Odpowiedz jako specjalista
WsteczMutyzm wybiórczy u 5-latki
Mutyzm wybiórczy - jak pomoc 5latce rozmawiać z dorosłymi (np. pani w przedszkolu, sąsiadka, każdy obcy poza bliskimi)?
Maja
2 lata temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
mutyzm wybiórczy jest zaburzeniem, które charakteryzuje się trudnościami w komunikacji wystepującymi w określonym środowisku społecznym (szczególnie właśnie w towarzystwie osób obcych). Myślę, że całą pracę trzeba zacząć od budowania zaufania względem innych osób małymi krokami, np. zacząć od mówienia dzień dobry i z każdym kontaktem z daną osobą wymagać powiedzenia czegoś więcej. Sytuacje, w których będziemy wymagać od dziecka powiedzenia czegoś muszą być proste społecznie. To też będzie budować pewnego rodzaju zaufanie w stosunku do innych. Jeżeli rzucimy 5latkę “na głęboką wodę” i zaczniemy wymagać, żeby od razu prowadziła rozbudowane konwersacje to ciężko będzie wypracować cokolwiek (z pewnością zacznie się bardziej zamykać). Warto też okazywać dziecku zrozumienie i akceptację odczuwanych przez nie lęków. Nie wywierajmy wspomnianej presji. Myślę, że można też modelować zachowania wymagające komunikacji, czyli pokazywać w jaki sposób nawiązywać rozmowy. Fajnym pomysłem i ćwiczeniem będzie, np. odgrywanie sytuacji społecznych z ulubionymi zabawkami lub osobami bliskimi. Warto również doceniać starania dziecka poprzez pochwałę. Wydaje mi się, że fajnie będzie jeżeli dziecko skorzysta również z pomocy specjalisty, np. psychologa.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Martyna Tomczak-Wypijewska
W przypadku mutyzmu wybiórczego ważne jest aby nie wywierać presji na mówienie i pomagać w zmniejszaniu lęku. Ważne jest też, aby stawiać dziecku zadania adekwatne do jego możliwości, a nie do oczekiwań dorosłych.
Jest taka książka świeża i osadzona w polskich realiach. Co prawda jest bardzo długa, mówi też o diagnozie, diagnozie różnicowej, ale zwraca też uwagę na to co robić, a czego nie robić w kontakcie z dzieckiem z mutyzmem, być może to będzie dla Pani pomocne.
https://sklep.ctm.org.pl/pl/p/Mutyzm-wybiorczy.-Praktyczny-przewodnik-/13
Można też zgłosić się o wsparcie do poradni psychologiczno- pedagogicznej (zgodnie z Waszym rejonem), aby pokierowali całym procesem, podpowiedzieli jak działać.
Trzymam kciuki
Martyna Tomczak- Wypijewska, psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak zachęcić dorosłego do pójścia do lekarza? Choroba wydaje się być niebezpieczna dla jego zdrowia, ale on kategorycznie odmawia.
Co zrobić, jeżeli dorosły człowiek nie chce pójść się leczyć?
Dolegliwości, które wykazuje moim zdaniem wymagają szybkiego rozpoznania, aby wykluczyć chorobę niebezpieczną dla życia, utrudniają też codziennie życie. Argumenty przeciw są takie: nie mam czasu, lekarze mi nigdy nie pomogli, już kiedyś byłem ( 20 lat temu) i nic konstruktywnego z tego nie wyszło...
Dodam jeszcze, że we wszystkich rozmowach, które prowadzimy nie ma takiego argumentu, który został by wzięty pod uwagę, trafiłby. Obawiam się, że coś takiego jak racjonalny argument "za" w ogóle w tym przypadku nie istnieje.. Jeżeli on uważa inaczej to reszta nie ma znaczenia.
Ustaliłam sobie, jakie mogą być moje cele terapeutyczne w nadchodzącej psychoterapii
Ustaliłam sobie, jakie mogą być moje cele terapeutyczne w nadchodzącej psychoterapii, oto jak to na razie wygląda:
1. Być w stanie iść do pracy
2. Pozbyć się anhedonii
3. Pozbyć się zaburzeń funkcji poznawczych
4. Pozbyć się lęku przed oceną i wstydu w sytuacjach społecznych
5. Pozbyć się obniżonej energii
6. Zwiększyć poczucie własnej wartości
7. Osiągnąć bardziej optymistyczne podejście
8. Odzyskać zainteresowanie rzeczami, które kiedyś cieszyły
9. Zwiększenie aktywności życiowej i chęci, by te czynności wykonywać
10. Zniknięcie wrażenia bycia obserwowaną i że ktoś zna moje myśli
11. Pozbyć się zawrotów głowy
12. Pozbyć się problemów z oddychaniem
13. Pozbyć się dyskomfortu na skórze
14. Pozbyć się lęków
Jakie myśli na ten temat? Czy nie jest za dużo tych celów? Nadają się one do wniesienia na terapię? Oczywiście jestem otwarta na odrzucenie ich w takiej formie przez psychoterapeutkę i jej pomoc w zmodyfikowaniu ich. Na cztery ostatnie cele na razie działają moje leki, ale w marcu zmieniam psychiatrkę i ona mi pewnie zmieni leki, a co za tym idzie działanie ze strony leków możliwe, że się zmieni, poza tym czytałam, że leki tylko tłumią objawy, a to psychoterapia leczy zaburzenia, także chyba warto pracować nad tym, czego obecnie tak nie odczuwam, a co może mi wrócić, gdy kiedyś przyjdzie mi odstawiać leki. To, co zawarłam w celach, to nie są moje jedyne objawy, ale starałam się w nich zawrzeć to, co dla mnie najważniejsze i też sporo moich innych objawów jest wtórnych do tych zawartych w celach
Leki SSRI - suplementy
Czy L teanine mogę brać z SSRI?
Czuję wstyd i lęk przed odsłonięciem się z pomysłem, dobrym planem. Również tam, gdzie mózg blokuje dostęp do ciężkich emocji, nie jestem w stanie być kreatywna.
Mam problem z odsłonięciem swoich pomysłów i inicjatyw. Nie wiem dlaczego, ale czułam do tej pory wielki wstyd z tym związany. Przyszedł mi do głowy pomysł na ciekawy biznes, związany z wydarzeniami. Wymagałby on ode mnie jednak przekonania ludzi, by podjęli ze mną współpracę, a nie mam jeszcze doświadczenia w tym i po prostu sama ta świadomość, że musiałabym odsłonić swoje pomysły, zaprezentować też siebie, aby przekonać ich do siebie, wywołał we mnie duży wstyd, ale w sumie nie wiem dlaczego. Miałam zawsze taki problem, że nie lubiłam nikogo przekonywać, chyba, że czułam się z czymś naprawdę pewnie. Boję się krytyki w tym kontekście, wiem jednak, że to jest nieunikniona część świata zawodowego. Jedna część mnie jest naprawdę pewna siebie, druga nie. Natomiast teraz, gdy piszę właśnie o swoim problemie, ten wstyd ustąpił w jakimś stopniu i dotarło do mnie, że nie ma w sumie powodu do odczuwania tego wstydu. Jak przestać wstydzić się wyrażać swoje pomysły?
Jakie kroki poczynić, by sobie pomóc? Kolejnym problemem jest to, że nieraz przy myśleniu kreatywnym następuje blokada, zauważyłam, że tam gdzie moja głowa jest otwarta, tam ma dostęp do kreatywności, ale też do wielu negatywnych emocji, które się tam kryją. Wiele razy próbowałam je oswajać, jest to jednak trudne i jeszcze mi się nie udało tego przemóc. Wiem, że ta blokada występuje, by mnie chronić przed ich odczuwaniem. Przysłania mi niestety jasność umysłu.
Podobno dobrze jest się wyeksponować na bodziec stresowy, jednak przy wielu próbach, czuję ścisk w gardle, kołatanie serca.
Analizowanie swoich wyborów może być męczące - jak radzić sobie z ciągłym poczuciem ominięcia czegoś?
To jest jakiś dramat. Wybieram jedno, ale sekundę później w głowie już analizuję, co by było, gdybym wybrała inaczej. Ciągle czuję, że robię coś nie tak, że inne opcje były lepsze. To męczące
