Ciągle myślenie o śmierci - jak sobie z tym poradzić?

Jak wyjść z sytuacji, w której nie potrafię podjąć się pracy, bo bardzo się boję, ale nie mogę normalnie żyć i leczyć się bo nie pracuję? Mam ogromny lęk związany z pracą, A właściwie z tym, że zawiodę, zrobię coś źle, popsuję coś ważnego i zostanę za to ukarana lub okrzyczana. Moją przeszkodą są problemy z kontrolowaniem swoich emocji i swojego ciała, kiedy się stresuję.Nie rozumiem wtedy co mówią do mnie ludzie, nie potrafię się skupić, czasem czuję się jak we śnie, i wszystko leci mi z rąk, w sytuacjach formalnych mam problem żeby się podpisać bo np. Robię literówki we własnym imieniu. Wstyd mi za to, bo całe życie wszyscy krzyczą na mnie, przez moją niezdarność i przez to nie ufam sama sobie i czuję że nie jestem godna zaufania przez moje rozkojarzenie i nieuwagę. Kiedy robię rzeczy w sowim tempie wszystko jest w porządku, jestem zaradna i pojętna, ale kiedy jestem pod presją czasu czuję jakby odjęło mi mózg. To było też częstą przyczyną moich porażek np. na sprawdzianach. Obecnie mam 20 lat, uczę się, ale utrzymuje mnie moja dziewczyna, ale nie chcę być taka bezradna w swoim życiu. Staram się rozwijać na innych płaszczyznach np. Robiąc kursy i ucząc się języków. Ze strony rodziny nie mam żadnego wsparcia finansowego ani emocjonalnego. Chodziłam do psychiatry i przez kilka miesięcy chodziłam też na terapię, ale nie czułam, że to cokolwiek zmienia, może terapia była niedopasowana do mojego problemu, właściwie to nie wiem, skąd powinnam wiedzieć że terapia jest dobrze prowadzona. Może ktoś z Państwa byłby w stanie doradzić, jakiego rodzaju terapii poszukać, na czym się skupić, żeby samemu też popracować nad tym lękiem, nie mogę znieść tej bezradności. Pozdrawiam, Daria.

Byłam na pierwszej wizycie u psychologa.Po wizycie mój stan psychiczny bardzo się pogorszył.Moje myśli nie dają mi spokoju,że jestem beznadziejna ,do niczego się nie nadaję...Najchętniej cały dzień spędziłabym w łóżku, nic nie robiąc....Nic mnie nie cieszy i co chwilę chce mi sie płakać. Myślę o rezygnacji z następnej wizyty, mimo iż wiem, że potrzebuje pomocy (stresuje się bardzo wizytą, boję się).Czy takie samopoczucie jest "normalne "?Co zrobić by poczuć się lepiej ?

Od dziecka czuję jakbym przeżywała wszystkie swoje emocje bardzo skrajnie, np gdy jestem szczęśliwa to potrafię się rozpłakać, gdy jestem smutna to często dostaje ataków paniki i nie jestem w stanie trzeźwo myśleć. To samo mam w relacjach, gdy kogoś kocham to jestem bardzo emocjonalnie zależna od tej osoby, a gdy kogoś nie lubię to też wywołuje u mnie skrajne emocje i przeradza się w nienawiść. Odczuwam emocje bardzo głęboko i mocno, często po tak intensywnym odczuwaniu emocji jestem zmęczona i czuje taka jakby pustkę. Bardzo zależy mi na tym żeby dowiedzieć się skąd się to u mnie wzięło. Często gdy jestem sama dużo myślę i analizuje otoczenie a także samą siebie. Jestem bardzo wrażliwa nie tylko emocjonalnie tak jak opisałam, ale również na inne zmysły. Głośne dźwięki są dla mnie trudne do zniesienia, światło też mnie często drażni, lub gdy ktoś za często mnie dotyka. Mam wrażenie że na wszystko jestem jakaś przewrażliwiona i później czuje się przebodźcowana i ciężko mi się skupić

Mam pewien problem a mianowicie mam ciągłą potrzebę przebywania między ludźmi, nie ważne czy są to osoby obce czy znajome czy z nimi rozmawiam czy po prostu są (choć jednak lepiej jak rozmawiam), ale gdy zostaję w samotności okropnie się czuję i nie wiem co z tym zrobić.. odczuwam wtedy duży dyskomfort, odrealnienie i niepokój, do tego silne kołatania serca i zawroty głowy gdzie wszystko dookoła wiruje... Nie wiem co z tym zrobić jak sobie z tym radzić... Nie potrafię przebywać w samotności, moje próby 'radzenia sobie z tym' takie jak ćwiczenia oddechowe, próby zajęcia się czymś po prostu, włączanie muzyki, podcastu czy czegoś do obejrzenia niewiele zmieniają... Jest to uciążliwe i męczące. Co mogę z tym zrobić?

Witam mam 15 lat, od dwóch dni mam uczucie płytkiego oddychania, a gdy prawie zasypiam to "spadam".

Chciałbym uzyskać opinię specjalisty na temat trudności psychicznych, z którymi zmagam się od dłuższego czasu. Nie potrafię jednoznacznie określić, co mi dolega, i zastanawiam się, czy jest to OCD o dużym nasileniu, czy może współwystępuje u mnie kilka różnych zaburzeń. Mam natrętne, niechciane myśli, których często nie potrafię od siebie odsunąć. Zdarza mi się godzinami analizować różne sytuacje, wracać do tych samych tematów, szukać pewności, odpowiedzi i logicznego wytłumaczenia. Czasami mam świadomość, że moje myślenie jest irracjonalne, ale mimo to nie potrafię przestać. Towarzyszy temu silne napięcie psychiczne i poczucie przymusu wykonania określonych czynności lub zachowań, nawet jeśli wiem, że nie mają one większego sensu. Zmagam się również z mimowolnymi ruchami, tikami, napięciami mięśniowymi i odruchami, nad którymi nie zawsze potrafię zapanować. Czasami odczuwam wewnętrzny przymus wykonania konkretnego ruchu lub powtórzenia danej czynności, jakby dopiero jej wykonanie pozwalało mi odzyskać chwilowy spokój. Trudno mi rozróżnić, które zachowania są kompulsjami związanymi z OCD, które tikami, a które mogą mieć inne podłoże. Istotną częścią mojej historii są uzależnienia od alkoholu, marihuany i substancji stymulujących, w szczególności mefedronu. Jestem w procesie zdrowienia i utrzymuję abstynencję. Zauważam również u siebie problem kompulsywnych zachowań seksualnych i masturbacji, szczególnie w kontekście wcześniejszego używania stymulantów. Całość jest dla mnie bardzo męcząca i wpływa na moje codzienne funkcjonowanie. Momentami mam poczucie, że nie rozumiem własnego umysłu i nie potrafię kontrolować swoich reakcji. Chciałbym dowiedzieć się, czy opisane objawy mogą wskazywać na nasilone OCD, zaburzenia tikowe lub inne współwystępujące problemy. Od jakiej diagnostyki powinienem zacząć i jakiego rodzaju specjalisty oraz terapii szukać?