Odpowiedz jako specjalista
WsteczTW: samookaleczanie. Obsesyjne myślenie o jednej osobie: nagła zmiana, izolacja, lęk społeczny i depresja
TW: samookaleczanie
Jak poradzić sobie z obsesyjnym myśleniem na punkcie jednej osoby? Zawsze byłam samotniczką, stroniłam od ludzi, inni mnie nie obchodzili. Mam tendencję do izolacji. Nie czułam więzi. Moje relacje zawsze były nietrwałe, często ghostowałam innych. Ale teraz to się zmieniło. Po roku jak poznalam mojego jedynego przyjaciela, wyizolowałam się od niego, a potem znowu wróciłam. Było wszystko dobrze, ale obsesyjnie myślę, mam wrażenie, że się odsuwa. Czekam tylko na wiadomość od niego. Okaleczam się, trafiłam ostatnio przez to do szpitala. Mam myśli rezygnacyjne. Uważam; że każdy mnie nienawidzi, że jestem do niczego. Psuję sobie z nim relacje, bo ciągle na niego naskakuje, że mnie nie lubi... z natury jestem nieśmiałą osobą. Zawsze tak było. Mam stwierdzony lęk społeczny, leczę się na depresję, ale nigdy nie miałam pogłębionej diagnostyki. Czuję się jak nie ja. Moje hobby i praca nie pomagają w oderwaniu się od obsesji. Psychiatra zalecił mi branie perazinu 100 mg, obiecując, że wyciszy to moje obsesje, ale leki nic nie pomagają. Zmieniłam się, nie czuję się sobą, nigdy nie przejmowałam się nikim, nie czułam nic do ludzi, myślałam, że jestem typem osobowości schizotypowej, ale to nie to. Teraz obsesyjnie myślę o osobie, ona ma mnie dosyć, czuję to. Co może być powodem takiej nagłej zmiany? Męczy mnie to strasznie, nie jestem w stanie skupić się na niczym innym.
Anonimowo
1 rok temu
Usunięty Specjalista
Opisuje Pani silne cierpienie psychiczne związane z obsesyjnym myśleniem o drugiej osobie, samookaleczaniem, poczuciem osamotnienia, lękiem społecznym i zmianą tożsamościową. To wszystko wskazuje na złożony obraz kliniczny, który zdecydowanie wymaga dalszej diagnozy oraz specjalistycznej opieki.
Opisywane przez Panią objawy mogą wskazywać na kilka możliwych trudności:
- zaburzenia osobowości (np. typu borderline),
- zaburzenia lękowe i depresyjne,
- możliwe objawy psychotyczne lub zaburzenia tożsamości,
- reakcje wynikające z traumy lub samotności.
Farmakoterapia może łagodzić niektóre objawy, ale pisze Pani, że nie odczuwa poprawy. To oznacza, że konieczna jest ponowna konsultacja z lekarzem psychiatrą oraz poszerzenie diagnostyki psychologicznej. Często zdarza się tak, że sama farmakoterapia nie wystarcza i powinna być uzupełniona regularną psychoterapią.
Ważne, żeby nie zostawała Pani z tym sama. Można także skorzystać z telefonu zaufania – kontakt z drugą osobą, nawet neutralną w takiej sytuacji jest niezwykle ważny.
Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, proszę zgłosić się do szpitala psychiatrycznego lub skontaktować z pogotowiem.
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Patryk Broś-Bąk
Dziękuję, że się dzielisz swoją historią. Widzę, że przeżywasz trudny czas. Nagłe silne emocje, lęk przed utratą bliskości, poczucie pustki i trudności w radzeniu sobie z uczuciami mogą mieć głębsze przyczyny. Często to efekt nierozwiązanych spraw z przeszłości lub mechanizmów obronnych. Warto o tym porozmawiać w bezpiecznej relacji terapeutycznej, nie tylko skupiając się na depresji czy lęku. Leki mogą pomóc złagodzić objawy, ale ważny jest także kontakt z kimś, kto pomoże zrozumieć, co się dzieje w środku. To, że szukasz pomocy i mówisz o tym, świadczy o Twojej sile. Nie jest to Twoja wina. Jeśli masz myśli samobójcze lub okaleczasz się, nie zostawaj sama z tym. Zadzwoń na całodobowy numer 800 70 2222 lub 116 123. Tam znajdziesz wsparcie bez oceniania. Masz prawo do pomocy i bezpiecznych relacji. Nie jesteś sama.
Serdeczne pozdrowienia
Patryk Broś-Bąk
psycholog, psychoterapeuta
10 miesięcy temu
Agnieszka Gulczyńska
Szanowna Pani
Objawy, które Pani opisuje, na pewno sprawiają, że jest Pani na co dzień bardzo trudno. Rozumiem, że sięgnęła Pani po pomoc psychiatry - leki mogą spowodować złagodzenie cierpienia w pewnych obszarach. Obawiam się jednak, że nie rozwiążą tego, co leży u podstaw Pani problemów w budowaniu relacji z własnymi emocjami oraz z innymi ludźmi. Wiele w Pani opisie wskazuje na to, że niepowodzenia w budowaniu trwałej więzi są związane ze sposobem, w jaki ukształtowała się Pani osobowość. Nieświadoma tendencja do odtwarzania pewnych kluczowych konfliktów sprawia, że wspomniane przez Panią przeżycia mogą powtarzać się w kolejnych relacjach. Być może to dobry moment, by pomyślała Pani o podjęciu psychoterapii, która - przynajmniej w nurcie psychodynamicznym, jest skoncentrowana na przepracowywaniu problemów na poziomie osobowości.
10 miesięcy temu
Zobacz podobne
Mąż ma depresję, przez zobojętnienie chce się rozstać. On z dzieckiem są dla mnie całym światem.
Hej, mam pytanie bo nie wiem co już mam robić. Jestesmy z mężem już wiele lat ze sobą, mamy małe dziecko. Mąż oznajmił mi, że ma depresję i że już mnie nie kocha, nic do mnie nie czuje i chce się rozstać. Wyznał mi, że już od jakiegoś czasu sztucznie się uśmiechał, bo nic nie sprawia mu radości i na dodatek ma myśli samobójcze. Do psychologa idzie za parę dni. W głównej mierze mnie oskarżył za to, co się z nim dzieje. Na moje próby ratowania związku zareagował agresją słowną. Ale i tak kocha się ze mną czule, tak jakby nigdy nic. Chce być jego wsparciem i opoką, ale nie wiem jak się zachowywać, jak mu pomóc. On i nasze dziecko są dla mnie całym światem.
Jak rozpoznać u siebie zalążki depresji lub ją zauważyć?
Jak rozpoznać u siebie zalążki depresji lub ją zauważyć?
Utrata radości życia i obojętność u 30-latka - jak odzyskać sens życia?
Mam 30 lat i stałem się obojętny praktycznie na wszystko, czuję jakby moje życie traciło powoli sens, to jest coś jakby to był jakiś dziwny sen, z którego muszę się obudzić i nie wiem jak. Kiedyś cieszyłem się z wyjazdów gdziekolwiek, teraz to jak gdzieś pojadę to nie czuję nic, żadnego zadowolenia.
Czuję się nieszczęśliwa - studiuję, mam 20 lat.
Czuję się zagubiona. Mam 20 lat i studiuję, zajęcia mam 3 razy w tygodniu. Resztę tygodnia spędzam w domu, dorabiam na korepetycjach, ale mam je dość rzadko. Czuję, że robię za mało i martwię się o przyszłość. Straciłam cel w życiu, a bardzo tego potrzebuje. Nie mam aktualnie żadnych przyjaciół, chłopaka też nigdy nie miałam, czuję się trochę samotna. Wiem, że to nic poważnego, ale dokucza mi smutek, kiedyś już miałam lekką depresję. Jestem nieszczęśliwa. Nie wiem jak sobie pomóc, bo na psychologa nie mam za bardzo pieniędzy.
Mąż twierdzi że ma depresję i obwinia mnie - jak mogę mu pomóc?
Witam. Mój mąż twierdzi, że ma depresję. Za swój stan obwinia mnie, bo ja nie słuchałam, bo ja to, bo ja tamto...Zdaje sobie sprawę, że nie jestem idealna, jestem w zaburzeniu lękowym nawracającym, miałam ciężkie dzieciństwo, on tak samo. Gdy u Niego w życiu pojawią się problemy, po prostu go to przerasta, wycofuje się z bliskości między nami, jest w tym stanie dla mnie niemiły. Nie wiem, jak z nim rozmawiać, nie chce podjąć leczenia
