Wstecz

Anoreksja - czy decyzja o podjęciu leczenia jest dobra?

Katarzyna

Wychodzę z anoreksji. Jestem na etapie szybkiego przybierania na wadze. Coraz częściej pojawiają się silne napady lęku, uczucie wyobcowania, uczucie zagrożenia, coś w stylu"odrealnienia", co powoduje jeszcze większy lęk. Podjęłam decyzję, że faktycznie chcę wyjść z anoreksji, a ta decyzja spowodowała pogorszenie stanu psychicznego. Ciężko chwilami się w tym odnaleźć. Jakby mózg nie współpracował z emocjami, ciałem, które jest coraz cięższe. Ciężej się chodzi, schyla... Dużo sprzeczności. Czy to normalne? Czy decyzją z przybieraniem na wadze była błędną decyzją na ten moment?
Zdjęcie Karolina Białajczuk

Karolina Białajczuk

Psycholog
94 odpowiedzi na forum

Gratuluję Ci odwagi podjęcia decyzji o wyjściu z anoreksji. To ważny krok w kierunku zdrowia i dobra własnego ciała. Proces zdrowienia może jednak być trudny i pełen sprzeczności, a to, co opisujesz, jest normalnym elementem tego procesu.

Decyzja o zwiększaniu wagi i wyjściu z anoreksji jest bardzo ważna i potrzebna, ale może prowadzić do silnych emocji, lęku i niepokoju. To zrozumiałe, ponieważ anoreksja to nie tylko zaburzenie odżywiania, ale także zaburzenie psychiczne, które wpływa na myśli i emocje związane z jedzeniem i ciałem.

Podczas procesu przybierania na wadze i wyjścia z anoreksji, twoje ciało i umysł mogą potrzebować czasu, aby dostosować się do nowej sytuacji. Poczucie "odrealnienia" i silne emocje to często reakcje na te zmiany. To ważne, abyś była cierpliwa wobec siebie i nie oczekiwała natychmiastowych rezultatów. Proces zdrowienia jest indywidualny i może trwać różnie długo.

Warto kontynuować pracę z terapeutą lub specjalistą ds. zaburzeń odżywiania, którzy mogą pomóc Ci radzić sobie z trudnościami emocjonalnymi i dawać wsparcie w procesie zdrowienia. Często terapia pozwala na zrozumienie źródeł lęków i emocji oraz na naukę zdrowszych strategii radzenia sobie z nimi.

Pamiętaj, że wyjście z anoreksji to długi i trudny proces, ale jest to możliwe. Twoja decyzja o zdrowym podejściu do jedzenia i ciała jest ważnym krokiem w stronę zdrowego i satysfakcjonującego życia. W miarę jak będziesz kontynuować swoją drogę zdrowienia, będziesz mogła dostrzec pozytywne zmiany w swoim ciele i umyśle.

Pozdrawiam

Karolina Białajczuk, psycholog 

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Zobacz podobne

Silny stres po egzaminie mimo sukcesu - placz, ciezar ciala i dusznosc po zaliczeniu
Niepokoi mnie sytuacja która miała miejsce niecały miesiąc temu. Jestem na edukacji domowej i system oceniania wygląda inaczej niż w normalnej szkole. W moim przypadku muszę z każdego przedmiotu zdać podsumowujący egzamin. Już jeden zdałam i o nim chcę opowiedzieć. To był angielski, język który siła wyższa znam w jakimś stopniu i potrafię się nim posługiwać - dlatego wzięłam go jako pierwszy do zaliczenia. Jak zwykle zaczęłam przygotowania dość późno, bo nie czułam upływającego czasu. Nie umiem powiedzieć czy czułam się przygotowana, natomiast jak zwykle byłam bardzo zestresowana (tylko tym razem inaczej). Po zakończonym egzaminie z oceną 6 powinnam chyba poczuć ulgę, oraz satysfakcję, tym bardziej że to jest najwyższa ocena jaką mogłam dostać. Po zakończonym egzaminie chciało mi się płakać, poczułam ciężar na całym ciele, przy czym pojawiła się taka bezsilność w mięśniach. Przez resztę dnia czułam się fatalnie, ciężko mi się oddychało, byłam bardzo zmęczona i trochę nieobecna. Ten ciężar bardzo mnie zaniepokoił, tym bardziej że czułam go jeszcze przez bardzo długi czas. Dużo dłużej niż zwykle jak to bywa przy stresie związanym z egzaminem. Jestem dość podatna na stres natomiast ta reakcja organizmu zapadła mi w pamięci, ponieważ mimo pozytywnego wyniku na egzaminie, byłam bardzo przybita. Co to mogło być? I dlaczego tak źle się zaczęłam czuć? Nie wiem czy podałam wystarczająco dużo informacji, ale jak już wspomniałam - to było prawie miesiąc temu i tyle pamiętam, a najbardziej właśnie ten ciężar w całym ciele.
7 odpowiedzi
Silny lęk przed operacją usunięcia pęcherzyka żółciowego, emetofobia i paraliżujący strach przed szpitalem
Dostałam diagnozę kamicy żółciowej i niestety nie ominie mnie operacja usunięcia pęcherzyka. Od tej pory nie jestem w stanie funkcjonować, cały czas się boję ataku bólowego, nie mogę jeść, nie mogę spać, każdy sygnał z brzucha traktuję jako początek najgorszego. Bez przerwy płaczę. Mam ogromny lęk przed szpitalami i ciężko mi znieść świadomość, że to będzie trzeci raz w szpitalu w ciągu roku. Boję się całego zabiegu, bólu, wymiotowania po narkozie (mam silną emetofobię). Strach paraliżuje mnie do tego stopnia, że zamknęłam się w domu i nie wychodzę z łóżka, odwołałam nawet sesję z psychologiem, bo po prostu nie mam siły wyjść. Strach jest tak obezwładniający, że nie jestem w stanie sobie dać rady ze sobą. Rozmowa z kimś bliskim też nie pomaga, bo czuję się niezrozumiana. Nie robię nic innego tylko czytam na forach o powikłaniach, o tym jak ludzie źle to znosili. I wiem, że nie powinnam, ale to jest silniejsze ode mnie. Nie jestem w stanie skupić się na niczym innym. Nie pomaga też wmawianie sobie, że to nie jest ciężki zabieg, że inni przechodzą gorsze piekło. Nie wiem jak sobie ulżyć z tym wszystkim
4 odpowiedzi
Silny lęk społeczny, stres i strach przed ośmieszeniem w pracy i wśród ludzi – co mogę zrobić?
Witam, w zasadzie od dziecka nie jestem osobą super towarzyską, w otoczeniu osób , które nie kryją swojej złośliwości czy niekoniecznie sympatycznego wobec mnie nastawienia jestem osobą zamknięta i wręcz bardzo stresuje się w towarzystwie takich osób a przez to że się stresuje często zdarza mi się zrobić coś nie tak albo się ośmieszyć mówiąc coś nie tak albo robiąc.Poorostu moje ciało na stres zachowuje się czasem niekontrolowanie, czasem kręci mi się w głowie albo mam tak napięte ciało, że jest to strasznie nieprzyjemne, najczęściej kiedy ma się wydarzyć coś nowego albo w kontakcie z nieznanymi ludzmi bardzo boję się ośmieszenia, że zrobię coś nie tak albo powiem, kiedy wiem że się ma coś zdarzyć z kolei bardzo to przeżywam, rozmyślam, analizuje i znów boję się swoich reakcji. Że zrobię albo powiem coś glupiego i się osmiesze, tak jest od dziecka, jest to bardzo męczące a wręcz to taka kula śnieżna bo im więcej się stresuje tym gorzej to wszystko się układa. W towarzystwie naprawdę osób które znam i których się nie wstydzę jest ok ale tam gdzie jestem i nie wiem co mnie czeka jest czasem nawet bardzo zle. Co mogę z tym zrobić?przeszkadza mi to i w życiu w pracy, zaczęłam nową niedawno i stronie raczej od towarzystwa a w grupie czasem boję się o cokolwiek zapytać, rzutuje to też w szkole u dzieci bo nie biorę udziału ani na grupach klasowych ani tym bardziej na żywo, bo boję się krytyki i samej siebie, widzę te oceniające spojrzenia czy wręcz lekceważące twarze, że nie jestem super przebojowa czy aktywna w życiu klasy. To nie jest tak że mi tak wygodnie, nie , ja o tym chorobliwie myślę, że to moja wina, że ludzie są fajni , wygadani, towarzyscy, rozgarnięci a ja jestem taka sierota, której dzieci Die muszą nawet pewnie wstydzić. Mam takie dni gdzie najchętniej schowałabym się w jakiejś chatce i naprawdę z nikim nie miała ochoty gadać, czasem naprawdę wstydzę się sama siebie,porażki czy źle słowa innych rozpamiętuje, coś w pracy muszę przetrawić czasem kilka dni zanim sama sobie w głowie zrobię terapię że taka jestem i nie pozostaje mi nic innego jak żyć, a raczej męczyć się sama z sobą, nie lubię siebie, swoich reakcji, zachowań, co można z tym zrobić ?
6 odpowiedzi
Nadmierna kontrola w zwiazku, zlosc o szklanki i lyzeczki - OCD, autyzm czy osobowosc anankastyczna?
Dziewczyna zwraca mi uwagę, że traktuje ją jak dziecko: pilnuje żeby brała tabletki, pilnuje żeby jadła, zamawiam za nią jedzenie w restauracji, opowiadam za nią historię znajomym, która wydarzyła się jej. Od siebie dodam, że też od zawsze mam specyficzne przekonania dotyczące używania jakiś rzeczy bądź układania ich - gdy odchodzi od tego, często się na to wkurzam, co ostatecznie wkurza ją np. picie przez nią coli w szklance, która jest od wody (według mnie). Czy mogę prosić o rady, jak z tym sobie jakoś poradzić? Próbuje nie mówić jej, że coś mnie denerwuje, ale ona widzi to, że ja czuję się z czymś niekomfortowo i gdy wychodzi że użyła łyżeczki do herbaty do zjedzenia jogurtu to się wkurza - bo to jest straszna głupota (w końcu to tylko łyżeczka ale dla mnie jednak mimo wszystko tak nie jest). Nie chcę żeby odeszła od zmysłów i uczyła się teraz jakie np. szklanki / łyżki są od czego, ale wiem też, że mam tak od zawsze i ciężko jest mi przez to przebrnąć. Czy mogę prosić o jakiejś rady? Nie wiem czy to przejaw może autyzmu, czy OCD (bądź osobowości anankastycznej) a Państwo mają tu zdecydowanie za mało informacji by mnie zdiagnozować. Czy mimo to daloby się to jakoś sprawdzić w gabinecie, najlepiej wykluczyć jedną opcję za drugą, tak, aby coś mi w mózgu "normalnie" zagrało z tą nadmierną kontrolą? Może to też kwestia dzieciństwa i nie potrzeba będzie aż takich radykalnych diagnoz. Pozdrawiam!
10 odpowiedzi
Jak sobie radzić z przewlekłym stresem?

Jak sobie radzić z przewlekłym stresem?

7 odpowiedzi
Jak radzić sobie z wstydem, niską samooceną i prokrastynacją podczas pisania pracy magisterskiej?
Czuję w sobie ogromny wstyd, co sprawia, że trudno mi dzielić się swoimi myślami i uczuciami, zwłaszcza tymi, które wydają się niewygodne. Biorę do siebie słowa innych ludzi, nawet gdy nie odnoszą się bezpośrednio do mnie, a jedynie opowiadają o negatywnych cechach. Zastanawiam się wtedy, czy nie mam w sobie podobnych wad. Czuję też ogromny chaos decyzyjny i lęk. Moja samoocena jest bardzo zależna od czynników zewnętrznych i bardzo niestabilna. Obecnie przeżywam trudny okres w swoim życiu, ponieważ piszę pracę magisterską i zmagam się z prokrastynacją. Staram się być dla siebie łagodniejszy i obiecałem sobie, że nie będę zarywał nocek. To dla mnie ważne, aby dbać o siebie w tym wymagającym czasie, ale nie zawsze wiem jak to robić. Staram się odkrywać, jakie mam potrzeby w dodatku myślę o zapisaniu się na terapię, żeby mieć przestrzeń do pracy nad tymi tatami.
12 odpowiedzi

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

Ilustracja: starsza kobieta podlewa niezapominajki, na konewce rudzik

Żałoba – jak radzić sobie ze stratą?

Utrata to jedno z najtrudniejszych doświadczeń. Żałoba jest naturalnym procesem radzenia sobie z bólem i tęsknotą. Wyjaśniamy, jaki jest jej przebieg oraz sposoby radzenia sobie z nią - zarówno dla osób w żałobie, jak i tych wspierających.