Odpowiedz jako specjalista
WsteczTW: samookaleczanie. Obsesyjne myślenie o jednej osobie: nagła zmiana, izolacja, lęk społeczny i depresja
TW: samookaleczanie
Jak poradzić sobie z obsesyjnym myśleniem na punkcie jednej osoby? Zawsze byłam samotniczką, stroniłam od ludzi, inni mnie nie obchodzili. Mam tendencję do izolacji. Nie czułam więzi. Moje relacje zawsze były nietrwałe, często ghostowałam innych. Ale teraz to się zmieniło. Po roku jak poznalam mojego jedynego przyjaciela, wyizolowałam się od niego, a potem znowu wróciłam. Było wszystko dobrze, ale obsesyjnie myślę, mam wrażenie, że się odsuwa. Czekam tylko na wiadomość od niego. Okaleczam się, trafiłam ostatnio przez to do szpitala. Mam myśli rezygnacyjne. Uważam; że każdy mnie nienawidzi, że jestem do niczego. Psuję sobie z nim relacje, bo ciągle na niego naskakuje, że mnie nie lubi... z natury jestem nieśmiałą osobą. Zawsze tak było. Mam stwierdzony lęk społeczny, leczę się na depresję, ale nigdy nie miałam pogłębionej diagnostyki. Czuję się jak nie ja. Moje hobby i praca nie pomagają w oderwaniu się od obsesji. Psychiatra zalecił mi branie perazinu 100 mg, obiecując, że wyciszy to moje obsesje, ale leki nic nie pomagają. Zmieniłam się, nie czuję się sobą, nigdy nie przejmowałam się nikim, nie czułam nic do ludzi, myślałam, że jestem typem osobowości schizotypowej, ale to nie to. Teraz obsesyjnie myślę o osobie, ona ma mnie dosyć, czuję to. Co może być powodem takiej nagłej zmiany? Męczy mnie to strasznie, nie jestem w stanie skupić się na niczym innym.
Anonimowo
1 rok temu
Usunięty Specjalista
Opisuje Pani silne cierpienie psychiczne związane z obsesyjnym myśleniem o drugiej osobie, samookaleczaniem, poczuciem osamotnienia, lękiem społecznym i zmianą tożsamościową. To wszystko wskazuje na złożony obraz kliniczny, który zdecydowanie wymaga dalszej diagnozy oraz specjalistycznej opieki.
Opisywane przez Panią objawy mogą wskazywać na kilka możliwych trudności:
- zaburzenia osobowości (np. typu borderline),
- zaburzenia lękowe i depresyjne,
- możliwe objawy psychotyczne lub zaburzenia tożsamości,
- reakcje wynikające z traumy lub samotności.
Farmakoterapia może łagodzić niektóre objawy, ale pisze Pani, że nie odczuwa poprawy. To oznacza, że konieczna jest ponowna konsultacja z lekarzem psychiatrą oraz poszerzenie diagnostyki psychologicznej. Często zdarza się tak, że sama farmakoterapia nie wystarcza i powinna być uzupełniona regularną psychoterapią.
Ważne, żeby nie zostawała Pani z tym sama. Można także skorzystać z telefonu zaufania – kontakt z drugą osobą, nawet neutralną w takiej sytuacji jest niezwykle ważny.
Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, proszę zgłosić się do szpitala psychiatrycznego lub skontaktować z pogotowiem.
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Patryk Broś-Bąk
Dziękuję, że się dzielisz swoją historią. Widzę, że przeżywasz trudny czas. Nagłe silne emocje, lęk przed utratą bliskości, poczucie pustki i trudności w radzeniu sobie z uczuciami mogą mieć głębsze przyczyny. Często to efekt nierozwiązanych spraw z przeszłości lub mechanizmów obronnych. Warto o tym porozmawiać w bezpiecznej relacji terapeutycznej, nie tylko skupiając się na depresji czy lęku. Leki mogą pomóc złagodzić objawy, ale ważny jest także kontakt z kimś, kto pomoże zrozumieć, co się dzieje w środku. To, że szukasz pomocy i mówisz o tym, świadczy o Twojej sile. Nie jest to Twoja wina. Jeśli masz myśli samobójcze lub okaleczasz się, nie zostawaj sama z tym. Zadzwoń na całodobowy numer 800 70 2222 lub 116 123. Tam znajdziesz wsparcie bez oceniania. Masz prawo do pomocy i bezpiecznych relacji. Nie jesteś sama.
Serdeczne pozdrowienia
Patryk Broś-Bąk
psycholog, psychoterapeuta
11 miesięcy temu
Agnieszka Gulczyńska
Szanowna Pani
Objawy, które Pani opisuje, na pewno sprawiają, że jest Pani na co dzień bardzo trudno. Rozumiem, że sięgnęła Pani po pomoc psychiatry - leki mogą spowodować złagodzenie cierpienia w pewnych obszarach. Obawiam się jednak, że nie rozwiążą tego, co leży u podstaw Pani problemów w budowaniu relacji z własnymi emocjami oraz z innymi ludźmi. Wiele w Pani opisie wskazuje na to, że niepowodzenia w budowaniu trwałej więzi są związane ze sposobem, w jaki ukształtowała się Pani osobowość. Nieświadoma tendencja do odtwarzania pewnych kluczowych konfliktów sprawia, że wspomniane przez Panią przeżycia mogą powtarzać się w kolejnych relacjach. Być może to dobry moment, by pomyślała Pani o podjęciu psychoterapii, która - przynajmniej w nurcie psychodynamicznym, jest skoncentrowana na przepracowywaniu problemów na poziomie osobowości.
11 miesięcy temu
Zobacz podobne
Nie radzę sobie z agresją i emocjami
Nie radzę sobie z agresją i emocjami.
Zarządzanie emocjami w dwubiegunowym zaburzeniu nastroju
Od jakiegoś czasu zmagam się z dwubiegunowym zaburzeniem nastroju i czuję, że moje życie to istny rollercoaster emocjonalny. Gdy jestem w euforii, podejmuję spontaniczne decyzje, które w chwilach depresji wydają się katastrofalne.
Staram się zrozumieć, jak utrzymać równowagę emocjonalną, ale to wydaje się piekielnie trudne. Często czuję się wyczerpana, a zmiany nastroju rzutują na moje relacje z bliskimi.
Co może mi w końcu pomóc?
Unikanie stresu brzmi dobrze, ale życie codzienne nie zawsze na to pozwala. Jak mogę wprowadzić do życia więcej spokoju?
Będę wdzięczna za wszelkie rady
Bardzo się boję, nie mam motywacji ani siły na nic, dopada mnie mgła mózgowa. Chcę coś robić, ale to jest silniejsze ode mnie.
Witam, co jest ze mną nie tak, co mi dolega?
Nie mam za grosz motywacji, nie mogę nic zacząć nawet, gdy się jakimś cudem zabiorę do czegoś, to się w ułamku sekundy rozpraszam i myślę o innych zajęciach. Tak, że nie mogę zacząć zadania, o ile w ogóle uda mi się zmotywować, często siedzę po prostu i się patrzę w ściany, nie chcę się ruszać i bardzo się boję, często serce mi wali i strasznie się boję nawet nie wiem czego. Gdy przytrafi mi się nawet jakaś drobna porażka, od razu popadam w obłęd, dopada mnie mgła mózgowa i do końca dnia nic nie mogę zrobić, jestem jakby nieczynny i do tego ten ucisk w klatce piersiowej. Nie umiem się zrelaksować, jestem praktycznie cały czas w chronicznym stresie, byle błahostka potrafi mnie unieruchomić na cały dzień, nie wiem co mi jest, ale strasznie cierpię - byłem ambitny, miałem plany, chciałbym je realizować, ale naprawdę nie mogę - to jest dużo silniejsze ode mnie.
Co mi jest? Jak to leczyć? I czy w ogóle da się?
Mam 21 lat, dwukrotnie chorowałem na nowotwór. Kompletnie mnie to zniszczyło psychicznie.
Mam 21 lat, dwukrotnie chorowałem na nowotwór. Kompletnie mnie to zniszczyło psychicznie. Jestem w kropce. Nie wiem co mam ze sobą zrobić. Nic nie sprawia mi radości. Mam dobrą pracę i dobre wyniki na uczelni, ale nie sprawia mi to radości. Bardzo pragnę bliskości drugiej osoby, lecz nigdy jej nie zaznałem. Nigdy nie miałem dziewczyny i nie widzę szans na zmianę tego stanu w przyszłości. Czuję się przez to bezwartościowy, niegodny bycia kochanym. Nie chcę dłużej żyć w samotności, ale nie jestem w stanie zainteresować sobą drugiej osoby. Codziennie żałuję, że nie umarłem na te nowotwory. Oszczędziłoby mi to tego całego cierpienia i samotności. Proszę o jakąkolwiek poradę.
Nie czuję poprawy podczas leczenia psychiatrycznego
Leczę się psychiatrycznie od 16 r życia wiem jakie mam choroby czy te leki napewno mi pomogą ja gdy nie czuję zmiany a mam myśli takie same
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.