Odpowiedz jako specjalista
WsteczZaburzenia nastroju, wykończenie psychiczne - jak sobie pomóc?
Co powinnam zrobić w momencie, kiedy opiekuję się osobą przewlekłe chorą (zaawansowane POChP - pomoc we wszystkich czynnościach), nie mogę liczyć na rodzinę (ataki w moją stronę), a sama choruje na c-ptsd i depresję i nie daję sobie już psychicznie rady?
KJ
2 lata temu
Karol Bieńkowski
Dzień dobry!
Muszę zadać Pani ważne pytanie - czy korzysta Pani z pomocy specjalisty? Jeżeli nie, to warto się po taką pomoc zgłosić. C-PTSD i depresja to poważne choroby, których główną metodą leczenia jest psychoterapia plus ewentualna farmakoterapia. Jest to niezbędne, by uporać się z przedstawionymi przez Panią problemami. Opieka nad osobą przewlekle chorą na pewno nadwątla dodatkowo Pani siły. W tym wypadku tym bardziej zalecam, by zgłosiła się Pani po pomoc do specjalisty, żeby zadbać o swoje zdrowie psychiczne.
Natomiast, jeżeli jest już Pani w terapii, to proszę pamiętać - psychoterapia to proces, który nie przebiega liniowo. Poprawa może nadejść dopiero po jakimś czasie, zdarzają się też gorsze momenty nawet po ówczesnej poprawie - i nie należy się tym zniechęcać.
Mam nadzieję, że moja odpowiedź w jakiś sposób Pani pomoże.
Życzę dużo zdrowia!
Pozdrawiam,
Karol Bieńkowski
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Furman
Dobry wieczór!
W obliczu opisanej przez Panią sytuację warto, by zastanowić się nad pomocą ze strony specjalistów - psychiatry i psychoterapeuty. Z tego, co Pani pisze, opiekuje się Pani przewlekle chorą, natomiast myślę sobie, że pomocy wymaga w obecnej sytuacji również Pani. Myślę, że nawet jeśli trudno byłoby Pani pojawić się w gabinecie psychiatry czy psychoterapeuty to obecnie są również dostępne inne formy pomocy, jak np. terapia online czy też Zespoły Leczenia Środowiskowego działające w ramach NFZ, gdzie psychiatra lub psycholog mogą dojechać do domu potencjalnego pacjenta.
Pozdrawiam, Piotr Furman
2 lata temu
Karolina Białajczuk
Rozumiem, że jesteś w bardzo trudnej sytuacji, opiekując się osobą przewlekle chorą, jednocześnie borykając się z własnymi wyzwaniami zdrowotnymi. To sytuacja, która może być wyjątkowo trudna i wymagająca.
Szukaj wsparcia w swoim otoczeniu, takim jak przyjaciele, sąsiedzi lub organizacje pozarządowe, które mogą pomóc w opiece nad osobą chora. Nie krępuj się prosić o pomoc. Ponieważ sama borykasz się z C-PTSD i depresją, warto rozważyć terapię psychologiczną. Terapeuta pomoże Ci zrozumieć i radzić sobie z własnymi emocjami i wyzwaniami psychicznymi.
W niektórych miejscach istnieją organizacje, które oferują wsparcie specjalnie dla opiekunów. Mogą to być grupy wsparcia, warsztaty lub inne formy pomocy. Dla opiekuna jest bardzo ważne dbanie o własne zdrowie i odpoczynek. Postaraj się znaleźć chwilę dla siebie, nawet jeśli to tylko kilka minut dziennie. Jeśli sytuacja jest naprawdę trudna i przekracza Twoje możliwości, zastanów się nad zewnętrzną opieką nad osobą chora, jeśli to tylko możliwe. W niektórych przypadkach może być to konieczne, aby zapewnić właściwą opiekę dla obu stron.
Pamiętaj, że dbanie o siebie to ważny krok, który pozwoli Ci lepiej opiekować się osobą chora. Nie jesteś sama w tej sytuacji, i istnieją źródła wsparcia, które mogą pomóc Ci znaleźć równowagę między opieką nad innymi a troską o siebie.
Pozdrawiam
Karolina Białajczuk psycholog
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Witam serdecznie. Ta sytuacja , o której Pani pisze, jest ogromnie obciążająca emocjonalnie. Osoba przewlekle chora wymaga stałej opieki, która jest wyczerpująca psychicznie i fizycznie zwłaszcza dla jednego członka rodziny, który się opiekuje chorym.
W tym przypadku Pani potrzebuje również zatroszczyć się o siebie, pomyśleć o sobie. Zadbać o zbilansowane posiłki i zdrowe odżywianie, które Pani dostarczy więcej niezbędnej energii do zmagań życiowych. Proszę pamiętać, że taka nieustanna opieka powoduje wypalenie z sił. Jak Pani zadba o siebie, to tym bardziej pomoże Pani osobie chorej. Wskazane byłoby wsparcie psychologiczne/psychoterapeutyczne/ i/lub farmakologiczne w tej niełatwej sytuacji. Można skorzystać też z organizacji, które się tym zajmują. Nie może Pani pozostać sama.
Serdecznie pozdrawiam i życzę dużo sił
Psycholog, psychodietetyk
mgr Sylwia Kwaśny
2 lata temu
Zobacz podobne
Zdarzyło mi się w życiu, jak to dla 25 latka, wypić czasem za dużo alkoholu.
Witam serdecznie. Pisze, bo jest mi stosunkowo ciężko w tym okresie . Zdarzyło mi się w życiu jak to dla 25 latka wypić czasem za dużo alkoholu. Problem w tym, że po ostatniej imprezie, jaka miała 2 miesiące i 10 dni .Tak odliczam każdy dzień. Nie mogę przestać o tym myśleć. Urwał mi się potężnie film od godziny 1 gdzie odprowadzili mnie znajomi pod bramę, do której wszedłem, ale do domu nie dotarłem. O godz 4 jak narzeczona wystraszona zadzwoniła, gdzie ja jestem i nagle znalazłem się pod bramą. Jestem w takiej panice, że coś zrobiłem komuś, bądź jakimś ludziom. Nawymyślałem sobie, że pożyczyłem jakieś pieniądze. Bo mi brakowało w portfelu. A nie pamiętam, żebym poszedł gdzieś coś kupić po pijaku. Że coś złego zrobiłem, że po pijaku coś podpisałem u kogoś może ktoś mnie do czegoś zmusił, bądź poznałem jakąś kobietę, a o tym nie wiem. Nawymyślałem sobie, że może zdradziłem narzeczoną, która jest dla mnie całym światem. Gdzie wszyscy bliscy mówią mi, że po takim czasie na pewno bym się dowiedział. Strach i lek i wymyślanie rzeczy w mojej głowie jest tak chorobliwy, że w życiu codziennym niszczy mi to 99% chwili. Nie mogę przestać myśleć nawet na moment. Boję się wychodzić z domu. Ludzie, których znam z widzenia jak się na mnie popatrzą to myślę, że oni coś wiedzą a ja nie . Ostatnio przechodziłem obok jakieś kobiety młodej, która popatrzyła się na mnie z matką i wymyśliłem sobie, że coś zrobiłem że coś do matki mówiła o mnie. I że poniosę konsekwencje. Tak samo miałem ostatnio na ulicy idą dwie dziewczyny, jedna się zapytała może ma pan i temat się zakończył, bo druga powiedziała jego się nie pytaj ... I już panika i lęk, że coś wiedzą. Koledzy mi mówili, że ostatnio chodziły dwie młode dziewczyny, które się pytały o papierosa, ale czy to te nw .i znów do samo . Ahhh . Bardzo mnie to zrzera od sierodka. Moja narzeczona, jak i moi bliscy mają mnie doś . Mam dość siebie. Ból i strach jaki mnie napędza jest tak silny kurcze, że nie mogę normalnie egzystować w społeczeństwie i w pracy brak jakiegokolwiek skupienia. Nie wróciłem poobijany lekko brudny ... 🙁🙁. Ale strach niszczy mi tak samego sb i moja samoocena . Prosiłbym o jakiekolwiek wskazówki. Jak na to zaradzić. Bo już nie wytrzymuje psychicznie. Każdy ze znajomych mi mówił, że jak mnie odprowadzali, nikogo nie było na mieście i byłem spokojny i nic nie robiłem głupiego. Ale boje się, że coś odwaliłem i poniosę konsekwencje. Z którymi sobie nie poradzę, a już dużo czasu minęło. Nawet byłem skłonny kolegę z policji poprosić, żeby sprawdził w systemie czy nikt mnie nie zgłaszał. Prosiłbym o pomoc.
TW. Poczucie bezpieczeństwa przy osobach, którym ufam. Czy na tym to właśnie polega?
Czy jeśli komuś ufam (na przykład przyjaciel lub przyjaciółka, których traktuje jak brata i siostrę), to normalne, że czuje się przy nich bezpiecznie? Dzisiaj miałam próbę samobójczą, i gdy już się trochę uspokoiłam to oparłam się o drzwi pokoju mojego przyjaciela, żeby się trochę uspokoić i pomogło. Po chwili nawet zasnęłam na podłodze nie wiedząc kiedy
Wypalenie zawodowe przez poczucie wstydu, alienacji, lęku. Jak poradzić sobie z bezrobociem, które z tego wynika?
Mam 48 lat. Toksyczny wstyd zabił mnie zawodowo. Nie umiem wyjść z bezrobocia. Lęk uogólniony, bezsenność, lęk przed totalnym społecznym wykluczeniem. Mam rodzinę,ale chcę z tym poradzić sobie sama. Od czego zacząć?
Kryzys psychiczny całkowicie zaburza moje funkcjonowanie i zdrowie fizyczne. Natrętne myśli, bezsenność, chroniczne zmęczenie. Co mógłbym zrobić?
Dzień dobry, mam 32 lata i przechodzę przez kryzys psychiczny od jakiś 3 miesięcy. Poradziłem sobie z uzależnieniem od narkotyków ze wsparciem rodziny oraz mojej żony, ale to już było jakieś 3 lata temu i byłem normalnym mężczyzną cieszącym się z życia. Miałem w październiku stresową sytuację w pracy i konflikt z przełożonym, sytuacja wyszła na moje, że tak powiem, ale niesmak pozostał u kierownika oraz innych współpracowników- nie ma ku temu konkretnych przykładów, ale ja mam takie subiektywne odczucie. Nie umiem się pozbierać, nie śpię po nocach, byłem u psychologa- Pani psycholog stwierdziła, że jestem na tyle silny, że powinienem sobie z tym wszystkim samemu poradzić. Dodam, że staramy się z żoną o dziecko i też nam to nie wychodzi, podjęliśmy leczenie w klinice niepłodności, jest nadzieja, że będzie poprawa. Mój stan psychiczny przytłacza mnie, nie jestem tym samym człowiekiem, najprostsze rzeczy przynoszą mi trudność, które kiedyś robiłem od tak bez zastanawiania się i analizy i było to dla mnie jak małe piwo przed śniadaniem. Nie wiem co się ze mną dzieje, mam natrętne myśli, bezsenność oraz kołatanie serca, śpię po 4-5 godzin. Przestało mnie interesować cokolwiek i stałem się taki otępiały, jakbym się cofnął w rozwoju, takie mam odczucia. A przecież zawsze miałem dobre oceny w szkole i na studiach. Co w takiej sytuacji robić? Nie chciałem iść do psychiatry, ponieważ leki antydepresyjne leczą tylko objawy a nie przyczynę tych stanów. Zawsze byłem wrażliwym dzieckiem czy da się to jakoś wypracować, żeby natrętne myśli opuściły mnie i żebym wrócił do tego, co było przed pojawieniem się tych dolegliwości?
Problemy w małżeństwie: mąż mnie niszczy, a ja chcę odejść. Jak sobie poradzić?
Witam jestem żoną i matką r dzieci . W moim małżeństwie jest już od jakiegoś czasu źle najpierw walczyłam z teściową i mężem kiedy teściowa zmarła myślałam że wszystko się zmieni ale to bylo tylko marzenie on nigdy się nie zmieni tylko jeszcze bardziej mnie niszczę psychicznie ciągle cię awanturuje wyrzuca mnie z domu już mam dość wszystkie rachunki ja płacę on nie dokłada się nawet grosza to co zarobi trzyma dla siebie ja ciągle jestem wyzywana i ciągle mi powtarza że jestem dla matką z nerwów nie jem bo się boje ze znów zrobię coś nie tak o dzieci dbam sama karmię ubieram kształcę jego one nie obchodzą ale od jakiegoś czasu zauważyłam że muj organizm zaczyna inaczej reagować na stres mam.omdlenia i to nie tylko przy kłótniach ale jakim kolejek stresie jestem w tym związku już prawie 20 lat chciała bym odejść ale nie mam gdzie proszę pomóżcie mi co mam robić ...
