Zdiagnozowano u mnie IBS niedawno i nie wiem, czy ma to coś z tym wspólnego. Od paru tygodni przy najmniejszym szmerku dostaję szybkiego bicia serca

Czuję, że muszę coś zrobić, coś zdziałać, że jestem w stanie dokonać czegoś na skalę światową. Nie chce wyrządzić niczego złego, chciałabym w czasie tego życia przyczynić się do czegoś dobrego, zmienić świat chociaż trochę na lepsze. Ale przez to, że prawdopodobieństwo takiego zdziałania cudów jest prawie niemożliwe, to odbiera mi to zupełnie chęci do życia. Cała się spinam i drgają mi mięśnie w czasie takich rozmyślań. Wciąż szukam rozwiązania, bo musi być. A zarazem szukam też czegoś, czym mogę zająć się w życiu, bo niczym szczególnym się nie zajmuję i nie wiem, czy w czymś jestem najlepsza czy nie. Ale mam mnóstwo scenariuszy w głowie i czuję czasami, że mogłabym wszystko, że mam nieograniczony potencjał i siłę. Co ja mam zrobić?

Witam. Nie daje już sobie rady, ciągle się stresuje, nawet jeśli nie muszę, mam lęki boję się wychodzić z domu, bo od tych lęków mam mdłości, ciągle się zamartwiam, na samą myśl, że zbliżają się święta, chodzę zestresowana. Mam już tego dość jest to bardzo męczące, nie chce mi się żyć. Proszę o pomoc.

Przez kilka lat mój partner znęcał się nade mną psychicznie, w trakcie tego związku urodziłam najpierw jedną córkę. Myślałam, że to coś zmieni. Po 2 latach zaszłam w drugą ciążę, było tak strasznie, że próbowałam dokonać samobójstwa w 4 miesiącu ciąży. Udało się nas odratować. Nigdy nie dostałam pomocy. Ale podniosłam się. W ósmym miesiącu ciąży udało mi się uciec do domu rodzinnego. Urodziłam i żyłam bezpiecznie. Po roku wrócił mój koszmar, stanął w drzwiach, po wymianie słów, rzucił się na mnie i skatował, pamiętam, że w głowie miałam tylko, żeby dziewczynki tego nie widziały. Później uciekłam dalej z moimi córkami. Po dwóch latach wróciłam do relacji sprzed lat, pokochałam na nowo. Obecnie jesteśmy po ślubie, mamy syna. Jest cudownym człowiekiem, kocha nas, dba o nas. Moje córki traktuje na równi z naszym wspólnym dzieckiem. Tylko ja w głowie mam tamten związek, wszystko porównuję, analizuję każde swoje zachowanie. Nie wiem, jak to w sobie stłumić, jak zapomnieć...

Leczę się na nerwicę od kilku lat.od 3 tygodni miałem bardzo duże natężenie stresu w pracy i jedynie propranolol wspomagał mnie, żebym sobie jakoś radził. Niestety organizm nie wytrzymał stresu i z wtorku na środę dostałem padaczki nerwicowej. Obecnie jestem na terapii diazepamem 9 dni. Mam również zaburzenia nastroju z jednej strony lgnę do ludzi a z drugiej wolę być sam. Mam również ostatnio problem ze spaniem, mimo że biorę wieczorem trittico cr 100 mg. Nie mam pomysłu, jak sobie pomóc. Od urodzenia mam mózgowe porażenie dziecięce.

Witam, mam 20 lat i zmagam się z silnym lękiem społecznym, stresem, atakami paniki i ciągłym napięciem. Udałam się w końcu do specjalisty, ponieważ lata życia w stresie naprawdę mnie już wykańczają. Silne stany lękowe na studiach prowadziły nawet do derealizacji i „pustki emocjonalnej”. Lekarz przepisał mi Asentrę. Przez pierwszy tydzień brałam 25 mg, a później zwiększyłam dawkę do 50 mg. Aktualnie jestem na trzecim tygodniu leczenia. Czuję jednak jakbym straciła część emocji i wracała ta taka pustka, jestem zmęczona i nie do końca mogę być sobą. Trudniej mi odczuwać radość i cieszyć się rzeczami tak jak wcześniej. Również nie mogę płakać, czy się złościć. Nie wiem czy jest to spowodowane lekami, czy powrót do stanu sprzed wakacji gdzie również przez stres miałam wrażenie braku emocji a na wakacjach mi się polepszyło. Teraz jednak mniej się stresuję, ale właśnie nie umiem się tak śmiać i interesować wszystkim jak jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Zdarzają mi się też problemy ze snem i bardzo nieprzyjemne koszmary. Zastanawiam się, czy objawy te są chwilowe czy zostanie mi tak na zawsze. Wizytę kontrolną będę miała dopiero za tydzień. Martwi mnie jednak ten brak sił na cokolwiek tak jakby leki obniżały mi nastrój. Nie wiem czy może też być to spowodowane, że kilka dni temu wypiłam 4 kieliszki czystego alkoholu ze znajomymi, gdzie nie powinno się go łączyć z takimi lekami. Dzień później czułam się praktycznie bez emocji i nie mogłam nic mówić ani się ruszyć z łóżka przez dwie godziny. Pytałam się lekarki to mówiła, że czasami mogę trochę wypić, ale na każdego wiadomo działa inaczej. Mam też zbliżającą się imprezę na koniec miesiąca i nie wiem czy będę wtedy mogła w ogóle pić, bo boję się tego odrętwienia emocjonalnego. Znajomi nie zrozumieją dlaczego nie będę chciała się napić. Z góry dziękuję za odpowiedź.

Jestem z alkoholikiem, mąż jest osobą toksyczną. Psychicznie nie daje mi spokoju, strasznie mnie dołuje oraz manipuluje mną i innymi, specjalnie wszczyna kłótnie, żeby potem mnie oczernić a siebie wybielić, często kłamie i zmyśla. Jak żyć z taką osobą? Nie daję już rady, mam zaburzenia lękowe oraz nerwicę.