Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy mam zespół serotoninowy? Psychiatra niedostępny.
Dzień dobry. Od ponad roku leczę się na nerwicę, depresję, lęki. Choruje na nadciśnienie oraz mam insulinooporność, przyjmuję leki rano Indapen, wieczorem Ebivol pół tabletki i Sedam 3 jedną tabletkę. Leczę się u psychiatry, który po raz kolejny nie trafił z lekiem. Zmieniałam juz 4 razy w ciągu roku. Teraz mam Sedam biorę go od 4 miesięcy, chyba przestał działać - nasiliły się ataki paniki, lęki, skacze ciśnienie, mam duszności i drżenie ciała no i bardzo mi jest zimno. Boję się czy to tylko lek przestaje działać, czy to zespół serotoninowy? Proszę o pomoc, bo mój lekarz jest niedostępny.
Mimi
2 lata temu
TwójPsycholog
Dzień dobry,
Sedam 3 to lek, który powinno stosować się najkrócej jak można, ze względu na substancję czynną pochodną od benzodiazepiny. Benzodiazepiny to substancje silnie uspokajające, podawane doraźnie, również szybko zwiększa się na nie tolerancja, stąd prawdopodobne zmniejszenie odczuwanego działania, jak i objawy wskazujące na objawy odstawienne. W związku z tym zalecam szybką konsultację z, np. nowym lekarzem psychiatrą lub udanie się na szpitalną izbę przyjęć, gdzie objawy powinny zostać złagodzone.
Trzymam kciuki i pozdrawiam
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Działo
Jeżeli Pani objawy wskazują na poważne zagrożenie życia i zdrowia proszę niezwłocznie udać się do lekarza lub zadzwonić po karetkę.
Jednocześnie, zdaję sobie sprawę, że zadaje Pani tutaj pytanie, bo zastanawia się Pani na ile objawy są objawami ataku paniki, na ile są psychiczne a na ile somatyczne. Powtórzę: najlepiej zawsze skonsultować z lekarzem, choćby internistą. Interniści są przygotowani do porad na temat interakcji przyjmowanych leków, no i są bardziej dostępni (i czasowo i finansowo) niż psychiatrzy.
Nie będę podejmować się pełnej odpowiedzi na Pani pytanie, ponieważ jestem psychologiem, a nie lekarzem, ale pozwolę sobie wyczerpująco opisać Pani działanie wymienionych leków oraz genezę i mechanizm zespołu serotoninowego i w ten sposób być może nieco osłabić niepokój, który Pani przeżywa.
O ile dobrze się zorientowałam, leki: Indapen oraz Ebivol stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego i żaden z tych leków nie angażuje receptrów serotoninowych. Hydrochlorotiazydem zawarty w Ebivolu powoduje skurcz naczyń krwionośnych, poprzez pobudzenie receptorów α-adrenergicznych. Nie serotoninowych. W Indapenie składnikiem czynnym jest indapamid, który hamuje resorpcję sodu w cewkach nerkowych. Tutaj w ogóle nie mamy do czynienia z żadnymi receptorami neuroprzekaźników. Sedam zawiera substancję czynną bromazepam - lek psychotropowy z grupy pochodnych benzodiazepiny. W małych dawkach zmniejsza napięcie nerwowe, pobudzenie i lęk oraz działa łagodnie nasennie. W dużych dawkach działa uspokajająco i zmniejsza napięcie mięśni. Bromazepam ma działanie przeciwdrgawkowe. Żaden z tych leków nie angażuje receptorów serotoninowych, nie jest ich agonistą, ani antagonistą, a więc nie powienien mieć znaczącego wpływu na wywołanie zespołu serotoninowego.
Duszności, drżenie ciała i zimno mogą być objawami bardzo wielu schorzeń i zaburzeń - zarówno somatycznych jak i psychicznych. Polecam udać się do internisty na początek i sprawdzić czy nie dolega Pani nic somatycznie. Jeśli nie i objawy są typowo psychiczne, warto rozważyć poza opieką psychiatry, psychoterapię i wsparcie psychologiczne - ataki paniki mogą dawać bardzo mylące objawy i przysparzać Pani dodatkowych zmartwień co będzie się bezpośrednio przekładać na podwyższone ciśnienie i objawy. Błędne koło będzie trwało w najlepsze. Psychoterapia, zwłaszcza poznawczo-behawioralna, jest bardzo skuteczna w leczeniu i łagodzeniu zespołów lękowych i napięciowych.
Pozdrawiam ciepło, Aleksandra Działo
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Psycholog dla dzieci - poszukuję jako Specjalistka.
Poszukuję psychologa specjalizującego się w małych dzieciach (0-4 lata), na konsultację wychowawczą związaną z lękiem separacyjnym. Sama jestem specjalistką, więc nie potrzebuję ogólnej psychoedukacji a dokładnej analizy naszej sytuacji i wskazówek, pomocy w opracowaniu planu działania. Proszę o zgłoszenia tylko osób z minimum 10 lat doświadczenia, osoby myślące systemowo/cbt-owo/tsr-owo. Konsultacje on-line (ewentualnie poznań/gniezno).
Przy zaburzeniach lękowych odczuwam objawy fizyczne, które uniemożliwiają mi funkcjonowanie i wychodzenie z domu.
Witam, od ponad roku zmagam się z nerwicą lękowa, od jakiegoś czasu zauważyłam jednak, że dodatkowo mam objawy somatyczne, takie jak nogi jak z waty i ciągłe uczucie głodu czy to możliwe, żeby były to objawy na podłożu psychicznym? Bardzo mnie męczy ten stan. Boję się wychodzić z domu, z nikim się nie spotykam. Proszę o odpowiedź.
Jestem ciągle zmęczona, wstaje już zmęczona, prawie cały czas odczuwam dziwny niepokój.
Dzień dobry, jestem ciągle zmęczona, wstaje już zmęczona, prawie cały czas odczuwam dziwny niepokój. Do wielu rzeczy muszę się zmuszać choć bym wolała zostać w łóżku. Co to moze byc?
Czy tańsza psychoterapia lub rzadsze spotkania mogą być skuteczne? Alternatywy dla osób z lękiem
Czy rzadsze spotkania z psychoterapeutą mają w ogóle sens kiedy nie można sobie pozwolić finansowo na spotkanie raz w tygodniu? Czy można się jakoś przygotować do spotkania by wyciągnąć z niego więcej? Czy istnieją realne alternatywy by sobie pomóc (wiele lęków i strach przed ludźmi)? Czy tańsi specjaliści mają w ogóle sens kiedy dużo się słyszy o szkodliwych terapeutach.
Powiązałam serię bardzo przykrych zdarzeń z moim zachowaniem - słuchaniem muzyki. Przestałam to robić ze strachu.
Nie mogę się uczyć języka, który kocham. Wszystko zaczęło się w 2016 roku, kiedy wróciłam do oglądania serialu i słuchania zespołu w ukochanym języku. W mojej rodzinie zaczęła się wtedy seria śmierci. Dziadek, potem kilka osób zmarło na nowotwór. Skojarzyłam, że gdy poznałam ten język i go pokochałam w 2012 to zmarła ukochana osoba w mojej rodzinie. I zaczęłam wierzyć, że to ściąga na moją rodzinę i na mnie nieszczęścia. Do tego stopnia to doszło, że ilekroć coś się stanie ja doszukuje się drugiego dna w słuchanych piosenkach, oglądanych serialach. Przez to nie oglądam i nie słucham, oraz nie robię dużo rzeczy, które naprawdę kochałam. Niejednokrotnie chciałam wrócić do nauki, ale zawsze, naprawdę dzieje się coś złego. Mam żal, bo niewiele wchodzi mi do głowy , a ten cholerny język tak i jeśli bym go nie przerwała, to dziś byłabym na całkiem dobrym poziomie... A nie jestem. Straciłam lata i nie mogę się przełamać, bo tak się boje.
Kiedyś na przykład usłyszałam w głowie w tym języku piosenkę, a kilka godzin potem ktoś z mojej rodziny zachorował.
Ja wiem, jak to się czyta to trochę absurd. Sama sobie tłumaczę, że przecież nie możliwe. A i tak nie potrafię się z tego wygrzebać od lat. Wiem, że w moim otoczeniu są osoby, które dostrzegają coś takiego, ale nie w takim stopniu jak ja. Czy z tego można wyjść? Da się bez pomocy psychologa? Planuje iść w przyszłości na terapie, ale teraz nie mogę sobie jeszcze na to pozwolić. Dzisiaj znowu to samo. Zaczęłam sobie podśpiewywać piosenki bo nagle mi się przypomniały, a za kilka godzin wiadomośc, że nie żyje znajomy. Są oczywiście momenty gdzie gdzieś usłyszę i jest spokój, ale gdy zacznę myśleć intensywnie i nagle to potem jest to. Ja już zaczynam wierzyć w jakieś moce dziwne, a nie chce. Co mam zrobić? Słuchać i uczyć się na siłę? Unikać? Czy ja zwariowałam?
