Odpowiedz jako specjalista
WsteczTW: samookaleczanie. Obsesyjne myślenie o jednej osobie: nagła zmiana, izolacja, lęk społeczny i depresja
TW: samookaleczanie
Jak poradzić sobie z obsesyjnym myśleniem na punkcie jednej osoby? Zawsze byłam samotniczką, stroniłam od ludzi, inni mnie nie obchodzili. Mam tendencję do izolacji. Nie czułam więzi. Moje relacje zawsze były nietrwałe, często ghostowałam innych. Ale teraz to się zmieniło. Po roku jak poznalam mojego jedynego przyjaciela, wyizolowałam się od niego, a potem znowu wróciłam. Było wszystko dobrze, ale obsesyjnie myślę, mam wrażenie, że się odsuwa. Czekam tylko na wiadomość od niego. Okaleczam się, trafiłam ostatnio przez to do szpitala. Mam myśli rezygnacyjne. Uważam; że każdy mnie nienawidzi, że jestem do niczego. Psuję sobie z nim relacje, bo ciągle na niego naskakuje, że mnie nie lubi... z natury jestem nieśmiałą osobą. Zawsze tak było. Mam stwierdzony lęk społeczny, leczę się na depresję, ale nigdy nie miałam pogłębionej diagnostyki. Czuję się jak nie ja. Moje hobby i praca nie pomagają w oderwaniu się od obsesji. Psychiatra zalecił mi branie perazinu 100 mg, obiecując, że wyciszy to moje obsesje, ale leki nic nie pomagają. Zmieniłam się, nie czuję się sobą, nigdy nie przejmowałam się nikim, nie czułam nic do ludzi, myślałam, że jestem typem osobowości schizotypowej, ale to nie to. Teraz obsesyjnie myślę o osobie, ona ma mnie dosyć, czuję to. Co może być powodem takiej nagłej zmiany? Męczy mnie to strasznie, nie jestem w stanie skupić się na niczym innym.
Anonimowo
Usunięty Specjalista_tka
Opisuje Pani silne cierpienie psychiczne związane z obsesyjnym myśleniem o drugiej osobie, samookaleczaniem, poczuciem osamotnienia, lękiem społecznym i zmianą tożsamościową. To wszystko wskazuje na złożony obraz kliniczny, który zdecydowanie wymaga dalszej diagnozy oraz specjalistycznej opieki.
Opisywane przez Panią objawy mogą wskazywać na kilka możliwych trudności:
- zaburzenia osobowości (np. typu borderline),
- zaburzenia lękowe i depresyjne,
- możliwe objawy psychotyczne lub zaburzenia tożsamości,
- reakcje wynikające z traumy lub samotności.
Farmakoterapia może łagodzić niektóre objawy, ale pisze Pani, że nie odczuwa poprawy. To oznacza, że konieczna jest ponowna konsultacja z lekarzem psychiatrą oraz poszerzenie diagnostyki psychologicznej. Często zdarza się tak, że sama farmakoterapia nie wystarcza i powinna być uzupełniona regularną psychoterapią.
Ważne, żeby nie zostawała Pani z tym sama. Można także skorzystać z telefonu zaufania – kontakt z drugą osobą, nawet neutralną w takiej sytuacji jest niezwykle ważny.
Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, proszę zgłosić się do szpitala psychiatrycznego lub skontaktować z pogotowiem.
Usunięty Specjalista_tka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Patryk Broś-Bąk
Dziękuję, że się dzielisz swoją historią. Widzę, że przeżywasz trudny czas. Nagłe silne emocje, lęk przed utratą bliskości, poczucie pustki i trudności w radzeniu sobie z uczuciami mogą mieć głębsze przyczyny. Często to efekt nierozwiązanych spraw z przeszłości lub mechanizmów obronnych. Warto o tym porozmawiać w bezpiecznej relacji terapeutycznej, nie tylko skupiając się na depresji czy lęku. Leki mogą pomóc złagodzić objawy, ale ważny jest także kontakt z kimś, kto pomoże zrozumieć, co się dzieje w środku. To, że szukasz pomocy i mówisz o tym, świadczy o Twojej sile. Nie jest to Twoja wina. Jeśli masz myśli samobójcze lub okaleczasz się, nie zostawaj sama z tym. Zadzwoń na całodobowy numer 800 70 2222 lub 116 123. Tam znajdziesz wsparcie bez oceniania. Masz prawo do pomocy i bezpiecznych relacji. Nie jesteś sama.
Serdeczne pozdrowienia
Patryk Broś-Bąk
psycholog, psychoterapeuta
Agnieszka Gulczyńska
Szanowna Pani
Objawy, które Pani opisuje, na pewno sprawiają, że jest Pani na co dzień bardzo trudno. Rozumiem, że sięgnęła Pani po pomoc psychiatry - leki mogą spowodować złagodzenie cierpienia w pewnych obszarach. Obawiam się jednak, że nie rozwiążą tego, co leży u podstaw Pani problemów w budowaniu relacji z własnymi emocjami oraz z innymi ludźmi. Wiele w Pani opisie wskazuje na to, że niepowodzenia w budowaniu trwałej więzi są związane ze sposobem, w jaki ukształtowała się Pani osobowość. Nieświadoma tendencja do odtwarzania pewnych kluczowych konfliktów sprawia, że wspomniane przez Panią przeżycia mogą powtarzać się w kolejnych relacjach. Być może to dobry moment, by pomyślała Pani o podjęciu psychoterapii, która - przynajmniej w nurcie psychodynamicznym, jest skoncentrowana na przepracowywaniu problemów na poziomie osobowości.
Zobacz podobne
Utrata zaufania do partnera a wieloletnia depresja – jak odbudować relację lub odejść?
witam stracilam zaufanie do własnego partnera jak mogę je odzyskać nie raz pokazał mi że nasza relacja jest dla niego błahą sprawą zmagam się z depresją od 6 roku zycia rozstaje się z moim partnerem lecz nie potrafię odzyskać zaufania
Depresja lękowa i ADHD u dziecka: jak szkoła powinna wspierać w obliczu złych ocen?
U dziecka stwierdzona jest depresja lękowa oraz ADHD. Dziecko jest leczone u psychiatry. W szkole nagminnie pojawiają się jedynki, co skutkuje jeszcze gorszym nastrojem u dziecka. Proszę o informację czy szkoła w takim przypadku powinna dziecku wstawiać jedynki, jeżeli będą złe wyniki w nauce może takie dziecko być zagrożone na koniec roku. Czy w takim przypadku dziecko muszą przepuścić do następnej klasy?
Trudności w relacji z rodzicami, podejrzenie depresji i zmaganie z ADHD
Rodzice nie dają mi dojść do słowa gdy rozmawiamy, ponieważ to oni są mądrzejsi i lepsi co nie? Gdy się kłócimy, potrafią wyrzucić do śmieci moje najważniejsze rzeczy, których później nie mogę odzyskać. Chcę się im wygadać, ale nie potrafię, jest to dla mnie zbyt ciężkie. Mam przypuszczenia ciężkiej depresji przez moją psycholożke. Na dodatek całe życie z ADHD. To życie jest tak przes***e, że już miałam z 10 prób. Żadna nie zadziałała, a mama? Nadal niczego nie zauważyła. Gdy zrobię jeden MALUTKI błąd to rodzice dobrze wiedzą, że mam phoneholizm i blokują mój telefon. Już nie potrafię sobie radzić, bo rozumiecie robić kontrolę rodzicielska TRZYNASTOLATCE? Która rozumie jak działa Internet i tak dalej? Chore.
Jak radzić sobie w cięższych okresach życia? Do kogo lepiej się udać i gdzie mogę znaleźć dobry termin na NFZ? Walczę z uzależnieniem, zaburzeniami nastroju, teraz czuję, że przyszła depresja.
Witam. Mam na imię Darek mam 36 lat. Mam pytanie. Jak sobie poradzić z okresem, gdzie moje życie wywróciło się do góry nogami? We wrześniu wyjechałem za granicę do Holandii do pracy, po miesiącu wróciłem. Pracowałem w dwóch firmach i nie utrzymałem tego. Po powrocie po trzech tygodniach poszedłem do pracy na szkolenie i nie zaliczyłem testu, tak że też lipa. W moim życiu miewałem stany depresyjne, depresję, próby samobójcze, po których i tak bym sobie nic nie zrobił. Po pierwszej byłem w szpitalu psychiatrycznym 5 tygodni. To było w roku 2018. Od stycznia 2019 trzeźwieję od hazardu. Chodzę na wspólnotę AH. Przechodziłem terapię zamkniętą, jak i dochodzeniową przez 1.9 roku.
Jestem osobą, która zyskuje na poznaniu i rozmowie 1 na 1. W grupie zawsze było ciężko się odnaleźć i tym razem. Introwertyzm - kiedyś zaakceptowałem, że jestem trochę odludkiem. Moje pytanie brzmi: Jak zapanować nad stanami, gdzie potrafię się rozczulać nad sobą w trudnych sytuacjach? Mam przyjaciół, z którymi mogę o wszystkim porozmawiać. Zastanawiam się, gdzie będzie lepiej się udać do psychiatry czy psychologa, żeby być pod stałą opieką na NFZ - nie stać mnie na prywatnego. Teraz mam wrażenie, że jest depresja, wszystko przychodzi z trudem, jest brak koncentracji w ważnych zadaniach i czuję, że umysł jest ociężały. Przy porodzie miałem mikrouszkodzenie mózgu, wadę wymowy w późniejszych latach. Mówić zacząłem jak miałem 3 lata. Na koniec napiszę, że są dni kiedy podejrzewam choroby typu autyzm, dwubiegunowość nie patrząc, że jestem hazardzistą, który jest trzeźwy prawie 5 lat to jest cud w moim życiu. Dziękuję za to, że ktoś to przeczyta te wypociny i dziękuję za odpowiedź.
Niechęć do własnego życia - jak sobie z nią poradzić?
Witam. Jak mam sobie poradzić z niechęcią do własnego życia
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.