Odpowiedz jako specjalista
WsteczPrzyjmowanie leków na nerwicę lękową w czasie ciąży
Dzień dobry. Od 8 lat leczę się na nerwicę lękową. Przyjmuje leki dwa razy dziennie fluanxol 0.5 asertin 0.5 oraz sedam 3 1/2 tabletki. Gdy dowiedziałam się o ciąży, za zgodą lekarza leki te mam przyjmować wieczorem przez miesiąc i zobaczyć jak się będę czuła. Obecnie jestem w 8 tygodniu ciąży, ale czytam o tych lekach i się martwię czy nie zaszkodzę nimi mojemu dziecku. Chciałam się zapytać innych specjalistów, co sądzą o przyjmowaniu tych leków, z czego ewentualnie zrezygnować. Dodam, że przy pierwszej ciąży miesiąc przed zajściem już nie brałam leków i w czasie ciąży też nie, ale teraz moja nerwica lękowa na tyle jest silna, że bez leków sobie nie poradzę.
Piotr Ziomber
Nie jestem lekarzem i nie mogę udzielać indywidualnych porad medycznych ani zmieniać zaleceń Pani specjalisty. Zalecam pilną konsultację z ginekologiem-położnikiem lub psychiatrą specjalizującym się w ciąży, aby ocenić Pani leki w kontekście 8 tygodnia ciąży i objawów nerwicy lękowej.
Fluanxol (flupentixol 0.5 mg) to lek przeciwpsychotyczny, nie jest zalecany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, zwłaszcza w pierwszym trymestrze; noworodki matek stosujących go w trzecim trymestrze mogą wykazywać objawy jak drżenie czy problemy z oddychaniem. Asentra (sertralina 0.5? - prawdopodobnie 50 mg) i Sedam (sertralina 3 mg x 3.5 tabletki ≈ 100-150 mg) to SSRI; sertralina jest uznawana za stosunkowo bezpieczną opcję w ciąży przy silnych zaburzeniach lękowych, z niskim ryzykiem wad wrodzonych w I trymestrze, choć możliwe są objawy odstawienne u noworodka po ekspozycji w III trymestrze. Badania wskazują, że nieleczona nerwica lękowa niesie większe ryzyko powikłań ciąży (np. przedwczesny poród) niż sertralina.
Pani Katarzyno Jak najszybsza kontynuacja pod nadzorem. Lekarz może zasugerować minimalną skuteczną dawkę sertraliny wieczorem, unikając lub odstawiając Fluanxol, jeśli lęk jest kontrolowany. Istnieją alternatywy niefarmakologiczne jak terapia poznawczo-behawioralna (CBT), relaksacja lub wsparcie psychologiczne jako uzupełnienie, szczególnie w Polsce dostępne w ramach NFZ dla ciężarnych.
Proszę skonsultować się natychmiast z lekarzem gdyż ta decyzja zależy od Pani stanu zdrowia i historii (w tym pierwszej ciąży bez leków). Proszę nie odstawiać leku ani zmieniać dawek bez konsultacji ze specjalistą!!!
Życzę zdrowia i urodzenia zdrowego dziecka.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Daria Składanowska
Dzień dobry,
to zrozumiałe, że odczuwa Pani lęk o zdrowie dziecka – szczególnie przy długotrwałym leczeniu i ciąży. Ważne jest jednak to, że leki zostały zalecone przez lekarza, a nieleczona, silna nerwica lękowa również może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży. Każdą zmianę farmakoterapii w tym okresie należy rozważać bardzo ostrożnie.
Zachęcam Panią do konsultacji z psychiatrą (najlepiej z doświadczeniem w prowadzeniu kobiet w ciąży) oraz lekarzem prowadzącym ciążę – wspólnie można ocenić bilans korzyści i ryzyka oraz dobrać najbezpieczniejsze rozwiązanie. Warto także rozważyć wsparcie psychologiczne lub psychoterapię, które mogą pomóc zmniejszyć poziom lęku i ograniczyć potrzebę farmakoterapii. Nie jest Pani w tej sytuacji sama i ma Pani prawo szukać dodatkowych opinii i wsparcia
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Patrycja Stajer
Dzień dobry,
Tak się zastanawiam czy któryś z lekarzy zaproponował Pani leczenie psychoterapią ?
W przypadku nerwicy - psychoterapia jest podstawową metodą leczenia.
Proszę to rozważyć, tym bardziej w obecnej sytuacji.
Z poważaniem,
Patrycja Stajer.
Anna Kapelska
Dzień dobry Kasiu,
Rozumiem Twoje obawy związane z zażywaniem leków w trakcie ciąży. Najlepszym rozwiązaniem będzie jak najszybsze skonsultowanie tego z lekarzem psychiatrą oraz lekarzem prowadzącym ciążę, który być może zaproponuje odstawienie któregoś z leków. Rozumiem też, że przy silnej nerwicy lękowej czasem lepsze jest branie leków, niż rzucenie się na 'głęboką wodę' i próbowanie radzenia sobie bez, bo wtedy stres i napięcie, jak i odczuwany lęk, mocno utrudniają funkcjonowanie.
Nie napisała Pani, czy jest też objęta opieką psychologa lub psychoterapeuty? Wierzę, że takie wsparcie pomogłoby Pani w spokoju przejść przez ten jakże ważny okres w Pani życiu.
Życzę wszystkiego dobrego i jak najwięcej spokoju.
Anna Kapelska
Psycholog
Zobacz podobne
Żona zarzuca mi winę, kiedy ja chcę wyjaśnić sytuację. Nie wiem już jak się komunikować.
Witam, zwracam się z prośbą o doradzenie mi w sytuacji w jakiej się znalazłem, otóż w dniu dzisiejszym dzwoniły do mnie nauczycielki ze żłobka, ponieważ nie mogły dodzwonić się do żony , po 30 minutach wydzwaniania do niej spytałem zdenerwowany z lekko podniesionym głosem, dlaczego nie odbierała od 30 minut ani ode mnie, ani ze żłobka, po czym usłyszałem odpowiedź, że nie mogła odebrać to nie odbierała i po co robię taką aferę . Chciałem się spytać, bo żona wmawia mi cały czas, że to moja wina, że zapytałem. Proszę o radę co mam zrobić w takiej sytuacji, ponieważ nie mam już siły wysłuchiwać, jaki to ja nie jestem zły. Z góry dziękuję za odpowiedź
Dziecko nie spełnia norm rozwojowych - co zrobić, co się dzieje?
Witam. Chłopiec ma 10 lat. Od września zaczął naukę w klasie drugiej szkoły podstawowej. Przez te lata nauczyciele zostawiają ją na powtarzanie nauki w tej samej klasie. Po dwa lata w jednej klasie . Dziecko nie umie czytać. Myli się przy dodawaniu i odejmowaniu czy mnożeniu. Jego mowa jest niewyraźna. Nie można w ogóle go zrozumieć. Nie umie podstawowych czynności domowych, typu nakryć do stołu czy posprzątać albo zrobić kanapki. Nie umie jeździć na rowerze. Nie utrzymuje równowagi. Do wszystkiego podchodzi na Nie. Posiłki je łapczywie, nie zamykając ust. Jego jedyną zabawą są klocki LEGO i oglądanie bajek. Może to robić całymi dniami. Najgorsze jest to, że jak się zapytać o coś to płacze od razu. Zostanie sam to płacze. Nadmierna płaczliwość jest u dziecka. Czy to może być objaw jakiejś choroby? Czy trzeba iść do jakiegoś specjalisty? Pozdrawiam
Witam, mam 25 lat, kilka dni temu urodziłam córeczkę, bardzo na nią czekaliśmy, ale niestety zmarła w domu po 3 dniach :(
Witam, mam 25 lat, kilka dni temu urodziłam córeczkę, bardzo na nią czekaliśmy, ale niestety zmarła w domu po 3 dniach :( Na szczęście mamy już 1.5 rocznego synka i staramy się dla niego żyć. Niestety czuję okropną pustkę i tęsknotę za Zuzią 😭 Chcemy się starać o kolejne dziecko, najlepiej jak najszybciej, żeby nie myśleć o tym, że Zuzinki już nie ma a bardziej, tak że wróci do nas z nieba w innym ciałku i przelać całą tą miłość na kolejne dziecko. Pytanie, czy jest to dobre dla naszej psychiki, czy lepiej wrócić do "normalnego" życia i skupić się tylko i wyłącznie na synku? Poza tym, czy realne byłoby zajście w ciążę w ciągu kilku miesięcy od porodu?
Jak przekonać mamę do wypisania mnie od psychiatry? Czuję się lepiej, ale nikt mi nie wierzy
Cześć, mam 15 lat i co powiedzieć mamie, żeby wypisała mnie od psychiatry? Nie chce chodzić już do psychiatry, od dwóch tygodni czuje się lepiej i poprawiłam kontakt z rodziną, mam więcej siły i wychodzę z pokoju. Nie wierzy mi, że już jest lepiej.
Kilka dni temu rozmawiałam ze znajomą i opowiedziałam jej, że sama jestem w szoku, bo obudziłam się i odzyskałam motywację do życia, nagle odzyskałam perspektywy na swoją przyszłość, mam tyle energii, że nie śpię już od prawie 3 dni i trzymam się na kawie, powiedziałam jej też, że chce się wypisać od psychiatry, na co mi odpowiedziała, że możliwe, że to podwyższenie samopoczucia. Nie wiem, nie sądzę tak, bo dawno się nie czułam tak dobrze, czuje się naprawdę okropnie dobrze i w końcu widzę w sobie coś dobrego i jakiś potencjał, mam wrażenie, że ona mnie po prostu nie chce wesprzeć w tym, że czuje się lepiej i już nie potrzebuje pomocy lekarza ani leków. Z mamą tak samo.
Co mam zrobić, żeby przekonać mamę?
Problemy z traktowaniem córki z poprzedniego małżeństwa przez męża po narodzinach wspólnych dzieci
Witam, od 9 lat jest w związku małżeńskim. Wychowujemy wspólnie 3 dzieci . Ojciec mojej Pierwszej 14 letni córki już nie żyje. Mój mąż na początku dobrze traktował moją córkę. Jednak gdy pojawiły sie wspólne dzieci wszystko sie zmieniło. Najstarsza córka jest traktowana jak kopciuszek. Przynieś wyniesie pozamiataj. Mąż jej ubliża i ciągle zarzuca jej kłamstwa. Ona dobrze sie uczy, chętnie pomaga przy rodzeństwie. Musi chodzić o 20 godzinie spać. Kiedy zwracam mężowi uwagę, że tego nie akceptuje to on mówi że jego zdanie sie nie liczy i on to juz nic w tym domu nie ma do powiedzenia. Co robić? Rozmowy nie pomagaja
