Odpowiedz jako specjalista
WsteczBrak bliskości w małżeństwie: jak rozwiązać problemy z komunikacją i intymnością?
Dzień dobry. Bardzo proszę o pomoc/radę,bo wiem,że sama sobie nie poradzę. Jestem z mężem już 13 lat po ślubie (z czego 4lata byliśmy razem przed) mamy dwójkę dzieci. Było między nami naprawdę super, ale obowiązki, brak czasu dla siebie dwoje... Córki już są starsze, ale jednak młodsza (9lat) wszystko przeżywa (chodzimy do psychologa) czasem chce spać ze mną. I tu jest problem brak bliskości z mężem. Od jakiego czasu oddaliliśmy się od siebie, brak rozmów, czułości uciekanie w kąt. Próbowałam rozmową..kiedy pojawiło się brak bliskości (seksu) wiedziałam, że coś jest nie tak 🙂↕️ przez przysiek znalazł sztuczną pochwę strasznie mnie to zabolało, ale nie krytykowałam powiedziałam, że to boli. On się tłumaczył, że mu głupio.. (ale wola to niż zdradę) powiedziałam, że mi tez bardzo tego brakuje, ale nie dam rady aż córka nie zaśnie (22-23) chodź idziemy spać o 20:30 mąż już wtedy śpi. Ostatnio był dziwny spał w salonie, więc sprawdziłam telefon... I zobaczyłam, że szukał "nocnego klubu" on o tym nie wiem.. później historia została usunięta. 😭Boli to bo ja też mam potrzeby. Nie chce go kontrolować ani nic podobnego, ale po tym incydencie jakoś moje zaufanie spadło tym bardziej, że próbuje rozmowach z nim, ale on ciągle uśpij wcześniej dzieci...
aqa
1 miesiąc temu
Katarzyna Hałdaś
Dzień dobry,
odpisując na Pani wiadomość, cieszę się, że szuka Pani wsparcia. Czytając Pani wiadomość czuję, że jest Pani wytrwałą kobietą, dba Pani o dom i chciałaby Pani także zadbać o męża i wasze wspólne małżeńskie potrzeby. A jak Pani czuje się sama ze sobą? Czy znajduje Pani czas dla samej siebie?
Relacja partnerska, małżeńska wymaga ciągłej pracy i wkładu emocjonalnego. Czasem nawet jeśli bliskość seksualna jest uboższa, warto zasięgnąć po to, co Was dalej łączy i nad tym pracować - na przykład przy pomocy psychoterapii par lub warsztatów dla par, które organizują psychoterapeuci, ponieważ bliskość też można odbudować, żeby czuli się państwo spełnieni w tej relacji.
Rozumiem, że poczuła się Pani skrzywdzona, że jest również pani bardziej czujna na zachowania męża. Jeśli macie oboje taką wolę i chęć pracy nad Waszą relacją, terapia małżeńska może okazać się tutaj najbardziej pomocna w odbudowie zaufania i radości z bycia razem.
Pozdrawiam,
Katarzyna Hałdaś
1 miesiąc temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Daria Wykpisz
Dzień dobry,
Słyszę, że przeżywa Pani teraz wiele trudnych emocji na raz, a jednocześnie szuka możliwości wsparcia Waszej relacji. To kosztuje wiele energii i może być wyczerpujące. Komunikacja jest kluczowa, ale kiedy nie odnajdujemy zrozumienia, ciężko o nią walczyć. Czy sądzi Pani, że byłaby możliwość zaproponowania partnerowi poszukania wsparcia u specjalisty dla Was dwojga? Wierzę, że bezpieczny grunt umożliwi rozmowy o tym, co dla Was ważne.
Z serdecznością,
Daria Wykpisz
17 dni temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
sytuacja między Państwem od jakiegoś czasu wyraźnie się psuje i oboje zaczynacie to przeżywać w samotności. Brak rozmów, czułości i bliskości sprawia, że każde z Was radzi sobie osobno. Pani przez ból i poczucie odrzucenia, on przez unikanie, sen i zastępcze formy rozładowania napięcia. Wyszukiwanie nocnych klubów i kasowanie historii naturalnie podkopuje zaufanie i nie da się tego zbyć milczeniem.
Najważniejsze teraz to rozmowa w spokojnym momencie, w ciągu dnia, bez oskarżeń, ale bardzo konkretnie: że Pani potrzebuje bliskości, poczucia bycia ważną i uczciwości. Trzeba też wspólnie ustalić realny czas tylko dla Was, a nie odkładać relację „aż dzieci podrosną”. Terapia par byłaby tu dużym wsparciem, bo sami utknęliście w schemacie unikania. Ma Pani prawo czuć ból i niepokój, to sygnał, że relacja wymaga uwagi teraz, nie później.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Małżeństwo zniszczone przez milczenie i brak przyznawania się do błędów. Teraz są batalie.
Moje małżeństwo już od dawna nie było szczęśliwe, a zniszczyło je milczenie, głównie mojego męża, który zwykle po kilku tygodniach przyznawał się do błędu. We mnie uczucie wygasło. Przestało mi zależeć już jakiś czas temu. Dodatkowo, przez ostatnich parę miesięcy batalii, mąż zrobił wiele niespodziewanych dla mnie rzeczy, jak np. nastawianie rodziny przeciwko mnie czy przywiązanie do siebie dzieci. W naszych "rozmowach" w ostatnim czasie padało tylko: zniszczyłaś naszą rodzinę, matka, żona, katoliczka, funduje dzieciom traumę itd. Tym samym mąż zapewnia, że mnie kocha. Nie jest ważne, że nie jestem w stanie już z nim być, że mam dość, że niszczy mnie psychicznie. Czy jest w ogóle możliwe, że darzy mnie uczuciem?
Sprawa wygląda tak, że od dłuższego czasu zastanawiam się czy ze mną jest wszystko w porządku . Jakiś czas temu dowiedziałam się, że jestem WWO i zasadniczo myślę, że nie potrafię funkcjonować w związku. Ciągle płacze, bardziej się przejmuje losem innych niż swoim własnym, brak popędu seksualnego w związku, brak koncentracji, powtarzam zadawanie pytań. Przy docinkach ówczesnego partnera niby w formie żartu od razu włącza mi się tryb alert, że mi się nie chce współżycia. Wszystko biorę do siebie i z automatu robi mi się przykro. Czuje się winna, że to wszystko moja wina że przez brak seksu on się obraża i że go irytuje swoim zachowaniem ...powtarza mi cały czas jak to źle go traktuje. Ehh
Jak poradzić sobie z nagłym załamaniem emocjonalnym po rozstaniu?
Witam, od jakiegoś czasu rozmawiałem z dziewczyną ona i ja o rozstaniu, ale dawaliśmy sobie czas na zaakceptowanie tego w związku (dodam, że o rozstaniu gadaliśmy już od 6 miesięcy), ale pojawiały się wspólne wypady, rozmowy i intymność i to tak sobie trwało, ale dalej ze świadomością, że to za jakiś czas trzeba będzie pokojowo się rozejść. Wyjechaliśmy na majówkę razem gdzie dość mocno (alkohol itp) się pokłóciliśmy jednak całą majówkę spędziliśmy super. Tylko po powrocie oznajmiła mi, że to definitywny koniec i tu pojawia się problem, przed wyjazdem moja głowa to akceptowała, czekała na ten moment, nagle po wypowiedzeniu tych słów uderzył we mnie atak panik, płacz, nieprzespane noce, proszenie i pozostanie jeszcze na jakiś czas. I wręcz film z samymi dobrymi chwilami, dziewczyna zmieniła do mnie podejście tak nagle o 180 stopni, i w tym momencie to ja jestem tym proszącym o kontakt, a moja głowa oszalała coś z tym już się zmierzyłem, czyli wizją rozstania i spokojem nagle poszło w piach. Naprawdę ciężko to przeżywam, wręcz boję się o siebie. Dodam, że moja 2 połówka od czasu powrotu dość mocno popala sobie marihuanę, ja stwierdzam, że to wina tej używki i to nagłe zachowanie i gdy przestanie, zdoła podjąć rozmowę i ewentualne "przedłużenie" tego okresu rozstania, aby moja głowa znów się uspokoiła. Miał ktoś podobny przypadek ? Co jest z moją głową ?
Czy osoba, która żyje według pewnego schematu, obiecuje, że się zmieni,
Czy osoba, która żyje według pewnego schematu, obiecuje, że się zmieni, ale do tych zmian nie dochodzi, a pozostają jedynie obietnice i tłumaczenia, że potrzebuje więcej czasu .... w końcu może faktycznie się zmienić ? Ile szans powinna dostać taka osoba? Jak postępować w sytuacji kolejnego rozczarowania? Czy można w ogóle wymagać od innej osoby, aby się zmieniła?
Mąż stracił pewność siebie i pewność naszej relacji, przez co wraca do mojej przeszłości.
Dzień dobry, jestem w kilkuletnim związku małżeńskim, od 2 lat mamy córkę. Przez pierwsze 1,5 roku od jej narodzin trochę się oddaliliśmy z mężem (brak rozmów i zbliżeń). Od pewnego czasu pracujemy nad tym, żeby poprawić nasze relacje, co nam się udało. Jest jednak problem, ponieważ mój mąż stracił jakby pewność siebie, boi się, że od niego odejdę (nie ma żadnych powodów aby tak myśleć), co jakiś czas wraca do moich poprzednich związków (pyta o poprzednich partnerów tak jakby właśnie tracił poczucie własnej wartości). Jak mu pomóc? Nie podoba mi się to, że po kilkunastu latach muszę wracać do zakończonych etapów mojego życia.
