
- Strona główna
- Forum
- kryzysy, rodzicielstwo i rodzina, związki i relacje
- Mąż wypomina mi...
Mąż wypomina mi przeszłość, w której go nawet jeszcze nie było.
ZloNieSpi
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
jak rozumiem ten incydent jest ważny dla Pani męża, ale nie dla Pani. Taka jest jego perspektywa, a nie Pani. Sugeruję porozmawiać z mężem, dlaczego jest to dla niego takie ważne (może kryje się za tym lęk, niepokój) i tez przedstawić Pani punkt widzenia, że ta sytuacja nie miała i nie ma obecnie dla Pani ani dla Waszego związku znaczenia.
Pozdrawiam
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Kamil Relidzyński
Dzień dobry,
w związku jedną z istotniejszych kwesti jest zaufanie. Czy jest możliwość szczerej rozmowy z mężem? Spokojnego przedstawienia sytuacji lub wyjaśnienia, że nie chce się do tego wracać…Niestety z tak krótkiej wypowiedzi ciężko coś wywnioskować, ale szczerość i zaufanie to ważne elementy małżeństwa.
Pozdrawiam
Ego Eimai
Małgorzata Korba-Sobczyk
Dzień dobry
Właściwa komunikacja w związku jest bardzo ważna. Proszę porozmawiać z mężem , zapytać dlaczego ta sytuacja jest dla niego ważna , co powoduje ,że wraca do niej cały czas. Proszę wyjaśnić mu , że dla Pani to przeszłość i w tej kategorii należy ją rozpatrywać. Im mniej pozostanie niewyjaśnionych pytań , tym więcej wątpliwości Pani rozwieje.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk

Zobacz podobne
Witam, mój syn jest w złym stanie psychicznym i fizycznym, ma 17 lat prawie nic nie je, ciągle płacze albo jest zły.
Mówi, że nie chce mu się żyć, że nie ma kolegów, nic go nie interesuje, jest smutny, ale też chamski, wulgarny.
Straszy, że odbierze sobie życie. Nie chce pójść do psychologa ani do psychiatry. Nie wiem, co mam robić
Dzień dobry. Nie mogę pogodzić się ze śmiercią taty. Zmarł w 2016, a ja ciągle obwiniam siebie, rodzinę, zazdroszczę znajomym, którzy mają pełne rodziny. Mój tatuś były bardzo kochany. Jest mi przykro, bo tylko pracował, nie miał wakacji, a na koniec oglądałam go, jak cierpiał 3 miesiące w szpitalu. To była dla mnie ogromna trauma. Odcięłam się od znajomych, bo mówili, że ich to nie obchodzi, bo chcą się bawić, a nie słyszeć smutne rzeczy. Albo po tym, jak płakałam, nie chcieli już ze mną rozmawiać. Teraz większość ma już swoje rodziny a ja jestem sama, i tylko myślę ile rzeczy robiłam nie tak, nie miałam stałej pracy, a jakbym miała, to bym mu pomogła. Albo się stresowałam i nie spędziłam z nim dobrze czasu. Moja rodzina też mogła mu pomóc, ale wtedy obchodziły ich tylko rzeczy materialne. Mam poczucie, że jestem gorsza od innych i nie widzę sensu życia, bo tata był mi najbliższy. Zaczęłam brać antydepresanty, ale gorzej się po nich czuję, więc musiałam je odstawić. Lekarz przepisał mi nowe leki, ale boję się, że znowu będę miała okropne skutki uboczne.
