Odpowiedz jako specjalista
WsteczMutyzm wybiórczy u 5-latki
Mutyzm wybiórczy - jak pomoc 5latce rozmawiać z dorosłymi (np. pani w przedszkolu, sąsiadka, każdy obcy poza bliskimi)?
Maja
2 lata temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
mutyzm wybiórczy jest zaburzeniem, które charakteryzuje się trudnościami w komunikacji wystepującymi w określonym środowisku społecznym (szczególnie właśnie w towarzystwie osób obcych). Myślę, że całą pracę trzeba zacząć od budowania zaufania względem innych osób małymi krokami, np. zacząć od mówienia dzień dobry i z każdym kontaktem z daną osobą wymagać powiedzenia czegoś więcej. Sytuacje, w których będziemy wymagać od dziecka powiedzenia czegoś muszą być proste społecznie. To też będzie budować pewnego rodzaju zaufanie w stosunku do innych. Jeżeli rzucimy 5latkę “na głęboką wodę” i zaczniemy wymagać, żeby od razu prowadziła rozbudowane konwersacje to ciężko będzie wypracować cokolwiek (z pewnością zacznie się bardziej zamykać). Warto też okazywać dziecku zrozumienie i akceptację odczuwanych przez nie lęków. Nie wywierajmy wspomnianej presji. Myślę, że można też modelować zachowania wymagające komunikacji, czyli pokazywać w jaki sposób nawiązywać rozmowy. Fajnym pomysłem i ćwiczeniem będzie, np. odgrywanie sytuacji społecznych z ulubionymi zabawkami lub osobami bliskimi. Warto również doceniać starania dziecka poprzez pochwałę. Wydaje mi się, że fajnie będzie jeżeli dziecko skorzysta również z pomocy specjalisty, np. psychologa.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Martyna Tomczak-Wypijewska
W przypadku mutyzmu wybiórczego ważne jest aby nie wywierać presji na mówienie i pomagać w zmniejszaniu lęku. Ważne jest też, aby stawiać dziecku zadania adekwatne do jego możliwości, a nie do oczekiwań dorosłych.
Jest taka książka świeża i osadzona w polskich realiach. Co prawda jest bardzo długa, mówi też o diagnozie, diagnozie różnicowej, ale zwraca też uwagę na to co robić, a czego nie robić w kontakcie z dzieckiem z mutyzmem, być może to będzie dla Pani pomocne.
https://sklep.ctm.org.pl/pl/p/Mutyzm-wybiorczy.-Praktyczny-przewodnik-/13
Można też zgłosić się o wsparcie do poradni psychologiczno- pedagogicznej (zgodnie z Waszym rejonem), aby pokierowali całym procesem, podpowiedzieli jak działać.
Trzymam kciuki
Martyna Tomczak- Wypijewska, psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Zobacz podobne
Od dziecka nie ufam swojej pamięci - skąd wiem, że nie zrobiłam komuś krzywdy?
Witam. Dręczy mnie przeszłość mimo leków i terapii. Już jako dziecko bałam się, że robie komuś coś złego, no ale właśnie to są tylko epizody w mojej głowie, że się bałam i jaką ja mam teraz gwarancje, że wtedy to był tylko strach? Jak mogę mieć gwarancję, skoro więcej nie pamiętam...
Dzień dobry mam pytanie odnoście stresu, czy to że skubię skórki przy paznokciach zauważyłam że w sytuacjach stresowych głównie, to jest objaw jakiś problemów psychicznych które trzeba leczyć? Dodam że często kończy się to ranami i są to nawet blizny z dawnych lat do połowy palca. Drugie pytanie, staramy się z mężem o dziecko ale bardzo stresują mnie myśli o porodzie naturalnym, czy można to leczyć, czy istnieje jakaś terapia?
Dzień dobry, Od pewnego czasu bardzo męczę się sama ze sobą.
Dzień dobry,
Od pewnego czasu bardzo męczę się sama ze sobą. Czuję się źle, gdziekolwiek jestem, wszystko sprawia, że chcę gdzieś uciec i się rozpłakać. Czuję się głupio i okropnie przez każdą najmniejszą porażkę np. upuszczenie widelca przy wszystkich na jakimś spotkaniu rodzinnym. Wcale w siebie nie wierzę, ciągle myślę tylko o tym, że nie poradzę sobie w życiu i nie dam rady. Ciągle martwię się o szkołę, strasznie się stresuje każdą lekcją np. że zostanę wybrana do odpowiedzi i zostanę ośmieszona i oceniona przy klasie. Nie mam w swojej klasie nikogo i od zawsze byłam nazywana tą cichą, bo jestem strasznie niepewna siebie i mam niską samoocenę, zawsze uciekam od każdego wzrokiem i wolałabym się już nie odzywać cały dzień niż powiedzieć coś głupiego i potem myśleć o tym cały dzień. Kiedyś w szkole podstawowej byłam bardzo oceniana przez jedną koleżankę i bałam się mówić o sobie i robić to co chce, bo wiedziałam, że powie mi coś przykrego i pewnego dnia zostawi mnie i będę sama. Czuję, że po wakacjach będzie jeszcze gorzej, teraz nie mam na nic motywacji, jest mi ciężko i nie chce o tym z nikim rozmawiać, bo jestem zamknięta w sobie. Rodzice zawsze mówili, że mogę im powiedzieć wszystko, ale ja wiem ze oni tego nie zrozumieją. Do mojej niskiej samooceny dochodzi również kwestia odżywiania, co chwile coś mi przeszkadza w moim wyglądzie i wydaje mi się, że co chwile wyglądam inaczej kiedy patrzę w lustro. Przez to myślę ciągle o kaloriach i boję się przytyć. Nie wiem już sama, kim jestem, jestem zagubiona i nie mam pojęcia co robić.
Nie panuję nad płaczem. Najmniejsza drobnostka i płaczę. Nie otworzę się przed psychologiem.
Witam.
Mam problem z tym, że z byle powodu mam łzy w oczach albo po prostu płaczę. Ja nawet nie potrafię się z kimś pokłócić, bo zaraz ryczę. Byle problem, najmniejsza, najłagodniejsza sytuacja i łzy w oczach. Na ogół jestem wesołą, kontaktową osobą. Zawsze miałam tak, jednak teraz bardzo nasiliło mi się to.
Dzisiaj wychowawczyni syna (6lat) przekazywała mi informacje na jego temat a ja już łzy w oczach. Nie było to nic strasznego, drobna dysfunkcja syna w przedszkolu. Przeszkadza mi to, wstydzę się tego, ale nie umiem nad tym zapanować. Nie potrafię wybrać się na wizytę do psychologa . Po prostu nie potrafię, nie dam rady, nie dotrę tam a już na pewno nie otworzę się. Co robić?
Mam poczucie, że moje zaburzenia lękowe to przeszkoda do przyjaźni, że ludzie mnie opuszczą.
Dzień dobry, co gdy przy zaburzeniach lękowych bardzo boję się, że wszyscy znajomi mnie opuszczą? O ile rodzina pomaga mi w lęku to mam wrażenie, że większość znajomych traktuje to jako jakiś ciężar i przeszkodę w przyjaźni. Nie mogą ze mną nigdzie wyjść po lekcjach, bo się boję, a ja widzę ile ludzi lepszych mają wokół siebie. Mimo, że gdy miałam gorsze chwile w szkole to mi pomagali, to jednak ja czuję jakbym stała się dla wszystkich ciężarem i kruchą osobą, na którą wszyscy muszą dmuchać, by przypadkiem nie spanikowała. Nie chcę by tak było, ale nie umiem sobie przetłumaczyć, że nic się nie dzieje i tak naprawdę może dla nikogo to nie jest jakaś przeszkoda do przyjaźni.
