Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy związek po rozstaniu ma szanse na odbudowę? Wyzwania po rozwodzie i terapia
cześć Żona odeszła, złożyła pozew o rozwód. Jesteśmy 3 lata po ślubie, znamy się 4 lata. Ja lat 49, ona 40. Po 4 dniach od poznania w sieci, zamieszkaliśmy razem i zostaliśmy parą. Po pół roku wzięliśmy ślub. Uratowaliśmy się po złych i traumatycznych związkach. Mamy dzieci z poprzednich małżeństw, ale nie mieszkały z nami. Zawsze było dużo miłości i chemii. Ale przez ostatni rok przygniecionych nieporozumieniami. Moje ADHD i lękowy styl przywiązania ( mam to w papierach:) spowodował, że zamęczyłem żonę. Na początku zazdrością, potem czytaniem jej w myślach, i ogromnym strachem przed porzuceniem. Wiele nieporozumień wynikało z mojej tendencji do: szybkości, dopowiadania, przerywania. Im ja byłem szybszy, tym żona wpadała w większy smutek i ciszę. Reagowała milczeniem. Im ja bardziej chciałem pogadać, tym ona bardziej potrzebowała milczeć. Ale ciche dni powoli mijały. I wtedy zastępowała je tęsknota, sex , bliskość. Do kolejnego nieporozumienia. Kiedy ja przerwałem jej wypowiedź, ona momentalnie milkła. Doszło do tego, że ja widziałem, że cos jest nie tak, ale nic nie mogłem się o tym dowiedzieć. Moja frustracja rosła. W grudniu 2 razy wybuchłem. Żałuje tych słów: żeby się zastanowiła, że ja daje wszystko, ale niczego nie dostaję, i czy ona jest ze mną z wygody? Pod koniec grudnia wyjechałem za granicę. Kiedy wróciłem, okazało się, że się wyprowadziła i złożyła pozew o rozwód. I wiem, bo widziałem, że była na skraju wyczerpania, że ta decyzja a potem samodzielna przeprowadzka do wynajętego mieszkania dużo ją kosztowały. Ale dowiedziałem się w toku terapii ( którą zacząłem), że jej milczenie w odpowiedzi na mój podniesiony głos wynikało z traumy domu rodzinnego. Domu na Śląsku, matka toksyczna, a wszyscy głośni i przerywający. Że jej milczenie to też schemat w odpowiedzi na poprzedni toksyczny związek, w którym płakała, krzyczała i kłóciła się na głos. Wtedy to nie pomogło, więc teraz mózg przyjął inną strategię. Coś jak- "te perfumy lubię, ale on takie miał, wiec nie chcę , żebyś tak pachniał" I wiem teraz, że oboje wkroczyliśmy w związek z plecakiem kamieni, i nie wiedząc jak się ich pozbyć, rzucaliśmy je w siebie nawzajem. Bardzo ją kocham. Jest moim ideałem, bo wiem, że tylko ona potrafi dać mi to poczucie spokoju i zaufania, którego potrzebuję. Jest mądra, piękna i dobra. Bo mogłem jej ufać, ale o tym wtedy nie wiedziałem. Przez 3 tygodnie po jej wyprowadzce mięliśmy kontakt. Pytała jak się czuję, czy wszystko ok, a że ja odpuściłem proszenie i błaganie, zagryzłem zęby i trzymałem się w ryzach, pojawiło się nawet jej niedowierzanie, że tak bezboleśnie ( pozornie) poszło. Ale wtedy poszła na swoja terapię- wiem to z kalendarza. I po niej zmieniła ton o 180st. Pojawiło się- "życzę ci szczęścia, pracuj nad sobą, bo żadna kobieta takiego cię nie zechce, trzymam za ciebie kciuki" Było to dziwne, bo to nie była ona. Odniosłem wrażenie, że to logistyczne decyzje po terapii. Odetnij się! Tylko nie wiem, czy ona miała wątpliwości, czy nie chciała dawać mi nadziei. No i nastała cisza. Dla mnie jest druzgocąca. Bo pamiętam piękne chwile, sex, bliskość- ja zawsze byłem , fizycznie- karmiłem , zawoziłem, czekałem, spałem w aucie pod szpitalem, kiedy ona miała operację. Ale ona nie chciała tylko tego. Chciała poczuć się słuchana, a ja słuchać nie potrafiłem. A że milczała, nierzadko nie wiedziałem co robię źle. Podjąłem terapię, nie piszę do niej, myślę, studiuje, znam już swoje błędy, a nasz związek przeanalizowałem z wzdłuż i w szerz. Jestem dobrym obserwatorem. I co mi pozostało? Serce rozdziera się na każdym kroku- wspólny sklep, ta ulica, ta knajpa, pusty dom ( a z nią był bardzo kolorowy) Co mi pozostało? Czekać? Liczyć, że napisze? Że zatęskni? Dzisiaj przyszedł pozew- rozwód za niecałe 3 miesiące. Co przyniosą te trzy miesiące? Czy mam próbować się do niej odzywać? Czy uszanować jej decyzję? Bo ona wie, co ja do niej czuje, a ja wiem, że w chwilach, kiedy nieporozumienia nie przykrywały rzeczywistości była bliskość i tęsknota. Jak jest teraz- nie wiem. Przed jej wizyta u terapeutyki zdawało mi się, że jest nadal. Było ciepło. Ale potem usłyszałem, że musiało mi się wydawać. Czy osoby z elementami unikowego stylu przywiązania czują tęsknotę? Jak myślicie? Gdzie teraz jestem??? PS. już po rozstaniu napisała, że "już się wypłakała i wykrzyczała do mnie w swojej głowie. A ja dałbym wszystko, żeby krzyczała i płakała do mnie. Dałbym wszystko, bo w mojej głowie wiedzieć- to mieć pod kontrolą. Domyślać się to zginąć....
Maciej77
3 miesiące temu
Natalia Składowska
Wygląda na to, że w Waszej relacji zadziałała typowa dynamika lęk–unik: im bardziej Ty szukałeś bliskości i rozmowy, tym bardziej ona się wycofywała, żeby chronić siebie. To normalne, że w takich sytuacjach pojawia się dezorientacja, tęsknota i poczucie frustracji. Osoby z unikowym stylem przywiązania również tęsknią i odczuwają emocje, tylko inaczej je pokazują i regulują.
Teraz najważniejsze jest skupienie się na sobie: na regulacji własnych emocji, pracy nad schematami lękowo-przywiązaniowymi i odbudowie poczucia własnej wartości. To, że zaczynasz terapię i rozumiesz swoje wzorce, to bardzo ważny krok.
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Witam Panie Macieju,
Dziękujemy za wiadomość. To bardzo osobista i poruszająca historia. Widać w niej bardzo dużo refleksji, szczerości oraz gotowości do przyglądania się sobie,to niezwykle ważne i wartościowe, zwłaszcza w tak trudnym momencie.
Z Pana opisu wynika, że w Państwa relacji spotkały się dwa silne schematy: Pana lęk przed utratą bliskości oraz potrzeba rozmowy a z drugiej strony wycofanie i milczenie żony, prawdopodobnie związane z jej doświadczeniami traumatycznymi, tak sądzę. Takie dynamiki często nie wynikają ze złej woli, lecz z prób radzenia sobie z trudnymi emocjami i poczuciem zagrożenia w relacji.Rozumiem, jak bolesna jest dla Pana obecna niepewność i tęsknota. Jednocześnie, jeśli żona podjęła decyzję o dystansie i złożeniu pozwu, zwykle najbardziej wspierającą postawą jest uszanowanie jej granic i kontynuowanie pracy ze sobą, nie jako sposobu na odzyskanie relacji, lecz jako inwestycji w własne zdrowie emocjonalne i przyszłe relacje. Osoby z elementami unikowego stylu przywiązania również mogą odczuwać tęsknotę i silne emocje, jednak często przeżywają je w sposób mniej widoczny i potrzebują dystansu, aby odzyskać poczucie bezpieczeństwa. To, w jakim miejscu jest teraz Pana relacja, trudno jednoznacznie przewidzieć. W tym momencie najważniejsze wydaje się skupienie na własnym procesie terapeutycznym, przeżyciu żałoby po relacji oraz stopniowym budowaniu większej stabilności emocjonalnej.
Życzę Panu dużo siły i wytrwałości w tym procesie. Jeśli będzie Pan potrzebował dodatkowego wsparcia, zapraszamy do udzielania się tutaj na forum.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
3 miesiące temu
Bożena Nagórska
Dzień dobry. Panie Macieju, opisuje Pan klasyczny mechanizm "błędnego koła" w relacji, gdzie ADHD i lękowy styl przywiązania jednego partnera spotykają się z unikową strategią obronną i traumą drugiego. W CBT nazywamy to polaryzacją dążeń: Pana potrzeba natychmiastowego wyjaśnienia i domknięcia poznawczego była odbierana przez żonę jako naruszająca, co zmuszało ją do emocjonalnego wycofania i milczenia. To z kolei potęgowało Pana lęk i "szybkość", domykając pułapkę komunikacyjną.
Zalecam Panu skupienie się w terapii na pracy nad samoregulacją i akceptacją niepewności. Te trzy miesiące do rozwodu to czas na naukę "wytrzymywania" ciszy, co paradoksalnie jest jedynym sposobem, by pokazać żonie, że faktycznie zaczął Pan ją słyszeć.
Wszystkiego dobrego
Psycholog Bożena Nagórska
3 miesiące temu
Piotr Ziomber
Panie Macieju
Przykro mi czytać o tym, co Pan przechodzi gdyż to brzmi jak cholernie bolesna sytuacja, pełna miłości, ale i głębokich ran z obu stron. Ma Pan już solidną samoświadomość (ADHD, lękowy styl przywiązania, analiza błędów), co jest ogromnym krokiem.
Jest Pan w fazie żałoby po stracie, serce pęka na wspomnieniach, pusty dom boli, a cisza dręczy, bo Pana lękowy styl woła o bliskość i potwierdzenie. To normalne. Lękowy styl przywiązania sprawia, że porzucenie czuje się jak koniec świata, a "wiedzieć" daje iluzję kontroli. Ale robisz dobrze czyli terapia i analiza. Jest Pan w punkcie, gdzie buduje siebie, nie czekając na ruchy żony. Proszę skupić się na tym, co pod kontrolą, czyli swoim rozwoju.
Osoby z unikowym stylem (jak jej milczenie w odpowiedzi na hałas/przerwania) czują tęsknotę, ale tłumią ją, bo bliskość jest równa zagrożeniu utraty autonomii. Jej trauma (głośny dom, toksyczny ex) nauczyła ją: "milczenie chroni przed bólem". Wybuchy plus przerywanie różnią się niekontrolowanej reakcji emocjonalnej, więc odcina emocje. Po terapii ton ("pracuj nad sobą, żadna cię nie zechce") to klasyczna dewaluacja czyli mechanizm obronny, ale niekoniecznie "logistyczna decyzja". Może miała wątpliwości (ciepło przed terapią, kontakt po wyprowadzce), ale terapeuta powiedział coś w stylu "odetnij, by nie wracać do schematu". Tęsknota u unikowców wraca falami (jak jej po cichych dniach), ale często wybierają samotność nad ryzykiem. Dla przykładu tekst o "wypłakaniu w głowie" to znak, że tęskniła, ale nie da sobie na to pozwolić.
Podam teraz przykład z psychologii gdzie John Bowlby (twórca teorii przywiązania) opisał to jak taniec gdzie lękowy goni (szybkość, dopowiadanie),a unikowy ucieka (cisza). Wy dwoje mieliście chemię, bo się uzupełnialiście (jej spokój dawał ci zaufanie), ale traumy zderzyły się.
Co robić dalej? Nie czekać biernie gdyż to tortura dla Pana. Zalecam uszanowanie jej granic (nie pisać, chyba że logistycznie o rozwodzie), ale należy kontynuować pracę nad sobą.
Proszę kontynuować terapię solo i skupić się na słuchaniu (ćwiczenie z terapeutą symulacji rozmów bez przerywania, wolniej). Praca nad lękiem za pomocą mindfulness lub EMDR na traumy z przeszłości. Celem jest mniej "czytania w myślach", więcej pytań otwartych.
Proszę zachować ciszę, chyba że ona napisze. Jeśli wybierze Pan kontakt (np. list po miesiącu), to powinien być krótki, bez błagań i oskarżeń. Coś w stylu "Pracuję nad sobą, żałuję błędów. Życzę ci dobrze". Ale proszę pamiętać że jest to ryzykowne i może wzmocnić jej unik. Życzę wszystkiego dobrego
3 miesiące temu
Zobacz podobne
Problem z wyrażaniem uczuć i komunikacją w związku - jak sobie poradzić?
Dzień dobry. Mam problem z rozmową z bliskimi na poważne tematy. Nie umiem prosić o pomoc, wyrażać swoje uczucia, często nie potrafię powiedzieć, dlaczego zrobiłem coś tak, a nie inaczej, zamazuje w pamięci argumenty i przykłady dotyczące tego, co mnie nurtuje, co mi przeszkadza, a boję się poruszyć i nazwać coś na bieżąco.
Często nie poruszam pewnych kwestii, ponieważ boję się, że będą odebrane jako bezsensowne, że nie przyniosą efektu, że doprowadzą do konfliktu. Nie widzę sensu w podejmowaniu działań i poddawaniu pomysłów, bo, częściowo z doświadczenia, wiem, że zostaną odrzucone.
Cały ten problem w mojej głowie przekłada się na moje relacje z bliskimi i na rażące obniżenie jakości mojego małżeństwa, które jeszcze przed zawarciem sakramentu nie było rewelacyjne.
Nie wiem co z tym zrobić, nie umiem sobie z tym poradzić. Pozdrawiam i z góry dziękuję za wszelkie konstruktywne podpowiedzi
Okazało się, że mężczyzna, z którym byłam przez pół roku, nadal jest i mieszka z byłą partnerką, nadmienię, że obiecywał mi, że zabierze mnie do siebie, do rodziny, tylko że nie teraz.
Okazało się, że mężczyzna, z którym byłam przez pół roku, nadal jest i mieszka z byłą partnerką, nadmienię, że obiecywał mi, że zabierze mnie do siebie, do rodziny, tylko że nie teraz. Dużo sytuacji się nie pokrywało, więc sama odkryłam prawdę. Oszukuje nas obie. Żyje na dwa lub więcej domów. Tabletki uspokające już nie pomagają.
Jak poradzić sobie emocjonalnie i stanąć znowu na nogi????
Boję się bliższych relacji z powodu strachu przed zapomnieniem
Boję się, że każda osoba z którą zaczynam być blisko (chodzi o bardzo dobra przyjaźń), zapomni o mnie albo wymieni na kogoś innego, kogoś lepszego. Co robić w takiej sytuacji?
Mam męża i syna, których bardzo kocham, jednak ciągle myślę o swoim byłym partnerze. Boję się podjąć kroki.
Mam męża, jestem z nim ponad dwa lata, mamy cudnego 1,5 rocznego synka, kocham go bardzo, jednak ciągle myśle o swoim byłym. Nie jest to najlepszy kandydat, jednak cały czas o nim myślę, on ciągle daje mi jakieś znaki, jednak ja się boję.
Czy to normalne, że płaczę bądź mam chęć płaczu przy najmniejszych szczegółach?
Mam mnóstwo pytań.
Czy to normalne, że płaczę bądź mam chęć płaczu przy najmniejszych szczegółach? Jest szansa, że minie z wiekiem?
Czy to normalne, że muszę robić coś z rękoma? Że nie dokańczam nigdy niczego, co zacznę? (Prawie), robię tylko tą "fajną" część. Starałam się dowiedzieć co ze mną nie tak już mnóstwo razy, ale znalazłam jedynie internetową diagnozę ADHD.
Często łapie freeza, jak korzystam z telefonu, nie mogę go wyrzucić, wstać, przez dłuższy czas nic nie mogę zrobić.
Nie mogę znaleźć chłopaka ani dziewczyny, ale mam crusha praktycznie na każdym kto jest dla mnie miły.
Pomocy. Mam dość. Wszystkiego.
Niedługo może pójdę do psychologa, ale się boję.
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.