Partner podejmuje wazne decyzje beze mnie i ignoruje moje potrzeby emocjonalne - co zrobic w zwiazku?

Dzień dobry.

Pani frustracja jest zrozumiała, ponieważ powtarzające się stawianie Pani przed faktami dokonanymi narusza poczucie bezpieczeństwa oraz równowagi w relacji. Takie zachowanie partnera nie musi wynikać z celowej złośliwości – często stoi za nim schemat unikowy, brak nawyku współdecydowania lub nieuświadomiona obawa przed potencjalną konfrontacją. Ważne jest przejście od rozmów o pojedynczych sytuacjach do omówienia samego wzorca zachowania oraz wyraźnego określenia konsekwencji braku zmian. W tej sytuacji zdecydowanie warto rozważyć konsultację pary u psychoterapeuty, co pomoże partnerowi zrozumieć wpływ jego decyzji na relację i umożliwi wypracowanie zdrowych zasad komunikacji.

Powodzenia.

Bożena Nagórska

Nie da się na podstawie samego opisu stwierdzić, dlaczego partner tak postępuje. Możliwe, że inaczej niż Ty rozumie wspólne podejmowanie decyzji, może też nie dostrzegać, jak duże znaczenie mają dla Ciebie takie sytuacje. Nie musi to oznaczać, że robi to celowo.

Jednocześnie warto rozdzielić intencję od skutku. Nawet jeśli partner nie ma zamiaru Cię ignorować, wielokrotnie informowanie Cię o istotnych sprawach dopiero po podjęciu decyzji może powodować u Ciebie poczucie pomijania i brak wpływu na wspólne życie. Po 12 latach związku warto mieć przestrzeń do uzgadniania rzeczy, które dotyczą Was obojga, zwłaszcza wspólnego domu czy wspólnych planów.

Skoro już wielokrotnie o tym rozmawialiście, a schemat wraca, zamiast kolejny raz tłumaczyć, że jest Ci przykro, spróbujcie bardzo konkretnie ustalić zasady. Na przykład: „Jeśli decyzja wpływa na nasze wspólne plany, pieniądze albo korzystanie z domu, najpierw o niej rozmawiamy, a dopiero później ją podejmujemy”. Możecie też ustalić, co każdy z Was uważa za decyzję indywidualną, a co za wspólną.

Konsultacja z psychologiem może być pomocna, jeśli sami nie potraficie tego schematu zmienić. Nie dlatego, że z partnerem „jest coś nie tak”, ale żeby zrozumieć, skąd bierze się ten sposób funkcjonowania i nauczyć się rozmawiać o potrzebach bez ciągłego wracania do tych samych kłótni.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Dzień dobry,

Rozumiem Pani frustrację...tu chyba nie chodzi o pojedynczy wyjazd czy hydraulika, tylko o powtarzające się doświadczenie, że ważne sprawy dotyczące wspólnego życia są ustalane bez Pani udziału.

Nie zakładałabym od razu, że partner robi to celowo. Możliwe, że inaczej rozumie niezależność i wspólne podejmowanie decyzji ale skoro wielokrotnie mówiła mu Pani, jak to na Panią wpływa, a sytuacja nadal się powtarza, warto patrzeć nie tylko na jego wyjaśnienia, ale przede wszystkim na to, czy rzeczywiście zmienia swoje zachowanie. Może Pani zaproponować bardzo konkretną zasadę: jakie decyzje wymagają wspólnego ustalenia, a jakie każde z Was może podejmować samodzielnie. Jeśli trudno będzie Państwu dojść do porozumienia, konsultacja par może pomóc przełożyć te różnice na konkretną zmianę w codziennym funkcjonowaniu.

Warto zapytać siebie: jakich konkretnie decyzji potrzebuję, żeby czuć, że naprawdę tworzymy wspólne życie?
Gdyby jego zachowanie się nie zmieniło, czy potrafiłabym zaakceptować taki sposób funkcjonowania za kolejne 5–10 lat?

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

To, co Pani opisuje, nie musi oznaczać złych intencji partnera, ale pokazuje ważny problem w komunikacji i we wspólnym podejmowaniu decyzji. W relacji partnerskiej potrzeby autonomii jednej osoby nie powinny regularnie oznaczać pomijania drugiej, zwłaszcza w sprawach, które wpływają na wspólny dom, czas lub poczucie bezpieczeństwa. Warto spróbować nazwać nie tylko same sytuacje, ale też konkretną zasadę na przyszłość: „chcę, żebyśmy decyzje dotyczące nas lub wspólnej przestrzeni omawiali wcześniej”. Jeśli mimo wielu rozmów schemat się powtarza, pomocna może być konsultacja psychologiczna lub terapia par, żeby lepiej zrozumieć, co dzieje się między Państwem.

 Dzień dobry

 Nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi, że partner robi to celowo albo że stoi za tym konkretny motyw lub go brakuje. Ważniejsze tutaj jest to, jak mocno wpływa to na Panią i na ile on sobie zdaje sobie z tego sprawę. Życie w partnerstwie czy małżeństwie jest wypadkową nie tylko miłości, ale także wspólnie podejmowanych decyzji, transparentności, bezpieczeństwa jak i bycia kimś ważnym dla tej drugiej osoby. Co w takim razie może stać za poczynaniami partnera? Jedna z możliwości jest taka, że partner jest nauczony o decydowaniu samemu i nie widzi w tym problemu. Inna możliwość to konsultacja może być dla niego dyskomfortem i dlatego tego unika. trzecia możliwość to nie rozumiem tego, jak jest to dla Pani ważne i emocji. On widzi to zupełnie inaczej. I tutaj ważna informacja. Nie dyskutujcie, kiedy jesteście pobudzeni. Rozmowa bez przemocy, bez wyrzutów może wiele zmienić. Warto posłuchać racji partnera i próbować go zrozumieć, aby widział też Pani wysiłek. Proszę zapytać partnera jak on to widzi. Odnośnie pytania jest jak najbardziej wskazana terapia dla par. 

Dzień dobry. Trudno na podstawie samego opisu określić, dlaczego partner zachowuje się w ten sposób i czy robi to świadomie. Istotne jest jednak to, że problem powtarza się mimo wielu rozmów i wyraźnego komunikowania przez Panią swoich potrzeb.

W związku ważne decyzje, szczególnie te wpływające na wspólne plany czy przestrzeń, powinny być komunikowane i uzgadniane z uwzględnieniem drugiej osoby. Warto więc nie skupiać się wyłącznie na tym, „dlaczego on tak robi”, ale również na tym, czego Pani potrzebuje i jakie zachowania są dla Pani nieakceptowalne.

Jeżeli kolejne rozmowy kończą się obietnicą zmiany, a schemat nadal się powtarza i prowadzi do konfliktów, dobrym rozwiązaniem może być konsultacja par. Pozwoliłaby przyjrzeć się sposobowi komunikacji, wzajemnym oczekiwaniom oraz temu, dlaczego mimo rozmów nie udaje się wprowadzić trwałej zmiany.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Rozumiem, dlaczego po 12 latach może być Pani już bardzo sfrustrowana. Z tego opisu nie wynika jednak jednoznacznie, że partner robi to celowo albo że „ma złą intencję”. Możliwe, że macie zupełnie inne rozumienie tego, czym jest wspólne podejmowanie decyzji. Dla niego wyjazd z kolegami czy zorganizowanie hydraulika może być zwykłą sprawą organizacyjną, natomiast dla Pani informowanie o tym po fakcie oznacza: „Twoje zdanie i plany nie są dla mnie ważne”.

Warto też rozróżnić prawo do samodzielnych decyzji od uwzględniania partnera. Partner oczywiście może mieć własne plany, znajomych czy pieniądze i nie każda decyzja wymaga zgody drugiej osoby. Czym innym jest jednak poinformowanie: „Chcę pojechać z kolegami w ten weekend, jak to widzisz?”, a czym innym postawienie drugiej osoby przed faktem dokonanym. Szczególnie decyzje dotyczące wspólnego domu, wspólnych finansów czy czasu, który wpływa również na drugą osobę, naturalnie wymagają konsultacji.

Spróbowałabym więc przestać rozmawiać wyłącznie o konkretnych incydentach i odbyć jedną spokojną rozmowę o zasadach funkcjonowania związku. Można powiedzieć: „Nie oczekuję, że będziesz pytał mnie o pozwolenie na każdą rzecz. Potrzebuję natomiast, żebyśmy ustalili, jakie decyzje konsultujemy ze sobą, a jakie każdy podejmuje samodzielnie”.

Jeżeli partner nadal nie będzie respektował ustalonych zasad, mimo że wielokrotnie jasno je komunikujecie, wtedy problemem nie jest już brak wiedzy o Pani potrzebach, tylko brak realnej zmiany zachowania.

Konsultacja psychologiczna nie musi oznaczać, że „z partnerem jest coś nie tak”. W Waszym przypadku rozważyłabym nawet terapię par, jeśli oboje jesteście gotowi pracować nad komunikacją i podziałem autonomii w związku. Psycholog nie rozstrzygnie, kto ma rację, ale może pomóc Wam zrozumieć, dlaczego ten sam konflikt od 12 lat wraca i dlaczego same rozmowy nie przynoszą trwałej zmiany.