Odpowiedz jako specjalista
WsteczKłamstwa męża: jak poradzić sobie z mężem, który nieustannie okłamuje i oszukuje?
Dzień dobry. Moje życie z mężem zamieniło się w koszmar. Mąż okłamuje mnie na każdym kroku- wymyśla historie na poczekaniu. Kłamie w mniej i bardziej ważnych sprawach. Mam wrażenie, że cała jego osoba jest jedną wielką mistyfikacją. Okłamał mnie odnośnie do swojego wykształcenia, odnośnie do przeszłości swojej, podróży, pieniędzy, rodziny, swoich chorób. Te wszystkie kłamstwa wyszły po czasie. Okłamał mnie w sprawie swoich długów, wykorzystał do spłaty tych długów moje oszczędności z czasów panieńskich-okradając mnie z wszystkich oszczędności i twierdząc, że te pieniądze są u niego na koncie i w momencie, kiedy musiałam je podjąć i naciskałam, to kłamał w żywe oczy, że jest awaria banku, nie może wybrać tych pieniędzy i wreszcie po przyciśnięciu do muru przyznał, że ich nie ma. Miałam sytuację podbramkową, musiałam sięgnąć po swoje oszczędności, których nie ma, bo mąż okłamywał mnie 3 lata i od 3 lat tych pieniędzy nie było. W zasadzie nie wiem, co jest prawdą, a co nie. Podkrada mi pieniądze i twierdzi, patrząc mi w oczy, że zgubiłam. Znajduję marihuanę pochowaną po kątach, to jest oburzony, bo to nie jest jego oczywiście. Proszę o pieniądze na rachunki (bo płacę ja) to nigdy nie ma, zawsze wymyśla jaka datę, kiedy je da i nigdy nie daje. Wymyśla terminy i nigdy ich nie dotrzymuje. Najgorsze, że kłamie i przechodzi nad tym, jak wychodzi prawda na jaw, do porządku dziennego, nie ma żadnych wyrzutów sumienia. Nie powie nawet słowa przepraszam. Ja się zastanawiam, czy to nie jest objaw choroby. Ja jestem już zmęczona jego kłamstwami, sama brzydzę się kłamstwem i nie rozumiem jak można ciągle oszukiwać i kłamać i nie mieć nawet wyrzutów sumienia. Na moich barkach spoczywa wszystko- mąż nie chce robić nic: nawet po sobie nie sprząta, nie płaci rachunków, nie robi zakupów, nie chce zajmować się swoim dzieckiem. I ciągle kłamie. Czy jest dla nas jakaś szansa, czy zostaje tylko odejście i rozwód?
Beldibi
5 miesięcy temu
Anna Szczypiorska
Dzień dobry,
to co Pani opisuje, brzmi jak bardzo trudne i bolesne doświadczenie. Życie w ciągłym napięciu, braku zaufania i niepewności co do prawdy może być ogromnym obciążeniem emocjonalnym. Widać, że relacja z mężem przestała dawać Pani poczucie bezpieczeństwa i wsparcia, a stała się źródłem cierpienia.
Ciągłe kłamstwa, manipulacje i brak odpowiedzialności mogą wskazywać na głębsze problemy emocjonalne lub osobowościowe. Trudno budować związek, gdy jedna ze stron nie uznaje faktów i nie reaguje na konsekwencje swojego zachowania.
Pani poczucie zagubienia, zranienia i zmęczenia w tej sytuacji jest w pełni zrozumiałe. Proszę pamiętać, że nie jest Pani sama w tym doświadczeniu. W obliczu kłamstw i rozczarowań pojawia się bezsilność i smutek, warto dać sobie prawo do tych uczuć, są one reakcją na bardzo trudną rzeczywistość i świadczą o tym, jak wiele Pani włożyła w tę relację.
Najważniejsze teraz to zadbać o siebie i dziecko, emocjonalnie i materialnie. Rozmowa z psychologiem lub terapeutą, mogłaby pomóc Pani przejść przez ten trudny okres.
5 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Daria Składanowska
Dzień dobry,
dziękuję, że podzieliła się Pani tak trudnym i obciążającym doświadczeniem. Opisuje Pani sytuację, która wiąże się z dużą ilością napięcia, niepewności i poczucia naruszenia granic. Ciągłe kłamstwa, manipulacje i brak odpowiedzialności ze strony partnera mogą bardzo wpływać na poczucie bezpieczeństwa i dobrze, że szuka Pani wsparcia.
Jako psycholog nie mogę ocenić na odległość, z czego wynikają te zachowania Pani męża ani przesądzać o diagnozach czy przyszłości relacji. Mogę jednak powiedzieć, że ma Pani prawo traktować swoje obserwacje poważnie i szukać dla siebie pomocy – zarówno emocjonalnej, jak i prawnej czy finansowej, jeśli sytuacja tego wymaga.
W takich okolicznościach często pomocne bywa spotkanie ze specjalistą, który pomoże Pani uporządkować sytuację, wzmocnić granice i podjąć decyzję, która będzie dla Pani bezpieczna. Jeżeli pojawia się ryzyko nadużyć finansowych lub innych form przemocy, warto rozważyć również konsultację w Centrum Interwencji kryzysowej, MOPS, MORS( pomoc bezpłatna psychologiczna, prawna, finansowa).
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
4 miesiące temu
Malwina Wamej
Dzień dobry,
Bardzo mi przykro, że doświadcza Pani czegoś tak trudnego. Z tego, co Pani opisuje, żyje Pani od lat w stanie ciągłego napięcia, niepewności i podważania własnej rzeczywistości. To jest ogromnie obciążające psychicznie i nikt nie powinien w takich warunkach funkcjonować.
To jest długotrwałe, systematyczne okłamywanie, manipulowanie, wykorzystywanie finansowe i emocjonalne.
Pani pytanie, czy to może być choroba, jest zrozumiałe. Rzeczywiście, istnieją zaburzenia psychiczne, w których pojawia się patologiczne kłamanie, brak empatii czy poczucia winy. Ale bardzo ważne jest to, że rozpoznanie przyczyny nie zmienia faktu, że Pani jest krzywdzona.
W sytuacji kiedy mąż wszystkimi zaprzecza i bagatelizuje sprawę, nie ma Pani narzędzi do ratowania relacji.
Odejście i rozwód nie są porażką , czasem są aktem ochrony siebie i dziecka. Miłość i małżeństwo nie powinny oznaczać życia w lęku, chaosie i ciągłym podważaniu rzeczywistości.
To, że Pani to wszystko widzi, nazywa i szuka pomocy, świadczy o ogromnej sile. Proszę pamiętać: ma Pani prawo do życia w prawdzie, spokoju i bezpieczeństwie.
Zanim podejmie Pani ostateczną decyzję, zachęcam do konsultacji z psychoterapeutą, dla wsparcia i odzyskania jasności.
Pozdrawiam
Malwina Wamej
3 miesiące temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z uzależnieniem od internetu?
Jak sobie radzić z uzależnieniem od internetu? Jestem świadom, że marnuje sobie życie w tym internecie, ale bardzo mnie do niego ciągnie
W moim małżeństwie jest coraz gorzej. Mąż nic już do mnie nie czuje odtraca mnie rani mówi że nie kocha mnie jak żony a zarazem utrzymuje ze mną kontakt i mówi przykre słowa. Kocham go i to bardzo. Często jest temat rozwodu. Gdy słyszę o rozstaniu dostaje jakby paniki boję się samotności, mam leki, nie kontroluje siebie, parę razy w takiej sytuacji próbowałam zrobić sobie krzywdę, nam problemy ze snem i często placze. Czy to choroba? Czy jestem nienormalna?
I druga sprawa mąż jest hazardzista ma długi jest uzależniony od masturbacji i pornografi czy może tak być że jednak mnie kocha a przez te uzależnienia i problemy coś mu się poprzestawiało w głowie?
Jak radzić sobie z apatią, wahaniami nastroju i problemami społecznymi?
Witam, mam 22 lata i od zawsze mierzę się z uczuciem bezsensu w życiu, apatią i problemami społecznymi. Chodzę do psychiatry ma NFZ co kilka miesięcy, mam leki antydepresyjne, przeciwlękowe, na adhd (na to też cierpię), od dwóch lat się leczę, ale czuję, że to nie ma sensu. Nic mi nie pomaga. Mam ogromne problemy z ludźmi, niby czuję potrzebę przynależności, ale gdy ktoś się zbliża, to mam ochotę uciec, wyizolować się. Nie czuję, że należe do tego świata. Mam też okropne wahania nastroju. Ostatnio w czerwcu miałam dobry miesiąc, zapisałam się na praktyki studenckie, jako wolontariusz do schroniska, do tatuatorki, zaczęłam zarabiać na rysunkach i chcieć spotykać się z ludźmi (co jest dziwne, bo mam fobie społeczną i jestem silnym odludkiem), potem nastąpił spadek i zaniedbałam zlecenia, wypisałam się ze schroniska i nie wychodziłam z domu. Zawaliłam studia przez prokastrynacje, walczę z uzależnieniem od żyletki, ale niezbyt wychodzi. Jestem tępa i jedyne czego chce to, żeby te stany, w których mam więcej energii i motywacji wróciły. Leki, jakie biorę to Dulsevia 60 mg na depresję, medikinet 30mg na ADHD, estazolam 2mg ostatnio na sen (doświadczałam paraliżów sennych, oraz krzyczałam przez sen, szeptałam o zjawach) i Perazin 100mg też na uspokojenie. Raz w życiu przeżyłam stan, w którym miałam halucynacje ze zjawą. Do teraz boję się wyprowadzić z domu i sama mieszkać. Miałam też pare lat temu paranoje na punkcie duchów, słyszałam trzask mebli i widziałam cienie. Często śnią mi się krwawe rzeczy. Mam dosyć tego, że nic się nie zmienia, że nie mogę nawet nawiązać stabilnej relacji przyjacielskiej, bo od razu mój organizm odmawia radości ze spotykania się z ludźmi. Trochę dryfuję. Nie wiem, od czego to. Tak mam zawsze. Czy jest jakiś lek, jakaś szansa, by chociaż uciszyć te wahania nastroju? :(
Partner mi uniża, nie zajmuje się własną córką, nie pochwala terapii. Jak mu pomóc?
Od pewnego czasu w moim związku jest kryzys. Mieliśmy bardzo trudny czas: ciąża, budowa domu, zmiana pracy i studia. Dużo się tego nałożyło. Obecnie już jest luźniej, ale nie potrafię dogadać się z partnerem. Potrafi nadmiernie dbać o dom. Robi awantury o błahe sprawy: bo gdzieś lekko zabrudziła się ściana albo kot usiadł na kanapie i zostawił trochę sierści. Nie mogę w domu nic robić, bo "nie umiem i nie robię tego na 100%". Przestało mi zależeć, żeby cokolwiek robić w domu, bo za cokolwiek się nie wezmę słyszę krytykę. W weekendy śpi do 12, a potem przez cały dzień siedzi w komórce lub ogląda tv. To samo po pracy. Do mnie ma pretensje jak raz na jakiś czas zajrzę do komórki. Nie zajmuje się córką. Jak idę do pracy lub np. do lekarza to nie mogę jej z nim zostawić, bo on musi odpocząć. Nie bawi się z nią, bo jest zajęty siedzeniem na kanapie. O spacerach i wspólnym spędzaniu czasu razem też nie ma mowy. Od czasu porodu (czyli prawie 2 lata) tylko 2 razy spędzaliśmy czas w 3 i raz poszedł z nią sam na spacer. Do tego doszło, że codziennie musi wypić jedno piwo (bo mu się po pracy należy). No i jak ma wolne to lubi sobie zapalić coś zielonego od rana. Twierdzi też, że wszyscy wszystko robią źle i on musi wszystko kontrolować. Wszystko musi być tak jak on to sobie wymyśli. Dosłownie - często słyszę, że mam się domyślać. Słyszę jego ust ciągłe narzekanie na wszystko ona wszystkich. Odbiera mi to energię. Brak jest czułości, brak spędzania czasu razem. Nigdy nie podobają mu się pomysły na wspólne spędzanie czasu. O urodzinach też zapomniał. A jak się obroniłam to nawet nie pogratulował. Na terapię nie chce iść, bo twierdzi, że to pranie mózgu i nabijanie kasy psychoterapeutom. Mojej terapii też nie pochwalał, więc chodziłam w tajemnicy. Jak mogę mu pomóc? Jak z nim rozmawiać, skoro on nie chce słuchać i wie wszystko lepiej. Twierdzi, że to we mnie jest cały problem. Nie chcę go zostawić, tylko pomóc mu, bo wiem, że ma problem. Nie mam już niestety pomysłu.
Samookaleczanie, a psychoterapia
Jeśli sie samookaleczam, to czy powinnam sie zgłosić do jakiegoś psychoterapeuty?
Uzależnienie – przyczyny, objawy i metody leczenia
Uzależnienie to poważny problem zdrowotny, który może dotknąć każdego. Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak rozpoznać jego objawy i gdzie szukać pomocy? W tym artykule znajdziesz kompleksowe informacje na temat uzależnień, ich przyczyn i metod leczenia.