Wstecz
Odpowiedz jako specjalista
Magdalena Chojnacka
Cześć Krala,
Najlepszym i najprostszym sposobem jest zrobienie listy rzeczy do zrobienia i odhaczanie już zrobionych. Daje to poczucie sprawczości i motywuje do kolejnych zadań. Dobrze zacząć od mniejszych i łatwiejszych i jak zaskoczy to przejść do bardziej złożonych. np sprzątanie mieszkania podzielić na mniejsze części i rozłożyć w czasie. Nie rzucać się od razu - że dziś trzeba posprzątać cały dom, ale np dziś lodówka, jutro oko ;) stopniowo i podejść do tematu w miarę, jak do zabawy, włączyć ulubioną muzykę itp
Jeśli jednak takie metody to za mało i problem narasta i przeszkadza w funkcjonowaniu na codzień czy w pracy, to warto rozważyć spotkanie terapeutyczne, by poszukać przyczyn głębiej.
Pozdrawiam,
Magdalena Chojnacka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Zależy z czego wynika brak motywacji. Jeśli z powodu braku energii, sił, obniżonego nastroju, to warto się temu przyjrzeć. Dobrym sposobem jest wyznaczanie sobie celu, który się chce osiągnąć i na jaki okres czasu można rozłożyć wykonywanie działań. Jaki pierwszy krok mogłaby Pani uczynić, by zmierzać w kierunku wyznaczonego celu? Lepiej zrobić mały krok, niż zupełnie nic. Ciekawym rozwiązaniem może być nagradzanie się za wykonanie poszczególnych zadań, np. obejrzeć ulubiony film, czy wyjść do kawiarni. Powodzenia
Katarzyna Waszak
Szymon Niżegorodcew
Witaj Krala, podrzucam kilka pomysłów:
1. można wieczorem poprzedniego dnia napisać na kartce choć jedną rzecz, którą na pewno zrobisz następnego dnia, potem wieczorem wypisz, co dałaś radę zrobić i za co jesteś wdzięczna w tym dniu. Taka regularna praktyka może pomóc,
2. Możesz też zastanowić się, po co wykonujesz te obowiązki, co Ci daje wykonanie ich, dlaczego są dla Ciebie ważne. W ten sposób nawet jak coś nie jest miłe, może w efekcie umożliwiać Ci zaspokojenie ważnej dla Ciebie potrzeby
3. Możesz też spisać sobie te obowiązki na kartce i podzielić je na ważne / nieważne i pilne /niepilne. Nieważne i niepilne możesz spokojnie wyrzucić do kosza. Skupiasz się przede wszystkim na ważnych i pilnych i ważnych i niepilnych. Im więcej będziesz pracować w obszarze niepilne + ważne to Twoje życie będzie się porządkować.
4 Kiedyś przeczytałem fajną podpowiedź. Jeśli Ci się napradę nie chce, postanów robić coś przez 15 minut, ale zabierz się do tego od razu, już nie czekaj, policz do 5 i działaj. Chodzi o to, żeby zabrać się do działania.
5. Warto też zadbać o sen, odżywienie, odprężenie. Poszukaj ćwiczeń oddechowaych w sieci. Są bardzo pomocne.
Powodzenia Szymon
Zobacz podobne
Jak ograniczyć uzależnienie od telefonu i spędzać mniej czasu online?
Mam problem z uzależnieniem od telefonu poszukuje sposobów na spędzanie mniej czasu na telefonie
Czy specjaliści zdrowia psychicznego wybierają się na studia psychologiczne, ze względu na własne problemy?
Czy każdy psycholog/psychiatra/psychoterapeuta sam ma problemy natury psychicznej, że poszedł zawodowo w tym kierunku?
Jak znaleźć pewność siebie i pracę po operacjach kolana i życiu z endoprotezą
Dzień dobry straciłam pewność siebie od kiedy zaczęłam chorować.Zaczelo się to trzy lata temu kiedy posypał mi się staw kolanowy .I miałam już dwie operacje w wyniku której mam endoproteze prawego stawu kolanowego.Mam 46lat i od 1.5roku żyje z nowym stawem Nie potrafię siebie taką zaakceptować do końca,jestem na rencie,która się kończy i muszę szukać pracy.Lecz straciłam pewność siebie i wartość i ciężko mi z tym szukać pracy.Przed choroba pracowałam w handlu i byłam aktywna.Jestem też bezpłodna i nie mam dzieci co sprawiało mi zawsze ból.Mam partnera ,który ma dzieci z poprzednich związków lecz nie mieszkają one razem z nami.Jak odzyskać wiarę w siebie i znaleźć pracę.
Jestem niespokojna-wybuchowa, zmienna, wiecznie zmieniam pracę i miejsce zamieszkania. Nie potrafię podjąć hobby czy być konsekwentną, bo rozpiera mnie różnorodność emocji. Nie radzę sobie.
Od kilku dobrych lat, od kiedy wyprowadziłam się z domu, cały czas się przeprowadzam. Ciągle zmieniam pracę. Jedyne co stałe to (o dziwo) mąż, za którego wyszłam dosyć spontanicznie, ale mam niezawodną intuicję i według mnie to jest to coś na całe życie. Brakuje mi cierpliwości, często płaczę, wybucham, nie mogę opanować złości. Nastrój mam bardzo różny i bardzo szybko się zmienia, zauważyłam to mniej więcej po 20 rż, mam 26 lat, z każdym rokiem mam wrażenie, że coraz bardziej tracę nad sobą i swoimi emocjami panowanie. Nie potrafię rozwinąć żadnego hobby, poddaję się przy pierwszej próbie. Nie wiem co o sobie myśleć, nie potrafię siebie opisać, mam wrażenie, że jestem bardzo różna albo nijaka. Nie wiem o co chodzi, ale moje zmienne nastroje i ciągła złość wywołana też moja niekonsekwencją znacznie utrudniają mi życie (mimo wszystko burzliwy związek, czasem jestem nieznośna i mam tego świadomość, ale nie potrafię się opanować w danej chwili) zarówno uczuciowe, ale zwłaszcza zawodowe. Pociągają mnie różne rzeczy, mam dużo pomysłów, których nie realizuję lub robię to w małym stopniu. Szukam rozwiązania, które pomoże żyć mi normalnie. Na tę chwilę sama się ze sobą męczę.
Od niedawna podjęłam pracę na umowę próbną. Odkąd chodzę do tej pracy, czuję, że ona mnie wykańcza psychicznie.
Witam. Kilka lat byłam bezrobotna. Opiekowałam się dzieckiem, przez to nie mogłam podjąć żadnej pracy. Od niedawna podjęłam pracę na umowę próbną. Odkąd chodzę do tej pracy, czuję, że ona mnie wykańcza psychicznie. Jestem zdenerwowana, jak mam do niej iść, to dostaje tzw "bomby"czyli jestem niespokojna. Codziennie rano mam to samo. Nie chcę by moje nerwy ani nic odbiły się na rodzinie. Dodam, że sama wychowuje dziecko. Proszę o jakąś podpowiedź czy mogę iść na zwolnienie czy jak sobie z tym poradzić.
