Problemy w związku przez bliskość męża z koleżanką z pracy i jego brak wsparcia

Dziękujemy, że podzieliła się Pani swoją sytuacją. Uczucia złości, smutku i niepewności są naturalne, gdy czuje się Pani pominięta, a uwaga męża wydaje się skierowana na koleżankę z pracy. Pani troska o związek jest cenna. Z psychologicznego punktu widzenia, decyzja męża o zostaniu dłużej w pracy może wynikać z obowiązku zawodowego, ale bagatelizowanie Pani trudności, np. słowami "to twój problem, radź sobie sama", może osłabiać poczucie bezpieczeństwa i bliskości.

Spróbuj porozmawiać z mężem w spokojnym momencie, używając komunikatów nakierowujących na zrozumienie Pani, np. "Czuję się zraniona, gdy moje problemy są pomijane, potrzebuję Twojego wsparcia". By wyrazić, czego Pani oczekuje – więcej zainteresowania, czasu razem. Ma Pani prawo czuć się ważna. Pani obawy o relację męża z koleżanką są zrozumiałe. Poproś o szczere wyjaśnienie, by budować zaufanie. Dbaj o siebie – relaks, rozmowa z bliską osobą czy hobby pomogą złapać oddech. Pani zdrowie psychiczne jest kluczowe.

Zachęcamy do rozważenia konsultacji z psychologiem – indywidualnie, by wzmocnić poczucie wartości, lub w parze, by poprawić komunikację i bliskość. 

Życzymy powodzenia i dużo szczęścia,
Zespół Centrum Via Nova

Cześć! 

Mąż, jak piszesz, potrafi być czuły i kochający – ale kiedy Ty mówisz o swoich problemach, często zderzasz się ze ścianą: „to twój problem”. Tymczasem dla innej kobiety potrafi się poświęcić, zostać dłużej.

To może oznaczać, że łatwiej wchodzi on w rolę „pomocnika” wobec osób, z którymi nie ma codziennej, emocjonalnej bliskości – bo ta rola nie niesie dla niego obciążenia osobistego.

W sytuacji, gdzie była między nimi kłótnia, a potem ona prosi go o wsparcie – a on zgadza się zostać do późnego wieczora i broni jej przed Tobą – to budzi naturalny niepokój i podejrzenia.

Nie należy od razu stwierdzać, że coś się na pewno dzieje – ale Twoje uczucia są uzasadnione. Masz prawo zadawać pytania i domagać się przejrzystości.

Z tego, co opisujesz, relacja z tą kobietą jest dla Ciebie zagrożeniem. 

Opisałaś ją jako osobę wrogo nastawioną. Jeśli Cię atakowała, a Twój mąż tego nie zatrzymał, to znaczy, że nie stanął po Twojej stronie – a to ma prawo boleć. Zastanawiasz się, czy pomiędzy Twoim mężem a tą kobietą ,,coś jest''. Jest to naturalna obawa, wynikająca z tego, w jaki sposób mąż się zachowuje. Ważne jest natomiast aby nie oskarżać go bez dowodów – tylko zacząć od rozmowy, w której nie chodzi o kontrolę, ale o wyrażenie swoich emocji i potrzeb. Spróbuj podejść do tego nie z pozycji „oskarżycielki”, ale kobiety, która mówi: „Widzę, że coś się dzieje. I to mnie boli.” Możesz np. powiedzieć: 

„Kiedy zostajesz dłużej z kobietą, która mnie otwarcie nie znosi, i tłumaczysz się jej złym stanem, a jednocześnie odrzucasz moje prośby o wsparcie, czuję się zraniona i nieważna. Przez to zaczynam się zastanawiać, czy ona nie jest dla Ciebie ważniejsza niż ja.”

„Nie chcę Cię oskarżać. Chcę Cię zrozumieć. Ale też chcę, żebyś mnie usłyszał''. 

Pozdrawiam ciepło. 

Droga Kasiu,

czy relacja kierowniczka-Twój mąż może powodować u Ciebie nadwyrężenie zaufania? Z Twojego opisu jasno wynika, że naruszono tutaj pewne zdrowe stosunki związane z pracą. Mąż nie jest odpowiedzialny za stan psychiczny wspomnianej kobiety, jedynie co może jej zasugerować to udanie się po pomoc psychologiczną/psychiatryczną, ale z pewnością wchodzenie w rolę opiekuna czy ratownika nie jest na miejscu. I myślę, że Ty to intuicyjnie czujesz. 

Mam jeszcze niepełny obraz co do jednej kwestii: z jakiego powodu konkretnie pokłócił się Twój mąż z kierowniczką?

Pozdrawiam,

Katarzyna Kania-Bzdyl