Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy mam zespół serotoninowy? Psychiatra niedostępny.
Dzień dobry. Od ponad roku leczę się na nerwicę, depresję, lęki. Choruje na nadciśnienie oraz mam insulinooporność, przyjmuję leki rano Indapen, wieczorem Ebivol pół tabletki i Sedam 3 jedną tabletkę. Leczę się u psychiatry, który po raz kolejny nie trafił z lekiem. Zmieniałam juz 4 razy w ciągu roku. Teraz mam Sedam biorę go od 4 miesięcy, chyba przestał działać - nasiliły się ataki paniki, lęki, skacze ciśnienie, mam duszności i drżenie ciała no i bardzo mi jest zimno. Boję się czy to tylko lek przestaje działać, czy to zespół serotoninowy? Proszę o pomoc, bo mój lekarz jest niedostępny.
Mimi
2 lata temu
TwójPsycholog
Dzień dobry,
Sedam 3 to lek, który powinno stosować się najkrócej jak można, ze względu na substancję czynną pochodną od benzodiazepiny. Benzodiazepiny to substancje silnie uspokajające, podawane doraźnie, również szybko zwiększa się na nie tolerancja, stąd prawdopodobne zmniejszenie odczuwanego działania, jak i objawy wskazujące na objawy odstawienne. W związku z tym zalecam szybką konsultację z, np. nowym lekarzem psychiatrą lub udanie się na szpitalną izbę przyjęć, gdzie objawy powinny zostać złagodzone.
Trzymam kciuki i pozdrawiam
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Działo
Jeżeli Pani objawy wskazują na poważne zagrożenie życia i zdrowia proszę niezwłocznie udać się do lekarza lub zadzwonić po karetkę.
Jednocześnie, zdaję sobie sprawę, że zadaje Pani tutaj pytanie, bo zastanawia się Pani na ile objawy są objawami ataku paniki, na ile są psychiczne a na ile somatyczne. Powtórzę: najlepiej zawsze skonsultować z lekarzem, choćby internistą. Interniści są przygotowani do porad na temat interakcji przyjmowanych leków, no i są bardziej dostępni (i czasowo i finansowo) niż psychiatrzy.
Nie będę podejmować się pełnej odpowiedzi na Pani pytanie, ponieważ jestem psychologiem, a nie lekarzem, ale pozwolę sobie wyczerpująco opisać Pani działanie wymienionych leków oraz genezę i mechanizm zespołu serotoninowego i w ten sposób być może nieco osłabić niepokój, który Pani przeżywa.
O ile dobrze się zorientowałam, leki: Indapen oraz Ebivol stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego i żaden z tych leków nie angażuje receptrów serotoninowych. Hydrochlorotiazydem zawarty w Ebivolu powoduje skurcz naczyń krwionośnych, poprzez pobudzenie receptorów α-adrenergicznych. Nie serotoninowych. W Indapenie składnikiem czynnym jest indapamid, który hamuje resorpcję sodu w cewkach nerkowych. Tutaj w ogóle nie mamy do czynienia z żadnymi receptorami neuroprzekaźników. Sedam zawiera substancję czynną bromazepam - lek psychotropowy z grupy pochodnych benzodiazepiny. W małych dawkach zmniejsza napięcie nerwowe, pobudzenie i lęk oraz działa łagodnie nasennie. W dużych dawkach działa uspokajająco i zmniejsza napięcie mięśni. Bromazepam ma działanie przeciwdrgawkowe. Żaden z tych leków nie angażuje receptorów serotoninowych, nie jest ich agonistą, ani antagonistą, a więc nie powienien mieć znaczącego wpływu na wywołanie zespołu serotoninowego.
Duszności, drżenie ciała i zimno mogą być objawami bardzo wielu schorzeń i zaburzeń - zarówno somatycznych jak i psychicznych. Polecam udać się do internisty na początek i sprawdzić czy nie dolega Pani nic somatycznie. Jeśli nie i objawy są typowo psychiczne, warto rozważyć poza opieką psychiatry, psychoterapię i wsparcie psychologiczne - ataki paniki mogą dawać bardzo mylące objawy i przysparzać Pani dodatkowych zmartwień co będzie się bezpośrednio przekładać na podwyższone ciśnienie i objawy. Błędne koło będzie trwało w najlepsze. Psychoterapia, zwłaszcza poznawczo-behawioralna, jest bardzo skuteczna w leczeniu i łagodzeniu zespołów lękowych i napięciowych.
Pozdrawiam ciepło, Aleksandra Działo
2 lata temu
Zobacz podobne
Ustaliłam sobie, jakie mogą być moje cele terapeutyczne w nadchodzącej psychoterapii
Ustaliłam sobie, jakie mogą być moje cele terapeutyczne w nadchodzącej psychoterapii, oto jak to na razie wygląda:
1. Być w stanie iść do pracy
2. Pozbyć się anhedonii
3. Pozbyć się zaburzeń funkcji poznawczych
4. Pozbyć się lęku przed oceną i wstydu w sytuacjach społecznych
5. Pozbyć się obniżonej energii
6. Zwiększyć poczucie własnej wartości
7. Osiągnąć bardziej optymistyczne podejście
8. Odzyskać zainteresowanie rzeczami, które kiedyś cieszyły
9. Zwiększenie aktywności życiowej i chęci, by te czynności wykonywać
10. Zniknięcie wrażenia bycia obserwowaną i że ktoś zna moje myśli
11. Pozbyć się zawrotów głowy
12. Pozbyć się problemów z oddychaniem
13. Pozbyć się dyskomfortu na skórze
14. Pozbyć się lęków
Jakie myśli na ten temat? Czy nie jest za dużo tych celów? Nadają się one do wniesienia na terapię? Oczywiście jestem otwarta na odrzucenie ich w takiej formie przez psychoterapeutkę i jej pomoc w zmodyfikowaniu ich. Na cztery ostatnie cele na razie działają moje leki, ale w marcu zmieniam psychiatrkę i ona mi pewnie zmieni leki, a co za tym idzie działanie ze strony leków możliwe, że się zmieni, poza tym czytałam, że leki tylko tłumią objawy, a to psychoterapia leczy zaburzenia, także chyba warto pracować nad tym, czego obecnie tak nie odczuwam, a co może mi wrócić, gdy kiedyś przyjdzie mi odstawiać leki. To, co zawarłam w celach, to nie są moje jedyne objawy, ale starałam się w nich zawrzeć to, co dla mnie najważniejsze i też sporo moich innych objawów jest wtórnych do tych zawartych w celach
Witam, mam 22 lata, od roku chodzę na psychoterapię. Może to dziwić, ze pomimo terapii zadaje tu pytanie zamiast swojemu terapeucie, aczkolwiek do następnego pytania zostało 3 dni, a nurtuje mnie jedno pytanie, które ciąży na mnie. Otóż na terapie przyszedłem z powodu lęków. Po roku terapii znam ich źródło, wiem ze są one wynikiem moich relacji z rodzicami, w których nie czułem się wystarczająco bezpiecznie i byciem przyjętym. Mimo wszystko zawsze relacje z rodzicami nie były na aż tak złym poziomie jakby się wydawało. Bardzo ciąży na mnie uczucie tego, iz nie czuje więzi emocjonalnej z rodzicami takiej jakbym chciał. Czuje ze moi rodzice obecnie się zmienili niż jak byłem młodszy i maja więcej przestrzeni na moje uczucia. Czy jest szansa żeby w tym wieku zbudować z nimi jeszcze więź emocjonalna? Poprzez na przykład głębsza rozmowę o tym czego mi brakowało i jak na prawdę się czuje przy nich (nigdy wcześniej im tego nie mówiłem).
Czy to jest normalne, że mam ochotę otworzyć drzwi auta, którym właśnie jadę jako pasażerka?
Czy to jest normalne, że mam ochotę otworzyć drzwi auta, którym właśnie jadę jako pasażerka? Boję się, bo mam natręctwo myśli.
Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się.
Witam, mam 16 lat, od 4 klasy podstawówki zmagam się z samookaleczaniem. Często mam wahania nastroju, takie jak zrobię coś źle i ze szczęścia zmienia się w smutek i obwinianie się. Najmniejsze sytuacje doprowadzają mnie do płaczu i braku chęci do życia. Zdarzają się też zmiany osobowości np. z nieśmiałej i pomocnej zmieniam się we wredną i niepomocną. Czasem tracę też chęci do życia, tak po prostu, myślę sobie, że to wszystko nie ma sensu i nic mi się nie uda. Nawet niewielkie słowa prowadzą do zmiany mojej własnej samooceny, także żarty. Co to może być, czy ktoś może mi pomóc?
Nie potrafię się zebrać
Nie potrafię się zebrać do kupy.
Brak chęci na życie i stres, kłopoty ze zdrowiem i zmiana pracy.
Po 12 latach wróciłem z UK do Pl, posypało mi się życie z kobietą i zdrowie kuleje i czas się zebrać na badania i lekarzy a ja nie mam siły na nic....
