TW: samookaleczanie. Obsesyjne myślenie o jednej osobie: nagła zmiana, izolacja, lęk społeczny i depresja

Opisuje Pani silne cierpienie psychiczne związane z obsesyjnym myśleniem o drugiej osobie, samookaleczaniem, poczuciem osamotnienia, lękiem społecznym i zmianą tożsamościową. To wszystko wskazuje na złożony obraz kliniczny, który zdecydowanie wymaga dalszej diagnozy oraz specjalistycznej opieki.

Opisywane przez Panią objawy mogą wskazywać na kilka możliwych trudności:

- zaburzenia osobowości (np. typu borderline),

- zaburzenia lękowe i depresyjne,

- możliwe objawy psychotyczne lub zaburzenia tożsamości,

- reakcje wynikające z traumy lub samotności.

Farmakoterapia może łagodzić niektóre objawy, ale pisze Pani, że nie odczuwa poprawy. To oznacza, że konieczna jest ponowna konsultacja z lekarzem psychiatrą oraz poszerzenie diagnostyki psychologicznej. Często zdarza się tak, że sama farmakoterapia nie wystarcza i powinna być uzupełniona regularną psychoterapią.

Ważne, żeby nie zostawała Pani z tym sama. Można także skorzystać z telefonu zaufania – kontakt z drugą osobą, nawet neutralną w takiej sytuacji jest niezwykle ważny.

Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, proszę zgłosić się do szpitala psychiatrycznego lub skontaktować z pogotowiem. 

Dziękuję, że się dzielisz swoją historią. Widzę, że przeżywasz trudny czas. Nagłe silne emocje, lęk przed utratą bliskości, poczucie pustki i trudności w radzeniu sobie z uczuciami mogą mieć głębsze przyczyny. Często to efekt nierozwiązanych spraw z przeszłości lub mechanizmów obronnych. Warto o tym porozmawiać w bezpiecznej relacji terapeutycznej, nie tylko skupiając się na depresji czy lęku. Leki mogą pomóc złagodzić objawy, ale ważny jest także kontakt z kimś, kto pomoże zrozumieć, co się dzieje w środku. To, że szukasz pomocy i mówisz o tym, świadczy o Twojej sile. Nie jest to Twoja wina. Jeśli masz myśli samobójcze lub okaleczasz się, nie zostawaj sama z tym. Zadzwoń na całodobowy numer 800 70 2222 lub 116 123. Tam znajdziesz wsparcie bez oceniania. Masz prawo do pomocy i bezpiecznych relacji.  Nie jesteś sama. 

Serdeczne pozdrowienia 

Patryk Broś-Bąk 

psycholog, psychoterapeuta

Szanowna Pani

Objawy, które Pani opisuje, na pewno sprawiają, że jest Pani na co dzień bardzo trudno. Rozumiem, że sięgnęła Pani po pomoc psychiatry - leki mogą spowodować złagodzenie cierpienia w pewnych obszarach. Obawiam się jednak, że nie rozwiążą tego, co leży u podstaw Pani problemów w budowaniu relacji z własnymi emocjami oraz z innymi ludźmi. Wiele w Pani opisie wskazuje na to, że niepowodzenia w budowaniu trwałej więzi są związane ze sposobem, w jaki ukształtowała się Pani osobowość. Nieświadoma tendencja do odtwarzania pewnych kluczowych konfliktów sprawia, że wspomniane przez Panią przeżycia mogą powtarzać się w kolejnych relacjach. Być może to dobry moment, by pomyślała Pani o podjęciu psychoterapii, która - przynajmniej w nurcie psychodynamicznym, jest skoncentrowana na przepracowywaniu problemów na poziomie osobowości.