Czy to o Tobie?
· Budzik dzwoni, a Ty wciąż odkładasz go na później. W rezultacie budzisz się o 7, a z łóżka wychodzisz dopiero koło południa - połowa dnia przepadła, znowu to samo.
· Chcesz coś zrobić, ale lęk i napięcie rosną. Toniesz w myślach, analizujesz, odkładasz. Czas mija, a działania brak.
· Kiedy przychodzi smutek czy zwątpienie, znowu uciekasz w telefon albo sen. Zamiast ulgi pojawia się poczucie zmarnowanych godzin.
· Myśli o przyszłości nakręcają niepokój - widzisz głównie przeszkody. W rezultacie nie podejmujesz decyzji, a w głowie narasta chaos.
· Wspomnienia z przeszłości powracają jak ciężar - wywołują poczucie winy, wstydu czy smutku. Zamiast iść naprzód, zostajesz w tym, co dawno minęło.
· Masz milion pomysłów, ale każdy kończy się tylko w Twojej głowie. Mija dzień za dniem, a nic się nie zmienia.
· Rzeczy, które kiedyś sprawiały radość, już nie cieszą - czujesz pustkę i brak sensu.
· Spotkania z innymi stają się trudne - brakuje Ci słów, łatwiej się wycofać niż powiedzieć, co czujesz. Czasem wybuchasz złością albo reagujesz impulsywnie, a później wracasz z poczuciem, że znowu „nie wyszło”.
· Wieczorem obiecujesz sobie, że jutro będzie inaczej. Ale kładziesz się późno, zmęczony, z poczuciem, że kolejny dzień przeciekł Ci przez palce.
A teraz wyobraź sobie, że to o Tobie:
· Budzik dzwoni i naprawdę wstajesz - poranek zaczyna się spokojniej, robisz pierwszy krok, który daje Ci poczucie wpływu.
· Lęk się pojawia, ale już nie toniesz w myślach - zauważasz go i potrafisz mimo wszystko robić to, co dla Ciebie ważne.
· Gdy przychodzi smutek czy zwątpienie, wybierasz coś, co naprawdę pomaga - zamiast zasypiać czy uciekać w telefon, korzystasz z tego, co wiesz, że działa.
· Myśli o przyszłości przestają Cię paraliżować - wiesz, co z nimi zrobić i jak przekuć je w konkretne działania.
· Wspomnienia z przeszłości nie rządzą Twoim nastrojem - rozumiesz je i sam decydujesz, co z nimi zrobić.
· Zamiast gubić się w milionie pomysłów, wiesz, co wybrać i zaczynasz to realizować - krok po kroku.
· Wracasz do aktywności, które kiedyś dawały Ci radość - i naprawdę czerpiesz z nich przyjemność.
· W relacjach czujesz się swobodniej - potrafisz mówić o tym, co czujesz, i słuchać drugiej osoby, bez podporządkowania się. Nawet jeśli pojawia się złość, umiesz ją wyrazić w sposób, który nie rani, tylko pomaga budować więź.
· Kładziesz się spać o zaplanowanej porze - z poczuciem, że ten dzień należał do Ciebie, miałeś nad nim kontrolę i naprawdę coś w nim zrobiłeś.
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) to podejście, które pozwala przejść od codzienności opisanej w pierwszej części do rezultatów przedstawionych w drugiej.
Jeśli czujesz, że taka zmiana jest Ci potrzebna - czekam na Ciebie, z przestrzenią na rozmowę i rozwój.
O mnie:
Jestem psychoterapeutą w trakcie całościowego szkolenia w nurcie poznawczo-behawioralnym w Szkole Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej dr Ewy Pragłowskiej i dr Agnieszki Popiel przy Uniwersytecie SWPS w Warszawie.
Prowadzę terapię osób doświadczających m. in. zaburzeń lękowych czy zaburzeń nastroju, a także tych, które otrzymały diagnozę zaburzenia ADHD i rozważają rozpoczęcie terapii lub psychoedukacji w tym kierunku.
Zajmuję się również diagnostyką zaburzenia ADHD oraz diagnostyką zaburzeń osobowości.
