Łukasz Dyłka
Dzień dobry.
Z tego, co Pani opisuje, widać ogromne przeciążenie po obu stronach. Jest długa historia związku, trudne doświadczenia z przeszłości, śmierć dziecka, wcześniejsze problemy partnera, narodziny nowego dziecka i do tego silne zauroczenie inną osobą, które zaczęło żyć własnym życiem. To jest bardzo dużo jak na jedną relację i jedną rodzinę.
Nie da się z opisu stwierdzić, czy partner ma depresję, kryzys emocjonalny, obsesyjne myśli, czy po prostu uciekł psychicznie w wyobrażenie o innej kobiecie. Możliwe, że to zauroczenie stało się dla niego czymś w rodzaju ucieczki od trudnych emocji, poczucia winy, zmęczenia, odpowiedzialności albo problemów w Waszym związku. Ale nawet jeśli tak jest, to nie oznacza automatycznie, że Pani ma to wszystko spokojnie znosić i czekać, aż on się odnajdzie.
Dobrze, że idzie na psychoterapię. To powinien być przede wszystkim jego temat do pracy: dlaczego tak mocno przywiązał się do wyobrażenia o osobie, która jasno powiedziała, że nie chce tej relacji, dlaczego przez półtora roku wraca do tego uczuciowo, co się dzieje z jego odpowiedzialnością wobec Pani i dzieci oraz czego tak naprawdę chce.
Jednocześnie Pani też potrzebuje zadbać o siebie. Jest Pani świeżo po porodzie, macie 3 tygodniowe dziecko, starszą córkę i bardzo obciążającą sytuację emocjonalną. To nie jest moment, w którym powinna Pani samotnie ratować jego, jego emocje i cały związek. Ma Pani prawo czuć ból, złość, niepewność, zazdrość, zmęczenie i potrzebować jasności.
Na Pani miejscu nie skupiałbym się tylko na pytaniu: „czy on mnie kocha?”. Ważniejsze jest pytanie: „czy on potrafi zachowywać się wobec mnie lojalnie, odpowiedzialnie i bezpiecznie?”. Miłość bez decyzji, granic i działań może bardzo ranić. Jeśli mówi, że nie chce odejść, to powinno za tym iść coś konkretnego: terapia, brak kontaktu z tamtą kobietą, szczera rozmowa o Waszej relacji, odbudowa zaufania i większa obecność w rodzinie.
Warto też pomyśleć o terapii par, ale raczej wtedy, gdy on zacznie już pracę indywidualną i będzie w stanie wziąć odpowiedzialność za swoje zachowania. Terapia par nie powinna służyć temu, żeby Pani miała go przekonywać do rodziny, tylko żebyście mogli uczciwie zobaczyć, czy oboje chcecie i potraficie odbudować relację.
Proszę też pamiętać, że jego trudne dzieciństwo, więzienie, uzależnienie czy wcześniejsze traumy mogą tłumaczyć część jego trudności, ale nie zdejmują z niego odpowiedzialności za to, jak traktuje Panią teraz. Może być pogubiony, może cierpieć, ale nadal jest dorosłym partnerem i ojcem.
Moim zdaniem warto dać szansę terapii, ale nie kosztem całkowitego pomijania siebie. Proszę patrzeć nie tylko na jego słowa, ale przede wszystkim na to, czy zacznie realnie działać i czy przy nim Pani oraz dzieci możecie czuć się stabilnie.
Pozdrawiam
Łukasz Dyłka
















