Odpowiedz jako specjalista
WsteczMam wrażenie, że zgłaszając się do specjalisty zawiodę samą siebie...
Czuję się źle. Mam nerwobóle między łopatkami. Pobolewa mnie głowa. Na nic nie mam siły ani ochoty. Jakoś wstaję do pracy, a po niej zmuszam się do domowych obowiązków. Czasami mam ochotę płakać albo żeby nikt niczego ode mnie nie chciał. A potem myślę, że jestem dorosła, mam dzieci i muszę być odpowiedzialna. Czy powinnam się zgłosić do psychologa? Czy to tylko zimowa chandra? Bo mam wrażenie, że zgłaszając się do specjalisty to zawiodę samą siebie...
Madlen
Iwona Rapa
Zgłaszając się do psychoterapeuty, zadba pani o siebie, każdy ma prawo mieć trudny czas. Jak chorujemy na grypę, nie wstydzimy się iść do specjalisty, to wyraz rozsądku i szukania odpowiedniej pomocy. Myśle, że będzie również niezbędna konsultacja lekarska, by wykluczyć czynniki biologiczne, które również mogą odpowiadać za Pani samopoczucie. Życzę odwagi i powodzenia.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Sadowska
Szanowna Pani,
Co Pani rozumie przez słowa ,,zawiodę samą siebie"? Złe samopoczucie, pogorszony nastrój, bóle somatyczne - to jak najbardziej są objawy, które warto byłoby skonsultować ze specjalistą. To w żadnym wypadku nie jest słabość, wręcz odwrotnie - sięganie po pomoc to zawsze jest największy objaw siły. Specjalista pomoże Pani w dotarciu do źródła problemu, pomoże w wybraniu odpowiednich form pomocy. Nigdy nie warto bagatelizować swoich objawów, szczególnie jeśli nagle pojawiła się zmiana zachowania czy samopoczucia. A co do emocji i myśli, które Pani odczuwa w związku z pójściem do psychologa - warto byłoby z nim o tym porozmawiać.
Życzę Pani wszystkiego dobrego,
mgr Alicja Sadowska
Psycholog
Katarzyna Rosenbajger
Witam,
Widzę, że przeżywa pani ciężki czas i odbija się to na pani zdrowiu fizycznym, jak i psychicznym. Często takie osłabienie, obniżony nastrój i brak motywacji może być spowodowane ‘depresją sezonową, która może byc wywołana porą roku ale nie musi, więc dobrze byłoby zgłosić się do specjalisty, który pomoże pani dowiedzieć sie więcej o podłożu pani samopoczucia.
Jeżeli chodzi o to, że ‘zawiedzie pani samą siebie’ prosząc o pomoc psychologa, to ja widzę to wręcz na odwrotnie. Sam fakt, że szuka pani pomocy może świadczyć o tym, że jest ona potrzebna właśnie teraz.
Katarzyna Rosenbajger
Psycholog i Terapeuta Uzależnień
Zobacz podobne
Matka jest narcystyczną osobą. Zapisałam się do psychiatry, ale chciałabym również podjąć psychoterapię. Jaki nurt dla PTSD i lęk uogólniony?
Dobry wieczór,
chciałabym rozpocząć terapię, jednak nie wiem jaki wybrać nurt.
Głównym celem jest zbudowanie poczucia wartości, pokochanie siebie, przepracowanie traumy, walka z lękiem uogólnionym oraz stresem, który zaczął mocno odbijać się na zdrowiu fizycznym.
Powyższe wynika z wieloletniej relacji z (przypuszczalnie, bo nigdy nie udało mi się namówić jej na wspólną terapię, a wiem, że przytoczenie faktów nie jest miarodajne, gdy brak wersji drugiej strony) narcystyczną, bardzo zaburzoną matką. Kontakt został zerwany kilka lat temu, jednak oczernianie i dzwonienie po rodzinie i znajomych nie ustaje.
Wizytę u psychiatry mam już zarezerwowaną, zamierzam wspierać się farmakologią. Cierpię na PTSD i zespół lęku uogólnionego, który na codzień nie jest dokuczliwy, o ile nie mam kontaktu lub wiedzy o matce i jej poczynaniach.
Niestety obecnie matka wciąga rodzinę w namawianie mnie do kontaktu i wyciąganie informacji co do miejsca mojej pracy i zamieszkania, co bardzo mnie stresuję.
Myślałam o nurcie behawioralno-poznawczym, bo zdaje się mieć szybkie efekty, ale może to zbyt poważny problem i powinnam rozważyć inny nurt.
Bardzo dziękuję za pomoc.
Pierwsza wizyta u psychologa - jak wygląda i jak się przygotować?
Witam, chciałabym zapytać się, jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa? Czego się spodziewać?
Tęsknię za terapeutką i terapią.
Jakiś czas temu zakończyłem terapię i nie potrafię sobie poradzić z tęsknotą do terapeutki mam wrażenie, że nie umiem już nikomu zaufać i porozmawiać szczerze co czuje. Mimo że terapia była zakończona w porozumieniu, że to już najwyższy czas zakończyć terapie. To w środku odczuwam, że dużo rzeczy ukryłem przed terapeutą i nie wiem co teraz robić, czy wrócić na terapie czy dać sobie szanse, że można liczyć tylko na siebie :(. Minął już rok od zakończenia terapii i dalej mam poczucie tęsknoty.
Czy kontynuować terapię psychodynamiczną po nieporozumieniach finansowych z terapeutką?
Czy jest sens kontynuować terapię? Miesiąc temu zaczęłam terapię w nurcie psychodynamicznym. Ostatnio terapeutka zaproponawała żeby spotkania odbywały się częściej (2 razy w tygodniu). Rozumiem że w moim przypadku jest to uzasadnione natomiast dzisiaj czułam że terapeutka próbuje mną manipulować: kiedy nie chciałam zgodzić się na częstsze spotkania ze względu na sytuację finansową, usłyszałam że skoro pracowałam w wakacje to na pewno mam jakieś oszczędności. Było to dla mnie wstrząsające, tym bardziej, że jednym z powodów dla których zdecydowałam się na terapię, jest brak asertywności. Po dzisiejszej sesji przestałam czuć się bezpiecznie w relacji z terapeutką. Czy w ogóle jest sens przychodzić na następne spotkanie?
Jak rozmawiać z psychologiem o podejrzeniu zaburzenia osobowości borderline?
jak powiedzieć psycholożce że podejrzewam u siebie bpd?
