Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy jestem toksycznym mężem, bo bywam zazdrosny o swoją żonę?
Czy jestem toksycznym mężem, bo bywam zazdrosny o swoją żonę?
Anonimowo
2 lata temu
Anna Martyniuk-Białecka
Dzień dobry,
Trochę to jeszcze zależy, w jaki sposób Pan okazuje swoją zazdrość w takich sytuacjach?
Samo odczuwanie zazdrości w związku jest jak najbardziej naturalne. Jeśli Pan odbiera to jako sygnał, że nadal Panu na żonie zależy i jednocześnie daje Pan jej znać, że nie jest Panu obojętna, że wciąż bierze Pan ją pod uwagę w swoich planach, działaniach, to wszystko jest jak najbardziej normalne. Drobne ukłucia zazdrości każdemu się po prostu zdarzają.
Pozdrawiam ciepło,
Psycholog Anna Białecka
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
samo uczucie zazdrości jest jak najbardziej noturalne. Może wynikać z róznych przyczyn np. silnych uczuć czy własnej obniżonej samoocy i lęku przed utratą osoby ukochanej. Sama emocja pełni funkcję informacyjną, że coś dzieje sie z naszym otoczeniu. Ważne są nasze myśli (np. na pewno mnie zdradzi, bo kobiety takie są czy nie zasługuję na taką osobę) i zachowania z nimi związne (np. zakaz kontaktów z osobami płci przeciwnej czy “zamykanie” w domu z obawy przed domiemana zdradą, “monitorowanie” aktywności partnera w internecie); tego typu przykładowe zachowania czy myśli nie są już adaptacyjne ani dla osoby ich doświadczajacej ani dla związku. Wtedy oczywiście należałoby porozmawiać z partnerem ale też zasięgnąć porady specjalisty.
Pozdrawiam
2 lata temu
Anna Haczyk
Podał Pan za mało danych. Zachęcam do odbycia konsultacji psychologicznej ze specjalistą i zweryfikowania swoich wątpliwości wraz z psychologiem, po przedstawieniu zagadnienia bardziej szczegółowo.
2 lata temu
Zobacz podobne
Mąż nie jest zaangażowany w związek, dopóki nie ma potrzeby seksu.
Witam.Jesteśmy z mężem 9 lat po ślubie (razem 12). Problem polega na tym ,że mam wrażenie,że on stara się gdy chce aby doszło do zbliżenia fizycznego.To ja przeważnie pierwsza się przytulam,że tak powiem bez powodu.Nie pyta się mnie jak się czuje,czym się martwię.Jak ja coś powiem,że jestem zmęczona to on,że jest bardziej.Mamy córkę 8 lat i mam wrażenie,że ja jestem na ostatnim miejscu.Próby rozmawiania na temat właśnie bliskości kończą się tym,że ona przestaje w ogóle rozmawiać i każe,że tak powiem mnie ciszą.To później ja muszę jako pierwsza łagodzić sytuację.Cieżko mi z tym,że moje potrzeby, zmartwienia są na ostatnim miejscu. Już sama nie wiem czy mam się zmuszać do sexu?😔Chciałabym się stać ważna dla męża, żeby też i o mnie zaczął się martwić,liczył z moim potrzebami.Jeżeli chodzi to ja bym mogła żyć bez seksu
Dzien dobry. Moje 14-letnie dziecko cierpi na depresję.
Dzien dobry.
Moje 14-letnie dziecko cierpi na depresję. Ma stany lękowe, napady paniki, od roku leczymy ją farmakologicznie. Ja powoli tracę nadzieję, że to minie. Boję się o nią każdego dnia. Sama przestaję sobie z tym radzić. Jak mogę jej pomóc?
Rozpadł się mój związek z uwagi na przemoc psychiczną.
Rozpadł się mój związek z uwagi na przemoc psychiczną. Były partner ma kontakt z dziećmi i mamy wspólne mieszkanie. Kiedy nie dostaje ode mnie tego, co chce (wspólnych wycieczek, wspólnego czasu), znów jestem ta najgorszą i to wszystko przeze mnie. Chciałabym mieć normalną rodzinę, ale kiedy mnie wyzywa, zamykam się i nie potrafię się obronić. Czy jestem chora? I czy to moja wina, że nie potrafię się przełamać w stosunku do niego?
Od 3 miesięcy moja mama ciężko choruje i nie radzę sobie z jej choroba i jej bezradnością.
Od 3 miesięcy moja mama ciężko choruje i nie radzę sobie z jej choroba i jej bezradnością. Pomagam, jak mogę (myję, przewijam, karmię) a tato i tak obwinia mnie, że nie opiekuje się mama. Mam 33 lata i jestem już sama po przejściach, bo zostałam wdowa w wieku 29 lat
Jak radzić sobie z poczuciem izolacji i brakiem wsparcia w relacjach społecznych?
Witam. Moim problemem jestem ja sama. Od dziecka byłam obiektem żartów (w szkole, wśród rówieśników), nigdy nie miałam prawdziwej koleżanki czy przyjaciółki, zawsze były to po prostu znajomości. Zawsze byłam porównywana, bo ktoś się uczył a ja nie, bo ktoś się ładniej ubrał a ja nie itd. Szukając miłości też źle trafiałam bo albo chłopacy/mężczyźni mnie wykorzystywali do tego by żyło im się wygodniej bądź najzwyczajniej ranili. Taka sytuacja ciągnie się do dziś. W miejscu pracy mało kto ze mną rozmawia, prędzej jestem obiektem żartów niż brania mojej osoby na poważnie. Partnera i rodziny też nie mam bo nie udało mi się tego stworzyć. Wiem, że popełniam wiele błędów, wiedząc jak jest sama często izoluje się od ludzi bo najzwyczajniej tak mi dobrze. Ale bierze się to z podanych przykładów i podejścia do mojej osoby. Często żałuję że tak to wygląda a później wmawiam sobie, że wszystko jest ok. Czy jest dla mnie jakiś ratunek?
