Odpowiedz jako specjalista
WsteczMam w sobie ogromną chęć i motywację do spełniania planów, jednak problemy zdrowotne sprawiają, że się boję i wiem, że utrudniają mi drogę. Jak sobie poradzić?
Mam wiele celów do osiągnięcia. Nie są one zbyt łatwe, ale mam plan i chcę je realizować. Jednak moje zdrowie jest kiepskie i ciągle mam jakiś problem zdrowotny. Niedawno też zdiagnozowano u mnie PCOS, co odbiera mi chęci i siły do codziennego funkcjonowania. Przede mną leczenie i się tego wszystkiego obawiam, martwię się czy kiedykolwiek będę w pełni zdrowa, więc czy moje starania w ogóle się opłacają. Jak dodać sobie siły i motywacji w kiepskim zdanie zdrowia?
Klaudia Kalicka
Stan naszego zdrowia fizycznego wpływa na nasze samopoczucie. Takie zaburzenia jak PCOS wpływają na psychikę szczególnie, ponieważ są związane z gospodarką hormonalną. W skrócie: organizm to naczynia połączone. Brak sił i motywacji są objawami PCOS, więc w pierwszej kolejności warto zadbać o zdrowie i rozpocząć leczenie. Czytam też, że jest to nowa sytuacja, więc warto dać sobie czas na proces przyjęcia i akceptacji swojej nowej sytuacji zdrowotnej.
Może pomocne będzie znalezienie wspierających kont na social mediach, które mówią o gospodarce hormonalnej? :)
To świetnie, że masz wiele celów i plan jak chcesz je realizować! Uporządkuj swoje zdrowie a potem realizuj marzenia.
Jeśli potrzebujesz wsparcia w tym procesie - zapraszam. :)
Samych wspaniałości! Klaudia
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Magda Kłonica
Dzień dobry, przede wszystkim proszę przyjąć wyrazy współczucia w związku z diagnozą, a jednocześnie uznanie, że już podejmuje Pani próbę sięgnięcia po wsparcie.
Uważam, że każdy osobisty przypadek jest inny. Rekomenduję konsultacje z psychoterapeutą, jeśli odczuwa Pani, że jest w sytuacji kryzysowej.
Serdecznie pozdrawiam i życzę zdrowia,
Magda Kłonica
Katarzyna Zawisza
Dzień dobry,
wspomniała Pani o chęci realizacji celów, co wiąże się ze zwiększeniem stresu. Stres wpływa na kondycję zdrowia psychicznego i fizycznego. Istotnym aspektem jest zadbanie o swoje samopoczucie i regulację emocji.
Dla kobiet z PCOS istotne jest, jak odżywiają się. Zmiana nawyków żywienia pomoże ustabilizować układ hormonalny.
Pozdrawiam ciepło,
Katarzyna Zawisza
Ewa Wysocka
Dzień dobry!
Zdrowie, które jest trudne w ogarnięciu, a szczególnie to związane z chorowaniem przewlekłym, to też problem przewlekłego stresu, lęku i utraty (np. marzeń właśnie, czy stylu życia). Nie jest to dziwne, że jest Pani wykończona. Myślę też jednak, że nie jest prawdą, że starania się w ogóle nie opłacają. Bo przecież choroba to tylko część rzeczywistości, choć znacznie utrudniająca codzienność. Choroby przewlekłe mają to do siebie, że "oszukują", każąc, myśląc, że są tym, co definiuje osobę chorującą. Tutaj może przydać się wsparcie psychologiczne. Zachęcam do tego.
Z pewnością też będą lepsze i gorsze momenty w leczeniu i w samej chorobie, ale świetną wieścią jest to, że ma Pani zamiar do tego podejść. Chciałabym napisać: "proszę nie martwić się na zapas", ale zamiast tego napiszę: proszę spróbować planować alternatywne ścieżki, w których może się Pani realizować. I zobaczyć co przyniesie życie, bo czasami po drodze pojawiają się okoliczności, których nie można było się spodziewać - i to nie tylko te nieprzyjemne. :-)
Powodzenia!
Zobacz podobne
Od niedawna podjęłam pracę na umowę próbną. Odkąd chodzę do tej pracy, czuję, że ona mnie wykańcza psychicznie.
Witam. Kilka lat byłam bezrobotna. Opiekowałam się dzieckiem, przez to nie mogłam podjąć żadnej pracy. Od niedawna podjęłam pracę na umowę próbną. Odkąd chodzę do tej pracy, czuję, że ona mnie wykańcza psychicznie. Jestem zdenerwowana, jak mam do niej iść, to dostaje tzw "bomby"czyli jestem niespokojna. Codziennie rano mam to samo. Nie chcę by moje nerwy ani nic odbiły się na rodzinie. Dodam, że sama wychowuje dziecko. Proszę o jakąś podpowiedź czy mogę iść na zwolnienie czy jak sobie z tym poradzić.
Jak znaleźć spokój podczas długotrwałego poszukiwania pracy po 30-stce
Od długiego czasu nie mogę znaleźć pracy. Jest to tym bardziej niepokojące, że mam już ponad 30 lat i martwię się, kiedy wreszcie zacznę zbierać składki na emeryturę. Jak mogę sobie przetłumaczyć tę sytuację, żeby uzyskać spokój i móc tym samym dużo efektywniej szukać pracy?
Jak poradzić sobie z lękiem przed egzaminem z fortepianu?
Za kilka dni mam egzmain z fortepianu na którym mi bardzo zależy. Jednak nadal nie umiem dobrze jednego utworuz czterech. Mam z nim problem i ciężko mi go zapamiętać. Nie chcę zawieść mojego Pana od fortepianu bo bardzo pomagał mi w tym roku i robił wsyztko co w jego mocy i siebie. Boję się że dostanę nie wystarczająco dobrą ocenę i nie będę mogła sobie tego wybaczyć.
Jak pomóc pracoholikowi z wypaleniem, który chce zmiany, ale ma wyrzuty sumienia?
Dzień dobry,
mój mąż jest pracoholikiem (na szczęście zdaje sobie z tego sprawę) i osiągnął ostatnio etap wypalenia z tego powodu. Chciałby to pokonać, ma duże chęci, ale nie jest w stanie zrobić pierwszych kroków z powodu wyrzutów sumienia, że robi coś innego niż praca.
Jak można mu pomóc? Jakie kroki można podjąć, aby stopniowo wyprowadzić go z problemu?
Z powodu jego pracoholizmu cierpi nasza relacja, on nie ma czasu dla naszego maleńkiego dziecka, choć widzę, że bardzo by chciał. Problem wynika wg mnie z dużej potrzeby udowadniania swojej wartości - jego sposobem na podbudowanie ego jest praca ponad miarę (od 9 rano do 22-23 w tygodniu, w weekendy minimum po 8h dziennie). Chciałabym mu pomóc, choć mnie już też ta sytuacja męczy, a do tego nie wiem jak.
Dużo rozmawiamy, ale chciałabym znaleźć jakiś sposób na wdrożenie zmian w życie, a nie tylko rozmawianie o nich. Dodatkowo chętnie bym poczytała jakieś dobre książki na temat tego zjawiska, żeby lepiej je zrozumieć i pomóc mu to zrozumieć, ale trudno znaleźć wartościową pozycję - może mogliby Państwo coś podpowiedzieć.
Z góry bardzo dziękuję za wszelkie podpowiedzi.
Witam. Od ponad pół roku czuje bezsens w tym, co robię.
Witam. Od ponad pół roku czuje bezsens w tym, co robię. Wszystko wydaje się być nijakie, wcześniej potrafiłem wychodzić ze znajomymi czy to na bilarda, kręgle, zwykłe spotkanie, rzeczy takie jak gry wideo, filmy sprawiało mi to radość. Teraz najchętniej przy porannym budziku nawet bym się nie budził tylko spał dalej, praca mnie frustruje. Potrafię zepsuć czynności, które wykonywałem już wielokrotnie. Chodzę rozkojarzony, mam duży natłok myśli, z rana jestem bardzo agresywny, nie mam ochoty nawet się odzywać, rozmowa przychodzi z trudem, załatwianie spraw odkładam na później, przez co narastają kolejne problemy. Wydaje mi się, że z tygodnia na tydzień sytuacja się stale pogarsza, mimo że dni wolne poprawiają trochę mój nastrój to powrót po weekendzie do pracy to istny koszmar. Nie wiem, co mam dalej zrobić. Boję się, że porzucę prace przez to, że już nie ma siły. Zdarza się, że nocami patrzę się w sufit i rozmyślam o tym wszystkim, zaniedbując sen. Proszę o pomoc, rady, co zrobić..
