Odrzucam każdego, kto bardziej się zbliży.

Po ślubie żona przyznała że miała romans z żonatym mężczyzną i straciła z nim dziewictwo. Przeżyłem to bardzo mocno. Wlecze to się za mną już 35 lat i nie mogę się tego pozbyć. Jak to zaakceptować. Nie mogę. Muszę z tym żyć.

Szukam pomocy, ale nie wiem nawet, od czego zacząć. Jestem w związku, w którym coraz bardziej dziwne sytuacje i zachowania mają miejsce. Mój partner, skończone 30 lat, ale miewał sytuację, w których zachował się jak kilkulatek i to dosłownie - panika, nakręcenie, wybuchowość w sytuacjach, które dla mnie były niezrozumiałe... a dla niego dużym przeżyciem. Do tego dochodzi ogromna aspołeczność, unikania wręcz poznania nowych ludzi, zmiany, które przychodzą z trudnością, brak empatii, problem z okazywaniem uczuć i to, co przyczynia się do największych sprzeczek między nami - brak seksu. Przez cały okres trwania naszego związku nie doszło między nami do zbliżenia. Partner często powtarza, że ma bardzo niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w siebie i w to robi. Czuje się "inny". Od zawsze. Pod każdym względem czuje się źle i nie jest w stanie wytłumaczyć dlaczego. W rodzinie brat mojego partnera ma zdiagnozowanego Aspergera i oboje się zastanawiamy czy... nie mamy my z nim do czynienia.

Witam. Mam pewien problem. 16 sierpnia moja dziewczyna powiedziała mi, że odchodzi ode mnie. Była to dla mnie szokująca wiadomość i nie mogłem się pozbierać jakieś 2 tygodnie. Po około 3 tygodniach spotkaliśmy się. Od tamtego czasu widujemy się regularnie choć dzieli nas 90km, nie przeszkadza mi to ponieważ dalej bardzo ją kocham. Z tym ze problem tkwi też w jej zachowaniu, ja mam 26 lat a ona 19, przez 3 miesiące mieszkała u mnie wraz z kotem i byliśmy wtedy w związku, mieliśmy problemy z komunikacją, oboje jesteśmy osobami które biorą dużo rzeczy do siebie i to przeżywają lecz w pewnych sytuacjach na ile daje radę to opanowuje to. Sytuacja wygląda w ten sposób, odkąd nie mieszka u mnie, jej dachem nad głową jest dom jej mamy. Jednak mówi, że nie będzie z mamą siedzieć i przez ten czas na przemian pomieszkiwała albo u koleżanki albo u mnie. Do tego zachowuje się tak jakby mnie kochała, tj. przytulanie, trzymanie za rękę, całowanie, miłe słówka, lecz kiedy ja jej mówię że ją kocham, ona mówi że ona już nie czuje tego do mnie i nie wie czy potrafiła by się we mnie na nowo zakochać. Nie dostrzega tego że się martwimy i chcemy jej pomóc, tylko ja jak i jej mama nie wiem co zrobić w takiej sytuacji. Do tego ta koleżanka ma na nią zły wpływ, pochodzi z patologicznej rodziny gdzie w domu zawsze był alkohol oraz bieda. Nie wygląda to ciekawie i chciałbym ją nakierować, że dorosłe życie niesie ze sobą odpowiedzialność. Proszę o jakąkolwiek poradę, co można zrobić w tej sytuacji. Pozdrawiam

Dzień dobry. Mam na imię Piotr. Mam 42 lata. Mieszkam obecnie w Niemczech. Co Panstwo sadzicie o mojej sytuacji? Jestem z partnerką od 3 lat. W ogolnym rozrachunku jest porządna, pracowita i "fajna kobieta". Niestety jest też druga strona. Jest bardzo wybuchowa, bardzo wulgarna i często negatywnie nastawiona do ludzi. Wybuchy złości są uśredniając raz na tydzień, więc łatwo przeliczyć, że było tego już ok 150 razy. Doszedłem do punktu, że dalej nie dam rady. Wybuchy złości przychodzą znikąd. Jako zwykły człowiek nie mogę zrozumieć, jak można o takie drobnostki być tak nerwowym. Gdy ma taki wybuch, to mam wrażenie, że się nie kontroluje. Wyzywa mnie, krzyczy na cały głos, sąsiedzi to słyszą (wstyd mi przed sąsiadami). Mam nawet wrażenie, że gdybym ja nie był spokojny, a wybuchowy, to mogla by mi wbić nóż. Gdy próbuję porozmawiać z nią racjonalnie, to jest znów krzyk. A wiem, że potrafi rozmawiać racjonalnie, bo ma syna w wieku 20 lat, który jest "nieporadny" i z nim rozmawia bardzo racjonalnie. Jedyny sposób, żeby nie było wybuchów złości to moja pełna uległość wobec niej, ale to się nigdy nie wydarzy. Na początku myślałem, że jest to kwestia ułożenia naszego związku. Ale dzisiaj wiem, że to jest głębszy problem i sami sobie z tym nie poradzimy. Problem w tym, że mimo faktu, że mam do niej uczucia (choć już dużo mniejsze niż wcześniej) i nie chce kończyć tego związku, to niestety bede musiał to zrobić. Czytałem troche o tym i może to być ten problem "borderline". Ona za młodu straciła matkę i miala bardzo ciężką sytuacje. Na koniec dodam, ona uważa, że to wszystko moja wina i o jakiekolwiek terapii nie chce słyszeć. Dziekuje bardzo za jakakolwiek odpowiedz.