Odpowiedz jako specjalista
WsteczOpinia psychologiczna dla 3-letniego dziecka po adopcji – zalecenia dla przedszkola w zakresie więzi i granic
Dzień dobry, chciałabym zapytać, czy istnieje możliwość sporządzenia przez psychologa opinii psychologicznej dla mojego 3-letniego dziecka. Ze względu na adopcję oraz występujące trudności w obszarze więzi, zależy mi na dokumencie zawierającym konkretne zalecenia dla przedszkola, szczególnie w zakresie stawiania granic fizycznych i relacji z dorosłymi. Czy mogłabym uzyskać informację o czy istnieje taka możliwość bo spotkałam się już z kilkoma odmowami.
Ola
2 miesiące temu
Marta Łuszczykiewicz
Dzień dobry,
Pani Olu, istnieje taka możliwość. Wymaga to kilku spotkań z dzieckiem zazwyczaj np. od 3 do 5 żeby zauważyć istotne elementy zachowania i funkcjonowania dziecka. Należy również przeprowadzić rzetelny wywiad z rodzicami.
Po zebraniu kompletu informacji psycholog może napisać opinię, w której zawrze zalecenia. Jednakże placówka przedszkolna może jej nie uwzględnić, jest to dobra wola osób pracujących i zarządzających placówką, gdyż nie ma takiego prawnego obowiązku, jeżlei rodzic przychodzi z opinią od dowolnego psychologa.
W tej sytuacji skuteczniejsza może okazać się droga przez poradnię pedagogiczno-psychologiczną.
Są to palcówki państwowe, obejmujące diagnozą i wsparciem dzieci w różnych sytuacjach.
Dokumenty wydawane przez poradnię są znacznie bardziej respektowane przez placówki wychowawczo-opiekuńcze.
Proszę spróbować w ten sposób.
Pozdrawiam serdecznie
Marta Łuszczykiewicz
2 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Sytuacja, o której Pani pisze, jest niezwykle ważna dla prawidłowego rozwoju dziecka i budowania jego poczucia bezpieczeństwa w nowym środowisku, jakim jest przedszkole. Odmowy, z którymi się Pani spotkała, mogą wynikać z faktu, że nie każdy psycholog czuje się kompetentny w tak wąskiej i specjalistycznej dziedzinie, jaką jest psychologia traumy wczesnodziecięcej oraz zaburzenia więzi u dzieci adoptowanych.
Oczywiście istnieje możliwość sporządzenia takiej opinii, jednak kluczowe jest znalezienie specjalisty, który zajmuje się diagnozą funkcjonalną dzieci oraz posiada wiedzę na temat specyfiki funkcjonowania dzieci z doświadczeniem sieroctwa czy zmian opiekunów. Psycholog dziecięcy, po przeprowadzeniu obserwacji dziecka oraz szczegółowym wywiadzie z Panią, może wystawić dokument, w którym wskaże konkretne strategie dla nauczycieli – na przykład zalecenie unikania nadmiernej bliskości fizycznej ze strony osób trzecich, co jest kluczowe przy trudnościach z tzw. więzią bezkrytyczną.
Warto szukać pomocy w Ośrodkach Adopcyjnych, które często współpracują ze specjalistami rozumiejącymi ten temat, lub w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, które mają uprawnienia do wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju czy zaleceń do pracy w przedszkolu. Proszę się nie zrażać wcześniejszymi odmowami; Pani determinacja w dbałości o granice dziecka jest dowodem na Pani świadomość jako rodzica, a znalezienie odpowiedniego psychologa pozwoli stworzyć dokument, który realnie ułatwi dziecku adaptację i ochroni jego proces budowania więzi z Panią.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
2 miesiące temu
Agnieszka Włoszycka
Pani Olu,
Sądzę, że tak taka możliwość istnieje, ale zależy od tego, czy psycholog ma kontakt diagnostyczny z dzieckiem.Według mojej opini: opinia psychologiczna dla przedszkola jest możliwa, jeśli dziecko zostanie zbadane (obserwacja, wywiad, testy),
psycholog może wtedy opisać trudności i dać konkretne zalecenia dotyczące relacji i granic,
część specjalistów odmawia, jeśli nie prowadzi diagnozy lub nie ma wystarczającej liczby spotkań.Warto szukać psychologa dziecięcego lub poradni psychologiczno-pedagogicznej, tam najczęściej takie opinie są wydawane.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
2 miesiące temu
Kinga Osmulska
Dzień dobry,
tak - istnieje możliwość sporządzenia opinii psychologicznej dla dziecka, również w takim kontekście jak adopcja i trudności w obszarze więzi. Natomiast to, że spotkała się Pani z odmowami, też ma swoje możliwe wyjaśnienia.
Nie każdy psycholog pracuje z małymi dziećmi (szczególnie w wieku 3 lat) ani zajmuje się diagnozą i opiniowaniem w obszarze więzi czy rozwoju relacyjnego. Dodatkowo część specjalistów unika wydawania opinii „do instytucji” (np. dla przedszkola), jeśli nie prowadzą pełnej diagnozy lub nie mają doświadczenia w tym zakresie. W praktyce taka opinia zwykle powstaje po:
- obserwacji dziecka,
- rozmowie z rodzicami,
- czasem kilku spotkaniach diagnostycznych.
I może zawierać konkretne zalecenia dla przedszkola, np. dotyczące granic, kontaktu fizycznego czy sposobu reagowania dorosłych. Warto szukać specjalisty, który pracuje w obszarze:
- psychologii dziecięcej,
- więzi / przywiązania (często w kontekście adopcji),
- wczesnego rozwoju dziecka.
To, że Pani tego potrzebuje, jest bardzo uzasadnione - szczególnie jeśli chce Pani wesprzeć dziecko i otoczenie w lepszym rozumieniu jego potrzeb.
Pozdrawiam
Kinga Osmulska
Psycholog, Psychoterapeutka
2 miesiące temu
Zobacz podobne
Jak pomóc dziecku cierpiącemu na smutek i poczucie pustki oraz skłonności do samookaleczenia?
Moje dziecko jest smutne, nie odczuwa emocji, mówi, że jest puste w środku. Dochodzi do samookaleczenia. Ma przyjaciół, ma chłopaka, który ją wspiera. Ale z dnia na dzień jest coraz gorzej. Jak jej pomóc?
Czy mój partner ma problem z zazdrością i relacją z młodszą siostrą?
Dzień dobry, mój partner jest obsesyjnie zazdrosny, sprawdza mój telefon, nie chce, abym wychodziła ze znajomymi, czasami nawet jest kłótnia o rodzinę. Sporym problemem dla niego jest także mój ubiór (który według mnie i innych jest normalny). Partner również faworyzuje wszystko, co jest jego, nawet psa. Kolejnym problemem jest jego relacja z siostrą (siostra 10 l.). Cały czas chciałby ją wszędzie zabierać, porównuje ją do mojej córki (z poprzedniego związku). Ostatnio jego siostra spędziła u nas tydzień – przez ten czas nawet nie przytulił mojej córki, gdy na co dzień sam domaga się przytulania. Pod koniec dnia, gdy jego siostra pojechała do domu, rozpłakał się, że mało z nią porozmawiał, co według mnie też jest troszeczkę dziwne. Według niego nie mamy nic wspólnego – mieszkanie (wynajem) jest jego, jego jest jeden pies, mój jest drugi, do którego, swoją drogą, zwraca się bardzo niemiło.
Przepraszam, że tak chaotycznie, ale piszę to pod wpływem emocji. Czy według Was ja przesadzam, czy partner ma jakiś problem ze sobą? Czy jego relacja z siostrą jest normalna
Córka zmaga się z depresją i zaburzeniami lękowymi, ma skłonności do samookaleczeń. Zbliża się jej upragniona możliwość wyjazdu do USA, jednak nie uważam, żeby było to zdrowe i słuszne. Czy zrobić wbrew jej woli?
Witam,
Jestem mamą 16 latki i szukam porady czy też podpowiedzi, co powinnam zrobić w sytuacji, w której się znalazłam/znalazłyśmy.
Córka ma zdiagnozowaną przez lekarza psychiatrę depresję i od trzech miesięcy przyjmuje leki antydepresyjne. Udało się nam również do tej pory skorzystać z kilku konsultacji psychologicznych i obecnie oczekujemy na termin rozpoczęcia psychoterapii. Objawy i dyskomfort córki wiąże się m.in. z utrzymującymi się stanami lękowymi i dyskomfortem przebywania wśród ludzi, lękiem przed odrzuceniem, niską samooceną i wiarą we własne możliwości, skłonnościami do samokaleczania przy niepowodzeniach, które akurat wyszły na jaw przypadkiem, bo córka je ukrywała . Z relacji córki wynika, że nie odczuwa poprawy mimo przyjmowanych leków, nie wierzy w poprawę.
Równoległą sytuacją jest rozpoczęcie przed postawioną diagnozą aplikacji córki do rocznej wymiany licealnej do USA. Córka od rozpoczęcia liceum marzyła o wyjeździe za granicę. Obecna aplikacja daje duże prawdopodobieństwo kwalifikacji i możliwości wyjazdu w sierpniu br. Mimo choroby i trudności które nie ustępują córka nie przyjmuje rezygnacji z wyjazdu czy odroczenia wyjazdu. Upatruje w wyjeździe szanse na nowy start i początek.
Wiem, jak wiele znaczy dla niej wyjazd i że takie zmiany są czy mogą być bardzo rozwojowe, ale też bardzo trudne, bo to ogromna zmiana. Wiem też, że depresja i trudności córki są poważne i znacząco wpływają na jej funkcjonowanie wśród ludzi.
Moje rozważania skłaniają mnie do tego, żeby zrezygnować z wymiany i wyjazdu wbrew wyrażanej woli przez córkę.
Czy w tej sytuacji jestem w stanie odnaleźć potwierdzenie, że decyzja, do której się skłaniam jest słuszna? Że aktualny stan córki mimo wyrażanej woli wyjazdu i braku zgody na rezygnację, jest zbyt ryzykowny dla jej zdrowia? Czy tą decyzją nie spowoduję wyłącznie pogorszenia jej stanu zdrowia?
Serdecznie dziękuję za informację zwrotną
Co robi psycholog, gdy młody pacjent przyznaje się do zażywania substancji psychoaktywnych?
Mam 15 lat i ostatnio miałem chwile słabości u psychologa i przyznałem się do spożywania substancji psychoaktywnych, zaznaczam, ze nie nie jestem od nich uzależniony, nie szukałem rozwiązania problemów u psychologa, a jedynie chciałem się mu zwierzyć. Co w takiej sytuacji zrobi psycholog czy zgłosi to gdzieś służbą lub cokolwiek innego?
Czy lęk separacyjny u dziecka w wieku ponad 3 lat jest normalny?
Witam, czy normalne jest że dziecko ponad 3 letnie ma dalej lęk separacyjny? Córka ponad 3 lata i nie chce zostawać z nikim innym niż mama. Poza tym bardzo nie lubi nowych ludzi i miejsc, strasznie ją to stresuje gdy musimy pójść gdzieś i jeśli są tam inne osoby. Nie płacze na ich widok ale wisi na moich rękach i jest zestresowana.
