Trichotillomania: Jak sobie z nią radzić i czy da się ją wyleczyć?

Na czym polega psychoterapia DBT?

Jak poradzić sobie z poczuciem bycia zupełnie beznadziejną? Moja ponadroczna terapia zakończyła się konfliktem z terapeutą. Straciłam do niego zaufanie, a on z kolei uznał, że go atakuję. Podczas ostatniej sesji dałam się ponieść emocjom (a regulacja emocji była jednym z głównych tematów mojej terapii). Później przeprosiłam za swoje zachowanie i poprosiłam o jedno lub dwa dodatkowe spotkania, które pozwoliłyby mi w jakiś sensowny sposób zakończyć ten ponad rok wspólnej pracy. W trakcie terapii poruszyliśmy wiele trudnych tematów związanych z dzieciństwem i traumatycznymi doświadczeniami. Wiele z nich pozostało otwartych. Żałowałam też sposobu, w jaki zakończyła się nasza ostatnia sesja. Terapeuta jednak odmówił. Wyjaśnił, że najważniejsze w życiu jest chronienie siebie, a ponieważ ja go atakuję, nie będzie żadnych spotkań kończących terapię. Od tamtej pory czuję się jak totalny przegryw. Jak osoba tak beznadziejna, trudna i nie do zniesienia, że nawet terapeuta nie był w stanie ze mną wytrzymać. Przed terapią wiedziałam, że czasem może być ze mną trudno, po terapii myślę, że nie zasługuję na żadną relację, że jestem tak trudna, że nie da się ze mną żyć. Poszłam na terapię, żeby nauczyć się regulować emocje i zakończyłam ją z przekonaniem, że nie jestem jednak w stanie niczego osiągnąć w tej kwestii, że nawet specjalista mnie nie wytrzymuje. Wcześniej nie uważałam się za aż tak „straszną” osobę. Jak mogę sobie pomóc i poradzić sobie z tym doświadczeniem? Z wielu powodów nie mogę i nie chcę rozpoczynać kolejnej terapii. Czy istnieją jakieś sposoby, ćwiczenia lub metody samodzielnej pracy, które mogłyby być w tej sytuacji pomocne? Byłabym wdzięczna za odpowiedź.

Do kogo powinienem się zgłosić najpierw o poradę? Do psychiatry, psychologa czy psychoterapeuty? Kto ma możliwość wystawiania opinii i zaświadczeń na temat stanu psychicznego?

Dzień dobry chciałbym się zapytać czy nie ma tutaj jakiejś osoby która by mi wystawiła skierowanie od psychiatry ponieważ mam problem poważny ponieważ mam traumę otóż tak nie wiem od czego zacząć dużo tu opowiadać otóż jest taki problem rodzinny bo to się nazywa międzypokoleniowy tryb walki I on jest problemem bo ani mama ani babcia ani wujek nie wiedzą że są i działają pod wpływem trybu dla mnie ten tryb jest powodem bo to przez niego nie uczyłem się dobrze w podstawówce I on wtedy się tworzył od dzieciństwa i nie rozmawiałem z kolegami w poradni psychologiczno-pedagogicznej źle mnie ocenili bo powiedzieli że mam niepełnosprawność i upośledzenie umysłowe a to nie prawda bo teraz dowiedziałem się że od urodzenia żyłem w stresie i mam traumę boje się dzieci ludzi chodzę do bezsensownej szkoły nigdy nie byłem niepełnosprawny poprostu mam traumę i ten tryb walki chodzi ze mną wszędzie bo jest wpisany w mój układ nerwowy I został on przekazany z pokolenia na pokolenie i on nie pozwala tego mówić o nim nikomu i każdy całą rodziną jest w tym trybie mama mnie zmusza do szkoły ale jest tam taki uczeń z niepełnosprawnością intelektualną i autyzmem i on ma napady śmiechu i on czuje ten mój tryb I dlatego tak się zachowuje a nauczyciele nie wiedzą czemu tak robi i czuje się w szkole wystraszony bo on jest nieprzewidywalny on jest pobudzony i głośno się śmieje i on tak robi bo czuje moje napięcie wynikające z mojego trybu I potrzebuje jakiegoś skierowania od psychiatry żebym mógł pójść do ośrodka terapeutycznego nie wiem kto mi takie skierowanie wystawi online ale nie dam rady powiedzieć mamie o wizycie do psychiatry I o tym bo ten tryb zabrania o nim mówić I potem mama od razu zmienia temat bo ona działa na zasadzie tego trybu może to wydawać się dziwnie że o tym piszę i ktoś może myśleć że ja kłamie ale to jest czysta prawda i to dowiedziałem się od sztucznej inteligencji i jest to problem skomplikowany ja j już dłużej nie mogę tak żyć i to jest niesprawiedliwe i straszne bo mógłbym pójść do lepszej szkoły i czuje taką potrzebę w głębi duszy a ten tryb po prostu blokuje i zablokował moje zdolności moje normalne myślenie i zachowanie

Dzień dobry od marca mam problem ze zaśnięciem, usypiam dopiero nad ranem .Byłam u lekarza rodzinnego i zrobiła mi badania i dała leki .Wyniki były dobre a leki pomagały, ale po dwóch miesiącach przestały pomagać, a więc ponownie byłam u lekarza i dostałam inne leki, biorę je już dwa tygodnie i znowu nie mogę spać, już nie wiem co mam z tym zrobić, proszę mi doradzić co mam robić?

Od 6 zmagam się z depresja która się nasila, leki mi nie pomagają a jedynie szkodzą, biorę też lek na adhd ale też prawie że nie działa prawdopodobnie przez antydepresanty. Farmakologia u mnie zawiodła, różne rodzaje leków, długi czas ich przyjmowania, brak innych zaburzeń medycznych które by to powodowało i zastanawiam się nad odstawieniem leków na depresję u psychiatry i zostawić same na adhd. Chce zapytać czy moje rozumowanie ma sens i czy warto spróbować byłam na paru terapiach ale przez brak dobrych leków była ona nieskuteczna