Odpowiedz jako specjalista
WsteczAnalizowanie swoich wyborów może być męczące - jak radzić sobie z ciągłym poczuciem ominięcia czegoś?
To jest jakiś dramat. Wybieram jedno, ale sekundę później w głowie już analizuję, co by było, gdybym wybrała inaczej. Ciągle czuję, że robię coś nie tak, że inne opcje były lepsze. To męczące
Oliwka
1 rok temu
Agnieszka Domaciuk
Dzień dobry,
Rozumiem, że musi to być dla Pani frustrujące uczucie, ze względu na to, że każdego dnia życie skłania nas wielokrotnie do dokonywania wyborów. Źródeł tego typu natrętnych myśli może być wiele - m.in. lęk przed porażką, zaburzenie lęku uogólnionego charakteryzujące się nadmiernym zamartwianiem, niskie poczucie własnej wartości czy sprawczości, perfekcjonizm. Ważne, aby zrozumieć, jaka konkretnie przyczyna jest u Pani. W przypadku lęku przed porażką - o ile możemy przewidzieć wcześniej niektóre konsekwencje naszych działań, tak wiele z podjętych decyzji może nie powieść się z przyczyn niezależnych od nas i jest to zupełnie normalne. Wartościowe jest nabywanie nowych sposobów radzenia sobie z sytuacjami trudnymi. Jeśli czuje Pani, że opisany problem wpływa na jakość Pani życia, ogranicza w jakiś sposób swobodne funkcjonowanie - polecam skorzystać ze wsparcia psychologa lub psychoterapeuty.
Pozdrawiam,
Domaciuk Agnieszka
Psycholog
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Długosz
Witam. Watro, byłoby przyjrzeć temu, co kryje się za Pani trudnościami w podejmowaniu decyzji. Pomocna byłaby konsultacja psychologiczna w celu głębszego omówienia problemu.
Mogę poradzić kilka metod, które będą pomocne w zatrzymaniu tzw. overthinking (nadmiernego myślenia/analizowania).
Proszę się zastanowić, czy ta decyzja będzie miała duże znaczenie np. za rok? lub też co najgorszego mogłoby się wydarzyć w przypadku tej źle podjętej decyzji? Na ile jest to prawdopodobne, że ten czarny scenariusz się spełni? Może Pani spróbować uciszyć myśli, skupiając się na innym zajęciu np. wykonywać aktywność fizyczną, pójść na spacer lub przekierować uwagę na coś, co zazwyczaj wykonuje Pani w skupieniu. Może Pani przelać myśli na papier, poświęcić na to np. 15 minut i po tym czasie już do tego nie wracać. Ciekawą metodą jest też delikatny pstryk gumką na nadgarstku, w celu przerwania natłoku myśli i powrotu do rzeczywistości. Proszę spróbować zastosować te metody.
Powodzenia!
Pozdrawiam,
Alicja Długosz
psycholog
1 rok temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
myślę, że w pytaniu warto doprecyzować, czego Pani oczekuje od odpowiadających psychologów. Czy to, co Pani opisuje, jest dla Pani trudnością, czy oczekuje Pani porady, co z tym można zrobić? Analiza, którą Pani opisuje, może mieć wiele przyczyn, jeżeli utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto wybrać się do psychologa lub psychoterapeuty.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Czerniawska - psycholog, psychoterapeuta
1 rok temu
Urszula Małek
Brzmi, jakbyś doświadczała silnych wątpliwości i analizowania każdej decyzji, co może być bardzo męczące. Może warto przyjrzeć się, skąd bierze się ten lęk przed podjęciem „złej” decyzji? Czasem pomaga uświadomienie sobie, że nie ma jednego idealnego wyboru – każda opcja niesie coś innego, ale żadna nie musi być jednoznacznie zła. Możesz też spróbować świadomie ograniczyć czas na analizowanie -np. dając sobie 5 minut na podjęcie decyzji i trzymając się jej.
Życzę powodzenia!
Urszula Małek
1 rok temu
Zobacz podobne
Próbuję zrozumieć co dokładnie się ze mną dzieje i skąd biorą się tak diametralne zmiany nastroju w przeciągu kilku tygodni/miesięcy.
Próbuję zrozumieć co dokładnie się ze mną dzieje i skąd biorą się tak diametralne zmiany nastroju w przeciągu kilku tygodni/miesięcy.
Nasilone lęki sprawiają, że co raz bardziej jestem przerażona i zgubiona.
Czy to może być coś poważnego?
Ciągłe wracanie do przeszłości z lękiem i zamartwianie się - co zrobić?
Jak się nie dobijać zamartwianiem. Zrobię coś czasem głupiego, a potem się zamartwiam, że mogłam zrobić inaczej. Przez to nie mogę spać, nie mam ochoty jeść i nie mam ochoty wstać. Myśli przychodzi od "zmierzę się z tym" po "po co żyć". Ciągle się katuję. Stresuję się i mam lęk, co będzie dalej.
Czuję zagubienie, zastanawiam się, kiedy się to rozpoczęło. Myślę o swoich przeszłych decyzjach, mam mieszankę emocji.
Pogubiłam się, nie wiem kiedy, na jakim etapie życia ,jak to odkryć co jest przyczyną, zbyt niska samoocena. 😞 Jeden dzień myślę, że jest dobrze, drugi myślę, że źle coś zrobiłam ... A czasu nie cofnę.
W decyzjach hamuje mnie lęk przed oceną innych. Czy to normalne, jak sobie z tym poradzić?
Mam 17 lat, ostatnio znalazłam pracę, w której nie czuję się dobrze i chciałabym z niej odejść, jednak boję się to zrobić, bo mam wrażenie, że zawiodę wszystkich dookoła. Pracuje tam co prawda tylko miesiąc, ale już wiem, że nie jest to coś dla mnie. Odkąd pamiętam mam w głowie "zakodowane", że jeśli zrobię coś inaczej niż chcą tego inni, to ich zawiodę. Nie wiem z czego to wynika. Praca jest tylko aktualnym przykładem, ponieważ takich sytuacji jest dużo więcej. Ciągle mam z głowie pytania "czy mama się nie obrazi" , "czy powinnam to zrobić skoro inni tego nie chcą" mam wrażenie, że boję się żyć własnym życiem, bo to co powiedzą inni tak mnie martwi. Skąd to się wzięło? Jest to normalne?(chociaż w małym stopniu) Co mogę z tym zrobić?
Nadmierne analizowanie i lęk wokół tego, co robię, co mówię. Czy psychoterapia to dobry krok?
Dzień dobry,
Od jakiegoś czasu zastanawiam się nad terapią, pójściem do psychologa albo psychiatry. Mój problem polega na tym, że pojawia się u mnie wiele natrętnych myśli, cały czas analizuje wszystko co zrobiłam i powiedziałam. Jestem na stażu w laboratorium i boję się, że robię coś źle albo pracuje za wolno. Jak wracam do domu to zastanawiam się nad każdą rzeczą, którą zrobiłam i zawsze znajduje coś co mogłam zrobić nie tak i to nie daje mi spokoju, przez co cały czas odczuwam niepokój i uczucie jakby wyrzutów sumienia (nie potrafie tego dokladnie wytlumaczyć)Mimo że wiem, że większość rzeczy, które wymyślę nie mogła się wydarzyć to te myśli przychodzą i nie dają spokoju. Jest tak z wieloma sprawami nie tylko związanymi ze stażem. Przez to nie mogę spać ani się skupić. Boję się, że po skończeniu studiów nie znajde pracy i to tez nie daje mi spokoju. Myślałam o terapii na nfz, ale zastanawiam się czy to nie jest przeznaczone dla bardziej poważnych problemów. Terapia prywatnie raczej nie wchodzi w grę, bo obecnie to trochę za duży wydatek. Powinnam pójść czy lepiej na razie poczekac i moze to minie?Dziękuję za odpowiedź
