Odpowiedz jako specjalista
WsteczBrak koncentracji i trudność z rozpoczęciem zadań, czy to ADHD u dorosłych?
Dzień dobry. Od dłuższego czasu zauważam u siebie całkowity brak koncentracji na jednym zadaniu, nawet jeśli to coś bardzo pilnego. Przykład z dziś: w pracy muszę dosłać dokumenty, wiem, że mam ograniczony czas, stresuję się, bo mogę nie zdążyć… a mimo to zamiast to zrobić, patrzę się w ścianę, przewijam telefon albo krążę po biurze. Mam pełną świadomość, że odkładam to na ostatnią chwilę, że to mi szkodzi, że zaraz będę mieć problem — i nic. Jakby mózg stawał dęba. Podobnie jest z rzeczami domowymi. Planuję posprzątać, mam nawet energię i motywację a ostatecznie siadam i tego nie robię. Cały czas o tym myślę, czuję napięcie, a mimo to nie potrafię zacząć. Potrafię tak siedzieć godzinę, dwie, z narastającym stresem i poczuciem winy. Często czuję, że moje zadania są „za duże”, nawet jeśli obiektywnie nie są skomplikowane. Kiedy już zacznę, to zwykle idzie mi całkiem sprawnie, problem leży w samym rozpoczęciu. Zaczynam się zastanawiać, czy to może być kwestia przeciążenia, lęku, depresji, a może ADHD u dorosłych (czytałem/am, że objawia się m.in. taką trudnością w inicjowaniu zadań). Czy to po prostu lenistwo? Widzę, że inni siadają, robią coś w 10 minut i mają z głowy. U mnie te 10 minut potrafi się zamienić w kilka godzin napięcia i wewnętrznych wyrzutów
Monika Figat
Pani/Pana opis wskazuje na złożoną sytuację, która może mieć różne przyczyny – od przeciążenia, przez lęk czy obniżony nastrój, aż po trudności związane z koncentracją lub motywacją. Bez szczegółowej diagnozy trudno jednoznacznie określić źródło problemu, dlatego zachęcam do konsultacji z psychologiem lub psychiatrą, by wspólnie przyjrzeć się objawom i znaleźć najlepsze rozwiązanie. Proszę pamiętać, że takie trudności nie są oznaką lenistwa i można je skutecznie przepracować. Nawet jeśli teraz wydaje się to bardzo trudne, jest możliwe znalezienie wyjścia z tej sytuacji.
Serdeczności i powodzenia
Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Edyta Tabor
Wielu ludzi tak ma, zwłaszcza przy przeciążeniu, lęku czy trudnościach z funkcjami wykonawczymi: im ważniejsze zadanie, tym większy opór, a potem wstyd i jeszcze więcej stresu. Skoro kiedy już zaczniesz, idzie sprawnie, to znak, że problem jest w uruchomieniu, nie w Twoich możliwościach warto podejść do tego z życzliwością i szukać strategii małych startów zamiast biczowania się. Jeśli to trwa i odbiera Ci spokój, naprawdę zachęcam Cię do kontaktu z psychologiem lub psychoterapeutą, bo wspólnie da się rozplątać ten mechanizm i dobrać konkretne sposoby pomocy.
Ps. ADHD diagnozujemy wtedy, gdy zachowania charakterystyczne dla ADHD występowały również w dzieciństwie. Jeżeli zachowania nie występowały, jest to osobowościowe.
Karolina Dymek
Dzień dobry, to, co Pani opisuje, brzmi jak naprawdę obciążające doświadczenie, jednak należy tutaj podkreślic, że wiele osób ma takie doświadczenia i nie jest z tym Pani sama. Takie wzorce mogą pojawiać się w wielu sytuacjach: przy przeciążeniu stresem, przy nasilonym lęku, przy trudnościach depresyjnych, ale też u dorosłych z ADHD. Jednocześnie tylko specjalista - po pełnej rozmowie i ocenie - może określić, co jest źródłem tych trudności. Na podstawie samego opisu nie da się jednoznacznie stwierdzić przyczyny prezentowanych przez Panią trudności i, co istotne, nie powinna Pani próbować interpretować tego jako „lenistwo”. Zazwyczaj, gdy ktoś chce coś zrobić, ale nie jest w stanie i widzi tego konsekwencje, a mimo to nie jest w stanie zacząć, to właśnie nie jest to przejawem lenistwa. Być może to tymczasowy problem, a nie ogólny symptom jakiś przejawianych przez Panią permanentnych trudności. Może to po prostu wynik stresu, czy trudnej sytuacji życiowej, które umożliwiają realizację zadań i powodują demobilizację? Może u podstaw tego stoi perfekcjonizm, który właśnie powoduje to poczucie winy i wyrzuty sumienia? Na pewno psycholog_żka czy psychoterapeuta_ka powinien_na pomóc Pani znaleźć odpowiedz na te pytania i zidentyfikować przyczynę przejawianych trudności.
Pozdrawiam serdecznie
Karolina Dymek, Psycholog
Emilia Denis
To, co opisujesz, czyli trudność w rozpoczęciu zadania mimo świadomości konsekwencji, narastające napięcie i poczucie winy, bardzo często pojawia się, gdy jesteśmy przeciążeni, w silnym stresie albo funkcjonujemy przez dłuższy czas na wysokim napięciu. W takich momentach mózg może przejść w tryb tzw. "zamrożenia", nawet jeśli logicznie wiesz, że powinnaś działać. To nie ma nic wspólnego z lenistwem. Takie objawy mogą mieć różne źródła — od zmęczenia i wypalenia, przez lęk i obniżony nastrój, aż po trudności charakterystyczne dla ADHD u dorosłych. Żeby to dobrze zrozumieć, trzeba przyjrzeć się całemu obrazowi Twojej sytuacji. W terapii często zaczynamy od znalezienia przyczyny takiego zachowania, następnie zrozumienia, dlaczego mózg reaguje w ten sposób, a potem uczymy się technik, które stopniowo zmniejszają napięcie i prokrastynację.
Zobacz podobne
Od 6 lat siedzę w domu z dziećmi. Mam ich dość, wszystko mnie denerwuje.
Od 6 lat siedzę w domu z dziećmi. Mam ich dość, wszystko mnie denerwuje. Chciałabym im dać więcej miłości ale po prostu wkurzają mnie, nie mam sił na zabawę. Nie mam też chwili spokoju i ciszy, jestem z nimi 24h/ dobę. Czuje się osamotniona we wszystkim co robię i czuję że nikt inny mnie nie rozumie. Od około 10 lat mam też różne lęki, czuje jakby ktoś za mną stał i podobne strachliwe rzeczy, które występują np. przez miesiąc i pół roku spokoju. Czy powinnam udać się do psychologa? Czy to normalne?
Czy można wyjść całkowicie z zaburzeń?
Czy z osobowości unikającej, nerwicy lękowej i dystymii da się całkowicie wyjść?
Regularne zaburzenia lękowe od kilku lat
Część Od kilku lat mam dziwne zaburzenia lękowe, powtarzające się co miesiąc i trwające około 10 godzin. Podczas tych 10 godzin te lęki powtarzają się co 30 min do 90 min, te kilku sekundowe leki/ pseudo-halucynacje trwają około koło 5s. Następnego dnia jestem wystraszony i wszystko przechodzi do normy na trzeci dzien (przez te dwa dni nie mam chęci na jedzenie ) . Byłem z tym kiedyś u lekarza ale przepisał mi jakieś leki na 30 din i nic mi nie wyjaśnił ani nic mi nie pomogło. Czy może mi ktoś powiedzieć co mi jest? Czy to początek jakiejś choroby? I jak z tym walczyć? Wkrótce idę do jakiegoś fachowce ale tak na wstępie gdyby ktos mi coś podpowiedział . Pozdrawiam Piotr
Czy bóle głowy mogą być związane z napięciem po leczeniu zaburzeń lękowych?
Dzień dobry, od pewnego czasu boli mnie głowa po prawej stronie przy skroni, przy oku, na czubku głowy. Różnie. Mam za sobą rok leczenia lekami a wcześniej psychoterapię. Miałam natrętne myśli i lęk, który pojawiał się nagle i bez powodu. Od ponad roku jestem bez leków. Byłam u laryngologa podejrzewalam zatoki, ale nic konkretnego nie wykazało.(pogrubienie błony śluzowej prawej szczękowej zalecenia płukanie zatok i zakrapianie nosa). Czy to mogą być bóle napięciowe lub coś w tym stylu? Jak sobie z tym radzić?
Nie mogę przestać się stresować w pracy
Hej, może ktoś podpowie... Od jakiegoś czasu po prostu nie mogę przestać się stresować 😣 Każdy dzień w pracy to męka – od rana czuję, jakby serce miałemo mi wyskoczyć z klatki, a nawet po pracy nie mogę się wyciszyć… Cały czas analizuję, co zrobiłem źle, co jeszcze powinienem zrobić, co mogłem zrobić lepiej 🤯 Bliscy mówią, że jestem wiecznie zmęczony i drażliwy, a ja wiem, że to prawda, ale nie umiem inaczej... Czy są jakieś techniki relaksacyjne, które naprawdę działają? 😞 Słyszałem coś o medytacji i oddechach, ale czy to naprawdę może pomóc komuś takiemu jak ja?
