Odpowiedz jako specjalista
WsteczProblemy w związku przez bliskość męża z koleżanką z pracy i jego brak wsparcia
Mąż chce ratować związek, relacje, bliskość jest kochany zawsze czuły wracam z nim razem z pracy do domu. Lecz co mam myśleć, jak odbierać jak się czuć. Pracuje z koleżanką, która zna ponad 20 lat, ona jest jego kierowniczka. Ostatnio pokłócił się z nią strasznie, ona mnie atakowała pełna weny okaz zdrowia. Zawsze miał pracować do 18.00 dziś nagle 21.00. Powód??? Maz napisał, iż cyt ,, Karolina bardzo źle się czuję ma poważny stan zdrowia psychiczny zdrowotny zerowy, poprosiła mnie ażebym został do końca w pracy i prosiła ażebym cie przeprosił w jej imieniu''...nie wierzę w to, ponieważ kobieta nienawidzi mnie, pała do mnie jadem, jak żmija. Napisałam mężowi, ze powinien powiedzieć jej otwarcie, iż jego żona również ma poważnie zły stan zdrowia psychiczny i będzie i powinien żonę wspierać. A niestety mojego męża zainteresował kierowniczki stan zdrowia psychiczny, zrobiło mi się bardzo przykro. Napisałam mężowi, ze jak ja jemu mówię, ze mam problem on potrafi to olać, powiedzieć mi cyt ,, to twój problem nie mój sama sobie poradź,,! Ja zrozumieć potrafi wesprzeć obcą kobietę a swą żonę nie. Co mam myśleć, jak to odebrać bardzo zrobiło mi się przykro. Z drugiej strony więcej zarobi ok, ale trochę wydaje mi się to nie w porządku. Proszę poradzić mi co mam myśleć, czy oni mogą mieć bliższe relacje a mąż mnie oszukuje, choć uważa ze nie??? Jak mam rozmawiać, ze nie interesuje sie mną a innymi osobami???
Kasia1983
Usunięty Ośrodek
Dziękujemy, że podzieliła się Pani swoją sytuacją. Uczucia złości, smutku i niepewności są naturalne, gdy czuje się Pani pominięta, a uwaga męża wydaje się skierowana na koleżankę z pracy. Pani troska o związek jest cenna. Z psychologicznego punktu widzenia, decyzja męża o zostaniu dłużej w pracy może wynikać z obowiązku zawodowego, ale bagatelizowanie Pani trudności, np. słowami "to twój problem, radź sobie sama", może osłabiać poczucie bezpieczeństwa i bliskości.
Spróbuj porozmawiać z mężem w spokojnym momencie, używając komunikatów nakierowujących na zrozumienie Pani, np. "Czuję się zraniona, gdy moje problemy są pomijane, potrzebuję Twojego wsparcia". By wyrazić, czego Pani oczekuje – więcej zainteresowania, czasu razem. Ma Pani prawo czuć się ważna. Pani obawy o relację męża z koleżanką są zrozumiałe. Poproś o szczere wyjaśnienie, by budować zaufanie. Dbaj o siebie – relaks, rozmowa z bliską osobą czy hobby pomogą złapać oddech. Pani zdrowie psychiczne jest kluczowe.
Zachęcamy do rozważenia konsultacji z psychologiem – indywidualnie, by wzmocnić poczucie wartości, lub w parze, by poprawić komunikację i bliskość.
Życzymy powodzenia i dużo szczęścia,
Zespół Centrum Via Nova
Usunięty Ośrodek
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Wiktoria Pela-Szymańska
Cześć!
Mąż, jak piszesz, potrafi być czuły i kochający – ale kiedy Ty mówisz o swoich problemach, często zderzasz się ze ścianą: „to twój problem”. Tymczasem dla innej kobiety potrafi się poświęcić, zostać dłużej.
To może oznaczać, że łatwiej wchodzi on w rolę „pomocnika” wobec osób, z którymi nie ma codziennej, emocjonalnej bliskości – bo ta rola nie niesie dla niego obciążenia osobistego.
W sytuacji, gdzie była między nimi kłótnia, a potem ona prosi go o wsparcie – a on zgadza się zostać do późnego wieczora i broni jej przed Tobą – to budzi naturalny niepokój i podejrzenia.
Nie należy od razu stwierdzać, że coś się na pewno dzieje – ale Twoje uczucia są uzasadnione. Masz prawo zadawać pytania i domagać się przejrzystości.
Z tego, co opisujesz, relacja z tą kobietą jest dla Ciebie zagrożeniem.
Opisałaś ją jako osobę wrogo nastawioną. Jeśli Cię atakowała, a Twój mąż tego nie zatrzymał, to znaczy, że nie stanął po Twojej stronie – a to ma prawo boleć. Zastanawiasz się, czy pomiędzy Twoim mężem a tą kobietą ,,coś jest''. Jest to naturalna obawa, wynikająca z tego, w jaki sposób mąż się zachowuje. Ważne jest natomiast aby nie oskarżać go bez dowodów – tylko zacząć od rozmowy, w której nie chodzi o kontrolę, ale o wyrażenie swoich emocji i potrzeb. Spróbuj podejść do tego nie z pozycji „oskarżycielki”, ale kobiety, która mówi: „Widzę, że coś się dzieje. I to mnie boli.” Możesz np. powiedzieć:
„Kiedy zostajesz dłużej z kobietą, która mnie otwarcie nie znosi, i tłumaczysz się jej złym stanem, a jednocześnie odrzucasz moje prośby o wsparcie, czuję się zraniona i nieważna. Przez to zaczynam się zastanawiać, czy ona nie jest dla Ciebie ważniejsza niż ja.”
„Nie chcę Cię oskarżać. Chcę Cię zrozumieć. Ale też chcę, żebyś mnie usłyszał''.
Pozdrawiam ciepło.
Katarzyna Kania-Bzdyl
Droga Kasiu,
czy relacja kierowniczka-Twój mąż może powodować u Ciebie nadwyrężenie zaufania? Z Twojego opisu jasno wynika, że naruszono tutaj pewne zdrowe stosunki związane z pracą. Mąż nie jest odpowiedzialny za stan psychiczny wspomnianej kobiety, jedynie co może jej zasugerować to udanie się po pomoc psychologiczną/psychiatryczną, ale z pewnością wchodzenie w rolę opiekuna czy ratownika nie jest na miejscu. I myślę, że Ty to intuicyjnie czujesz.
Mam jeszcze niepełny obraz co do jednej kwestii: z jakiego powodu konkretnie pokłócił się Twój mąż z kierowniczką?
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
Zobacz podobne
Czy mój partner ma problem z zazdrością i relacją z młodszą siostrą?
Dzień dobry, mój partner jest obsesyjnie zazdrosny, sprawdza mój telefon, nie chce, abym wychodziła ze znajomymi, czasami nawet jest kłótnia o rodzinę. Sporym problemem dla niego jest także mój ubiór (który według mnie i innych jest normalny). Partner również faworyzuje wszystko, co jest jego, nawet psa. Kolejnym problemem jest jego relacja z siostrą (siostra 10 l.). Cały czas chciałby ją wszędzie zabierać, porównuje ją do mojej córki (z poprzedniego związku). Ostatnio jego siostra spędziła u nas tydzień – przez ten czas nawet nie przytulił mojej córki, gdy na co dzień sam domaga się przytulania. Pod koniec dnia, gdy jego siostra pojechała do domu, rozpłakał się, że mało z nią porozmawiał, co według mnie też jest troszeczkę dziwne. Według niego nie mamy nic wspólnego – mieszkanie (wynajem) jest jego, jego jest jeden pies, mój jest drugi, do którego, swoją drogą, zwraca się bardzo niemiło.
Przepraszam, że tak chaotycznie, ale piszę to pod wpływem emocji. Czy według Was ja przesadzam, czy partner ma jakiś problem ze sobą? Czy jego relacja z siostrą jest normalna
Czy terapia par może uratować nasz związek po kryzysach i zdradzie?
Dzień dobry, Jestem w związku od 4 lat (mam 28 lat, partnerka 27). Jestem jej pierwszym partnerem – wcześniej nie była w żadnym związku. Zastanawiam się, czy da się naszą relację jeszcze uratować. Początki były burzliwe – szybko zamieszkaliśmy razem, pojawiły się kłótnie i moje problemy z komunikacją. Zamiast rozmawiać, tłumiłem emocje i uciekałem w alkohol, co prowadziło do awantur. Na początku związku zdradziłem partnerkę (pocałunek po alkoholu i po użyciu innych używek) czego bardzo żałuję i do czego się przyznałem. I to ona zawalczyła byśmy zostali razem bo ja chciałem odejść bo nie potrafiłem znieść tego co zrobiłem. Z czasem pojawiały się kolejne kryzysy – problemy zawodowe, wyjazd do pracy u jej rodziców, gdzie czułem się niedoceniany, a później wspólna praca w jej biznesie, gdzie miałem wrażenie, że moje zdanie się nie liczy. W domu oddaliliśmy się od siebie i straciliśmy bliskość. Od dłuższego czasu brakuje mi z jej strony czułości i zaangażowania. Czuję, że to ja zawsze inicjuję bliskość. Problemem było też moje picie – mimo obietnic wracałem do alkoholu, co ją raniło. Rozstaliśmy się na chwilę(3 tyg), ale wróciliśmy do siebie. Zacząłem terapię i pracę nad sobą. Przez pewien czas było lepiej, jednak po złamaniu obietnicy znów pojawił się dystans. Z mojej strony podjąłem realne działania, natomiast partnerka mimo ustaleń nie poszła na terapię i rzadko angażowała się w pracę nad relacją. Dodatkowo pojawił się temat powrotu partnerki do domu rodzinnego i pracy w biznesie jej rodziców, co wprowadziło jeszcze większą niepewność co do naszej przyszłości. Obecnie mówi, że mnie kocha, ale jest emocjonalnie zablokowana i nie wie, czy chce ze mną przyszłości. Czuje się bardziej jak ze współlokatorem. Podjęliśmy decyzję że sporobujemy pójść na wspólną terapię, jeżeli to nie pomoże to rozstaniemy się. Mi strasznie zależy na partnerce i chcę żebyśmy byli w końcu szczęśliwi. Czy w takiej sytuacji terapia par ma jeszcze sens i czy ten związek można uratować?
Jak radzić sobie w związku z partnerem uzależnionym od pornografii?
Hej. Jestem z moim chłopakiem już 5 lat. Jakoś 3 lata temu okazało się, że jest uzależniony od pornografii. Mam pracę w domu, więc jestem w nim praktycznie cały czas. Niechętnie wychodzę spotkać się ze znajomymi, chyba że wiem że on wtedy też wychodzi z domu. Z boku to może wyglądać jakbym go pilnowała, ale czuję, że po prostu unikam nieprzyjemnych dla mnie uczuć, które występują kiedy wracam do domu i wiem, że on to robił. Wiem, że to nie mój bagaż, ale z jakiegoś powodu bardzo biorę do siebie to, że on to ogląda, mimo że robi to od 20 lat. Wiem, że nawet jakbym była laską 10/10, to też by to robił, a jednak ciężko mi się od emocji i na myśl o tym czuję ścisk w żołądku. Poprzedni partnerzy też mieli ten problem. Czasem wracałam do domu i nawet w dzień kobiet potrafiłam zastać porno na ekranie komputera, ‚bo chciał sobie ulżyć, żeby potem móc się dłużej kochać’. Z poprzednimi też nie miałam szansy porozmawiać o tym, bo było że jestem popieprzona, że każdy to robi i w ogóle w czym problem. Z obecnym partnerem dużo rozmawiamy o tym. Kiedyś starał się przestać, ale potem w nagrodę za momenty abstynencji robił to znów. Teraz mówi, że nie uważa żeby to aż tak szkodziło naszej relacji, więc nie podchodzi do rzucenia tego, bo to zbyt trudne dla niego na ten moment. Nie ma za dużo czasu na to, bo tak jak mówię jestem w domu, ale ostatnio też powiedział mi, że kiedy wie że będę poza domem, to już myśli i tym, że sobie coś obejrzy. Pobrałam te apke, bo pomaga mi skupić się na sobie i wyjść faktycznie z tej spirali nieprzyjemnych myśli. Ale jednak czuję coś ciągle. Chciałabym z czysta głowa wychodzić i nie martwić się o nic i dać mu przestrzec na cokolwiek tylko potrzebuje.
Partner zabrania koleżance kontaktu ze mną – czy to toksyczne zachowanie w związku?
Mam takie pytanie, ostatnio kolejny raz pokłóciłem się z koleżanką i niedawno jak napisałem tak o po prostu to była zdziwiona (dobra rozumiem z tym akurat) ale czy normalne jest to, że napisała że kontaktu odnowić NIE MOZE bo chce dla dobra swojego związku? To zabrzmiało jakby chciała tylko jej chłopak jej zabraniał bo rzekomo źle to wpływa na ich związek. Gdzie zawsze byłem po stronie ich związku i raczej starałem się pomóc nie oceniąjąc żadnej ze stron. Mam wrażenie ze to trochę toksyczne i mówię to z własnego doświadczenia bo kiedyś moja była dziewczyna mi zabraniała to trafiłem do szpitala psychiatrycznego. Z góry dziękuje za wszystkie odpowiedzi i pozdrawiam 🤍
Córka męża zaczęła zapraszać do naszego domu swoją koleżankę. Koleżanką jest była partnerka męża. Mój mąż nie chce nic z tym zrobić.
Witam,
7 lat temu poznałam mojego męża. Gdy zaczęliśmy się spotykać on kończył „spotkania” z dziewczyną o 23 lata od niego młodszą. Po ślubie wprowadziłam się do męża a po 5 latach wprowadziła się do nas jego córka z pierwszego małżeństwa. Do córki zaczęła przychodzić jej koleżanka i wszystko byłoby ok, gdyby to nie była tamta młodsza dziewczyna. Nie mogę znieść jej uśmieszków do mnie i samego faktu, że jest u nas w domu. Prosiłam męża, żeby porozmawiał z córką delikatnie, bo ja naprawdę nie chcę widzieć tej dziewczyny w domu. Mój mąż twierdzi, że jego córka będzie spotykała się z kim chce i nie chce uszanować mojej prośby. Co powinnam zrobić? Czy to ze mną jest coś nie tak?
