć się temu przyjrzeć i zadbać o siebie - często przy wsparciu terapeutycznym. Partner nie jest w stanie wywołać „chemii” ani zmienić czyjegoś wzorca emocjonalnego samą swoją postawą. To, co druga osoba opisuje - że spokój jest dla niej nudny, a ciągnie ją do huśtawek emocjonalnych - jest raczej informacją o jej wewnętrznych mechanizmach, a nie o Pana braku atrakcyjności czy o czymś, co powinien Pan w sobie zmienić. W relacji można wspierać drugą osobę, być życzliwym, spokojnym i obecnym, ale nie da się przejąć odpowiedzialności za jej proces zmiany. Jeśli pana partnerka będzie chciała pracować nad sobą i swoim sposobem budowania relacji, to może Pan być obok jako wsparcie. Natomiast samymi staraniami nie jest Pan w stanie sprawić, żeby ktoś poczuł coś, czego w danym momencie nie czuje.
Pozdrawiam i życzę powodzenia,
Karolinra Grabka
2 miesiące temu
Katarzyna Kaźmierczak
Rozumiem, że podoba Ci się bardzo ta dziewczyna i chciałbyś z nią być. Z Twojego opisu wynika, że ma ona do przepracowania schemat relacyjny, który bardziej "pcha" ją do relacji, w której jest najpierw uwielbiana i wynoszona na piedestał, aby potem znosić chłód, obojętność i oskarżenia (jak to bywa w przypadku zachowań osób o narcystycznym rysie osobowości).
Do momentu, dopóki ona nie zyska świadomości swojego wzorca relacyjnego (z czego on wynika i jakie niesie za sobą konsekwencje) - to choćbyś jej dawał ogrom spokoju, miłości i wsparcia, dopóty ona może go odrzucać i twierdzić, że "ją to nudzi". Oczywiście Twoja cierpliwość może kiedyś zostać wynagrodzona, jednak szanse na to są 50:50. To kwestia pewnej dojrzałości i samoświadomości, którą każdy zdobywa we właściwym dla siebie czasie.
Zachęcam Cię więc do refleksji nad tym, nad czym sam masz wpływ: czy Tobie ta relacja służy? Czy jesteś w stanie zaakceptować jej huśtawki (odejścia i powroty)? Co dostajesz od tej dziewczyny, że tak bardzo Ci na niej zależy?
Na koniec dodać, że w kwestii miłości jestem zwolenniczką wolności i swobody wyboru - im mniej presji, tym relacja bardziej prawdziwa i autentycznie głęboka. Podzielę się z Tobą cytatem, który ilustruje to, co mam na myśli: "Jeśli coś kochasz, puść to wolno. Kiedy do Ciebie wróci, jest Twoje. Jeśli nie, nigdy Twoje nie było." Antoine de Saint-Exupéry
Trzymam za Ciebie kciuki! :)
2 miesiące temu
Zuzanna Różycka
Dzień dobry, opisuje Pan bardzo trudną i złożoną sytuację, w której zaangażował się Pan w relację z dziewczyną, która jednocześnie deklaruje, że nie czuje do Pana pociągu i chęci tworzenia związku. Jednocześnie, jak wnioskuję z tego, co Pan napisał, przez ostatnie dwa miesiące inaczej interpretował Pan jej uczucia i ma podejrzenie, że obecne słowa są jakoś powiązane z poprzednim jej związkiem. To, co może Pan zrobić to spróbować szczerze z nią porozmawiać, opowiedzieć o swoich odczuciach, podejrzeniach i własnych uczuciach. Proszę dbać jednak o siebie w tej rozmowie. Jeśli dziewczyna, o której Pan pisze nadal jest uczuciowo zaangażowana w poprzedni (toksyczny jak Pan opisuje) związek może nie być gotowa by w pełni zaangażować się w nową relację i jej chwiejność w tej kwestii może być raniąca również dla Pana.
mniej niż godzinę temu
Kinga Osmulska
Rozumiem, że ta sytuacja może być dla Pana bardzo trudna i budzić wiele pytań. Kiedy pojawia się zaangażowanie i nadzieja na relację, a druga osoba mówi o braku pociągu, naturalne jest szukanie sposobu, żeby to zmienić.
Warto jednak pamiętać, że chemii i pociągu nie da się świadomie wywołać ani „uruchomić” konkretnym zachowaniem. To są uczucia, które albo pojawiają się naturalnie, albo nie. Z tego, co Pan opisuje, ta dziewczyna sama mówi, że na ten moment nie potrafi tego poczuć.
Możliwe też, że wcześniejsza trudna relacja nadal wpływa na jej emocje. Czasami osoby po takich doświadczeniach są przyzwyczajone do silnych huśtawek emocjonalnych i spokój w relacji może być dla nich czymś nowym lub trudnym do odczytania.
Jednocześnie ważne jest również Pana dobro i emocje. Jeśli ktoś mówi o braku pociągu, często najbardziej chroniące dla obu stron jest przyjęcie tego komunikatu takim, jaki jest, zamiast próbować na siłę zmieniać czyjeś uczucia. Warto też spokojnie zastanowić się, czy chciałby Pan budować relację, która już na początku napotyka takie trudności. W związku ważne jest poczucie wzajemności i tego, że obie osoby są w nim z podobnego miejsca.
Pozdrawiam
Kinga Osmulska
2 miesiące temu
Dominika Poźniak
Może warto zadać sobie pytanie, czy oboje chcecie tego samego rodzaju relacji? To, że między dwojgiem ludzi jest bliskość, rozmowa i poczucie bezpieczeństwa, nie musi automatycznie oznaczać, że powinien z tego powstać związek. Czasem to po prostu oznacza dobrą relację - niekoniecznie romantyczną.
Może Pan oczywiście czuć do niej sympatię, troskę i chcieć ją wspierać. Warto jednak uważać, żeby wsparcie nie stało się próbą „zasłużenia” na jej uczucia. W psychologii relacji podkreśla się, że zdrowa bliskość opiera się na wzajemności, a nie na nadziei, że jeśli dam wystarczająco dużo, to druga osoba w końcu zacznie czuć to samo.
Odpowiadając na Pana pytanie, atrakcyjność i pociąg nie są czymś, co można racjonalnie wypracować lub wymusić. Chemię można czasami wspólnie rozwijać. Jest różnica między:
„zobaczmy, co z tego wyjdzie” (wspólna ciekawość) a „ja spróbuję Cię przekonać” (jednostronny wysiłek).
Ona powiedziała wprost: że nie czuje pociągu. Czasem najtrudniejsze, ale najzdrowsze jest przyjęcie czyjejś deklaracji taką, jaka jest, zamiast prób przekonywania i zmieniania siebie.
Warto też pamiętać, że sytuacja, w której ktoś nas nie wybiera romantycznie, może być trudna dla poczucia własnej wartości. Nie oznacza to jednak, że jest z Panem coś nie tak. Relacje to nie tylko kwestia „jakości” człowieka, ale też dopasowania, gotowości emocjonalnej i indywidualnych preferencji.
Pozdrawiam,
Dominika Poźniak
3 miesiące temu
Agnieszka Włoszycka
Witam,
Dziękujemy za wiadomość.
To, co Pan opisuje, może być bardzo trudne i mylące emocjonalnie. Jeśli dziewczyna mówi wprost, że nie czuje pociągu, warto potraktować to poważnie : chemii niestety nie da się wywołać na siłę ani „zasłużyć” na nią swoim zachowaniem.To, że przy Panu czuje spokój, jest czymś wartościowym ale relacja potrzebuje też obustronnej chęci i przyciągania według mnie.Może warto zadać sobie pytanie: czy chce Pan być w relacji, w której druga osoba od początku mówi, że nie czuje do pociągu? Czasem największym szacunkiem (także do siebie)jest przyjęcie czyjejś szczerości i zadbanie o własne serce.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
3 miesiące temu
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Dziewczyna szczerze przyznała, że nie czuje do Pana pociągu, mimo że próbowała, a jej przeszłość z narcyzem komplikuje sprawę. Pana spokój jest dla niej wartościowy (czuje się przy Panu bezpiecznie), ale jednocześnie nudzi, bo ciągnie ją do emocjonalnych huśtawek. Jako ofiara narcyza, może mieć zaburzone postrzeganie relacji gdyż towarzyszą jej toksyczne emocje i kojarzą jej się z "chemią", a stabilność z nudą. Nie da się "wywołać" pociągu na siłę, a próby manipulacji przyciąganiem tylko pogorszą sprawę, bo to wymaga czasu i wzajemności. Zamiast tego można zasugerować jej jej terapię, gdyż to pomoże jej rozpracować traumę i odróżnić zdrowe uczucia od destrukcyjnych.
Proszę skupić się się na szczerych rozmowach, słuchać aktywnie jej emocji, bez oceniania, zadawaj pytania o jej świat (np. "Co Cię teraz najbardziej porusza?"). To buduje emocjonalną bliskość.
Można wprowadzać delikatne nowości jak wspólne aktywności z nutką adrenaliny (spacer z wyzwaniem, nowa gra), ale bez presji . Można zwiększać fizyczną bliskość stopniowo: Przytulenia, masaże, trzymanie za ręce stymulują oksytocynę, hormon więzi.
Czy da Się "wyzwolić chemię"? Nie zawsze bo chemia to miks biologii i psychiki, nie da się jej wymusić w 2 miesiące, zwłaszcza przy traumie. Jeśli ona nie czuje pociągu mimo wysiłków, proszę to uszanować i dać przestrzeń (np. mniej kontaktu). Czasem stabilność wygrywa, ale tylko jeśli obie strony chcą pracować.
Trzeba też odpowiedzieć sobie na pytanie, czy chce Pan być opcją zapasową". Terapia par mogłaby pomóc Wam obojgu zrozumieć dynamikę. Powodzenia!
2 miesiące temu
Daria Składanowska
Witaj,
Dziękuję za wiadomość. Nie da się na siłę „wywołać chemii” pociąg rozwija się naturalnie i potrzebuje czasu. Bycie cierpliwym, konsekwentnym i wspierającym, dając jej przestrzeń, a jednocześnie pokazuje stabilność i spokój.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca Kariery
2 miesiące temu
Zobacz podobne
Mąż wypomina mi przeszłość-że kogoś miałam. Jednak mąż ma obniżone poczucie wartości i chciałabym mu pomóc
Dzień dobry, po kilku latach małżeństwa mąż zaczął wyrzucać mi przeszłość, a konkretnie to, że przed nim miałam jakiś czas chłopaka. Dla mnie przeszłość jest kompletnie bez znaczenia. Zdecydowaliśmy się być razem, założyć rodzinę i to jest najważniejsze. To, że kogoś miałam wiedział od samego początku. Martwi mnie jego zachowanie, bo powiedział, że cały czas mu to przeszkadzało tylko w sobie to dusił, a rozmawiać nie chciał… Dopiero w tym roku wylał cały swój żal, porozmawialiśmy i krótki czas było ok, ale nie ma miesiąca, a ostatnio nawet tygodnia bez tego tematu. Chodzi zamyślony, nie chce rozmawiać, widzę, że nie może spać, w przypływie złości ciągle wypomina mi to co robiłam zanim go poznałam (przy czym jego historie o mnie zaczęły odbiegać już od rzeczywistości…). Sądzę, że w jego zachowaniu nie chodzi tylko o mnie.. Raz wyżalił się, że nic mu nie wychodzi, że w młodości mimo sukcesów musiał zrezygnować z pasji, nie wyszła mu własna działalność i średnio co rok teraz zmienia pracę, ciągle czegoś szuka, chce być idealny i przeszkadza mu nieidealna przeszłość… Staram się go zapewniać o swoim oddaniu i wspierać, nawet jego rodzice widzą, że potrzebuje pomocy, ale on nie chce nikogo słuchać i upiera się, że nie potrzebuje żadnego specjalisty. Jak z nim rozmawiać i pokazać, że potrzebuje pomocy?
Jak radzić sobie z decyzją partnera o rozstaniu i opieką nad dzieckiem po 11 latach związku?
Witam, mam taki problem, że partner, z którym jestem od 11 lat, chce mnie zostawić. Tzn. on już podjął tę decyzję tydzień temu. Wróciliśmy ze wspólnych wakacji i on powiedział, że nie jest ze mną szczęśliwy oraz że mnie nie kocha. Mi strasznie ciężko w to uwierzyć.
Mamy 5-letniego syna oraz dom. Ja mam 1/4 udziału, a on chce udać się ze mną do notariusza, abym sprzedała mu swoją część i się wyprowadziła. Ja jestem załamana. Od kilku dni ciągle płaczę, proszę go o szansę, mówię, że się zmienię i że bardzo go kocham, a on mnie nagrywa, gdy tak płaczę i nie daję mu spokoju. Odpycha mnie od siebie.
Ja strasznie nie mogę zaakceptować jego decyzji o odejściu. Denerwuje go we mnie wiele rzeczy, np. to, że nie mam studiów ani matury (on jest inżynierem), a także to, że mam słabą pracę na umowę zlecenie. Mówi, że dawał mi dużo szans, a ja się nie zmieniałam. Wcześniej, rok temu, byłam bez pracy, ale znalazłam tylko taką na umowę zlecenie, niestety.
On ma 30 lat, ja 27. Bardzo go kocham, proponowałam mu terapię dla par, ale on odmawia. Mówi, że może kiedyś do siebie wrócimy, że różnie bywa.
Co do dziecka – on chce mieć opiekę naprzemienną. Nie wiem, czy to będzie łatwe. Ja mało zarabiam, nie mam innego mieszkania, a on każe mi coś wynająć po tym, jak dostanę pieniądze za sprzedaż swojego udziału w domu.
Ta sytuacja strasznie mnie dołuje. Nie wiem, jak sobie z tym radzić. Czy jest jakaś szansa, żeby on zmienił zdanie?
Odrzucam każdego, kto bardziej się zbliży.
Nie wiem dlaczego odrzucam każdego, kto chce nawiązać ze mną bliższą relacje. Zaczynam obwiniać siebie, myślę, że jest coś ze mną nie tak, bo moi rówieśnicy nie mają z tym problemu.
Jak budować relację z egocentrycznym partnerem?
Coraz częściej zastanawiam się, skąd te trudności w utrzymywaniu zdrowej relacji z moim partnerem.
On wydaje się całkowicie skupiony na sobie, a rozmowy z nim to jak monologi o jego sukcesach czy problemach.
Czuję, że jestem dla niego przezroczysta, co nie pomaga mi w poczuciu własnej wartości. Myślę, czy to wszystko to wynik w związku z osobą, która chyba ma zaburzenia osobowości.
Czy ktoś mógłby mi poradzić, jak podejść do tej sytuacji? Czuję się jak w pułapce, bo nie zawsze wiem, co robić, żeby nie pogłębiać problemów. Bardzo zależy mi na tym, żeby wiedzieć, czy jest szansa naprawić nasz związek i jak mogłabym wspierać partnera, dbając jednocześnie o siebie. Będę wdzięczna za każdą wskazówkę.
Partnerka wyniosła się, bo zacząłem pić alkohol. Sama ma problem z uzależnieniem od marihuany.
Mamy z partnerką ponad 50 lat. Jesteśmy ze sobą 1 rok, i wszystko zaczęło się psuć. Ja zacząłem od paru miesięcy pić i po alkoholu czepiam się o niekiedy wymyślone historie.
Partnerka stwierdziła, że ma dosyć i się wyniosła. Ja wziąłem wszystkie winy na siebie i mam z tym teraz duży nerwicowy problem. A nie nadmieniłem, że moja partnerka jara marihuanę codziennie od 30 lat, ale nie pali, ona jara do zgonu. I tak każdego dnia, że odprowadzam ją do sypialni z łóżka, w którym odpływa. I uważa, że nie ma sobie nic do zarzucenia. Jest idealna.
A gdybym tak patrzył na to z akceptacją, wszystko byłoby dobrze..
