Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzuję wstyd i lęk przed odsłonięciem się z pomysłem, dobrym planem. Również tam, gdzie mózg blokuje dostęp do ciężkich emocji, nie jestem w stanie być kreatywna.
Mam problem z odsłonięciem swoich pomysłów i inicjatyw. Nie wiem dlaczego, ale czułam do tej pory wielki wstyd z tym związany. Przyszedł mi do głowy pomysł na ciekawy biznes, związany z wydarzeniami. Wymagałby on ode mnie jednak przekonania ludzi, by podjęli ze mną współpracę, a nie mam jeszcze doświadczenia w tym i po prostu sama ta świadomość, że musiałabym odsłonić swoje pomysły, zaprezentować też siebie, aby przekonać ich do siebie, wywołał we mnie duży wstyd, ale w sumie nie wiem dlaczego. Miałam zawsze taki problem, że nie lubiłam nikogo przekonywać, chyba, że czułam się z czymś naprawdę pewnie. Boję się krytyki w tym kontekście, wiem jednak, że to jest nieunikniona część świata zawodowego. Jedna część mnie jest naprawdę pewna siebie, druga nie. Natomiast teraz, gdy piszę właśnie o swoim problemie, ten wstyd ustąpił w jakimś stopniu i dotarło do mnie, że nie ma w sumie powodu do odczuwania tego wstydu. Jak przestać wstydzić się wyrażać swoje pomysły?
Jakie kroki poczynić, by sobie pomóc? Kolejnym problemem jest to, że nieraz przy myśleniu kreatywnym następuje blokada, zauważyłam, że tam gdzie moja głowa jest otwarta, tam ma dostęp do kreatywności, ale też do wielu negatywnych emocji, które się tam kryją. Wiele razy próbowałam je oswajać, jest to jednak trudne i jeszcze mi się nie udało tego przemóc. Wiem, że ta blokada występuje, by mnie chronić przed ich odczuwaniem. Przysłania mi niestety jasność umysłu.
Podobno dobrze jest się wyeksponować na bodziec stresowy, jednak przy wielu próbach, czuję ścisk w gardle, kołatanie serca.
Elena
2 lata temu
Małgorzata Korba-Sobczyk
Dzień dobry Eleno
Pamiętaj, że przezwyciężenie wstydu jest procesem stopniowym i wymaga czasu.
Zrozum skąd on się u Ciebie bierze, jakie jest jego zadanie i przed czym ma Ciebie chronić, dzięki przemyśleniu tych wszystkich aspektów znajdziesz punkt nad którym potrzebujesz pracować. Być może jest to doświadczenie z przeszłości , które powoduje u Ciebie wycofanie się oraz zaniechanie jakiegokolwiek działania. Aby zwiększyć pewność siebie skoncentruj się na swoich mocnych stronach i sukcesach, oraz poszukaj wsparcia w rodzinie lub przyjaciołach. Dyskutuj z nimi o Twoim pomyśle , pomoże Ci to oswoić się z faktem ,że ujawniasz swoje pomysły innym osobom. Spojrzenie innych osób pomoże Ci zobaczyć więcej zalet Twojego pomysłu. Pomoże Ci również w pracy nad oswojeniem się z krytyką. Zastanów się co jest dla Ciebie w Twoim pomyśle ważne i dzięki czemu uważasz ,że pomysł jest wyjątkowy. Osoba , która wierzy w powodzenie swojego projektu łatwiej przekona inwestorów.
Pierwszym krokiem aby pokonać to o czym piszesz jest odkrycie jakie emocje powodują taki stan, kiedy uda Ci się to odkryć zrozumiesz Siebie.
Jeśli potrzebujesz pomocy poszukaj wsparcia specjalisty.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
Psycholog, Coach
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anna Martyniuk-Białecka
Dzień dobry,
Ja bym najprościej powiedziała: wstydź się i działaj!
Dużo w Twojej wypowiedzi mówi o tym, że chcesz spróbować. Czego najbardziej potrzebujesz, aby zacząć?
Odwaga to tak naprawdę panowanie nad strachem, a nie brak strachu. Jeśli działania są przemyślane to można się odpowiednio przygotować na każdą okoliczność :)
Podejmując wyzwania, odsłaniając się, ryzykując upadek – tak naprawdę się na niego decydujemy. Odwaga nie spowoduje, że unikniemy błędu. Raczej oznacza tyle, że prędzej czy później spotkamy się z porażką i to właśnie świadomie wybieramy.
Pozdrawiam serdecznie,
Psycholog Anna Martyniuk-Białecka
2 lata temu
Katarzyna Ochal
Przykro mi, że doświadcza Pani takich tradości. Mam poczucie, że mowi tu Pani o pewnym konflikcie- swiadomie, poznawczo- że jest Pani pewna siebie, a jakby emocjonalnie pojawiał się wstyd i jakaś blokada z nim związana. Zastanawiam się czy to uczucie wstydu z czymś się Pani kojarzy, z jakimś zdarzeniem, sytuacją z przeszłości. Być może została Pani w jakiś sposób zawstydzona, czy też Pani kreatywność została wystawiona na negatywną ocenę i ta emocja pojawia się w teraźniejszości.
Zachęcam Panią do pracy z psychologiem lub terapeutą nad odkryciem przyczyn opisanej sytuacji, ale też w znalezieniu sposobu jak sobie z tym uczuciem poradzić.
Trzymam za Panią kciuki :)
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak pasja do meteorologii może stać się źródłem satysfakcji i zarobku?
Pasjonuję się meteorologią, amatorsko, ale sprawia mi to ogrom satysfakcji, tylko nikt o tym nie wie.
Pasjonuję się tym już blisko 10 lat, ale to pewnie dlatego, że mam autyzm w stopniu lekkim. Byłbym mega usatysfakcjonowany, gdyby to był mój zarobek. Chciałbym komuś o tym opowiedzieć, ale jednocześnie nie narzucać nikomu, ale tylko w celu, żeby ktoś mnie poznał od tej strony.
Czy aby zostać psychoterapeutą trzeba samemu przejść terapię?
Witam. Mam 20 lat, chcę zostać w niedalekiej przyszłości psychoterapeutą. Czy aby nim zostać, samemu przechodzi się terapię? Oraz czy pewne zaburzenia osobowości wykluczają pracę w tym zawodzie, np. borderline? Jestem bardzo ciekawa jak wygląda cały proces stawania się psychoterapeutą.
Jak zwiększyć swoją motywację do nauki?
Jak zwiększyć swoją motywację do nauki?
Przeżywam kryzys w związku z moim rozwojem. Nie mam planu na siebie.
Czuję się coraz gorzej, od podstawówki stresowałam się szkołą i tak już do dzisiaj stresuję się każdą rzeczą. Teraz kończę licencjat i nie mam pojęcia co dalej, bardzo mnie stresują studia i nie chcę ich na ten moment kontynuować, ale też nie wiem co mogłabym robić, pójść na inny kierunek, albo gdzie pracować. Nie mam prawdziwej pasji, lubię się uczyć nowych języków, ale studia się nie sprawdzają i nie widzę wcale przyszłości. Dołuję mnie fakt, że każdy kogo pytam ma jakiś plan na siebie, a ja kompletnie nie. Nie mam motywacji do życia i często wolę iść spać, żeby nie myśleć. Moim priorytetem w życiu jest miłość, a to też mi nie wychodzi i każda zakończona relacja wprowadza mnie w jeszcze większy dołek. Uważam, że problem leży głównie w tym, że nie mam pasji, na której bym się skupiła. Jednocześnie szukając i obserwując co mogłoby mnie zainteresować na taką skalę nie widzę niczego. Nie powinnam być wcale smutna, bo rodzice dali mi wszystko co mogli i dalej dają. Wiele osób pewnie by umiało wykorzystać taką szansę od życia, a ja nie potrafię.
Czuję beznadzieję po stracie, utracie pracy i porównywaniu się z innymi – ciągły smutek i brak sił do życia
Dzień dobry. Z góry przepraszam, jeśli mój wpis jest chaotyczny, ale jestem słaba w pisaniu i chcę to po prostu z siebie „wypluć”. Moje życie to pasmo nieszczęść, smutku, uczucia beznadziejności i stresu. W ciągu ostatniego pół roku straciłam bardzo bliską mi osobę, mojego dziadka, co do dziś bardzo przeżywam. Niedawno straciłam też pracę… i nawet mój szef nie miał odwagi powiedzieć mi tego wprost. Dowiedziałam się od dziewczyn z którymi pracowałam, że nie przedłuży mi umowy. Od kilku miesięcy szukam czegoś nowego, ale bez skutku, przed chwilą dostałam kolejną odmowę. Nie mam za co opłacić nawet rachunku za telefon. Do tego dochodzi wysoki rachunek za auto, który niedługo muszę zapłacić. Wszystko wali mi się na głowę. Czuję się bezwartościowa i „leniwa”, mimo że naprawdę się staram. Mam wrażenie, że wszystko, co robię, kończy się źle. Jestem ciągle zestresowana, rozdrażniona, kłócę się z chłopakiem i rodzicami i ogólnie czuję w sobie tyle złości na świat i na siebie. Czuję się l brzydka i totalnie zaniedbana. Nie mam siły ani chęci na najprostsze rzeczy np. ugotowanie obiadu, posprzątanie pokoju czy nawet wstanie i pójście umyć zęby potrafi być dla mnie problemem. Coraz częściej myślę o tym, jak bardzo nienawidzę swojego życia i samej siebie. Mam poczucie, że wszystko jest beznadziejne i po prostu odechciewa mi się żyć. Dodatkowo dobija mnie porównywanie się do znajomych którzy mają stałe prace, dzieci w drodze, własne mieszkania, planują śluby… a ja czuję, że stoję w miejscu albo wręcz się cofam. I jedyne, co teraz czuję, to po prostu „mam dość”. Utrudnia mi to spotykanie się z nimi bo nie chce mi się słuchać o ich kolejnych sukcesach, nie z zawiści ale przez to że wracam z tych spotkam załamana i zapłakana z pytaniem „dlaczego nie ja?” Nienawidzę życia, które mam. Każdego dnia czuję ucisk w klatce piersiowej i jakby coś ciągle mnie przygniatało. Nic mnie już nie cieszy, wszystko wydaje się bez sensu. Chciałabym po prostu stąd uciec. Czasem myślę o sobie sprzed lat. Moja 15-letnia ja byłaby totalnie zawiedziona tym, kim jestem i jak żyję teraz. Czuję się sama sobie winna, a do tego wszystko wokół wydaje się takie przytłaczające…
