Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy zaświadczenie o zaburzeniu schizoidalnym wpływa na służbę wojskową?
Podejrzewam u siebie zaburzenie schizoidalne. Czy zaświadczenie o tym zaburzeniu może mi pomóc albo zaszkodzić? Podobno z takim zaburzeniem nie biorą do wojska w czasie pokoju.
Anonimowo
11 miesięcy temu
Patrycja Andryszczyk
Dziękuję, że o tym piszesz. To bardzo ważne, że zauważasz u siebie pewne trudności i chcesz to lepiej zrozumieć.
Zaświadczenie o zaburzeniu osobowości (np. schizoidalnym) może mieć wpływ na ocenę zdolności do służby wojskowej – w czasie pokoju może to oznaczać niepowołanie, ale każda sytuacja jest oceniana indywidualnie przez komisję lekarską.
Zanim pomyślisz o zaświadczeniu, warto najpierw skonsultować się z psychiatrą lub psychologiem, by uzyskać profesjonalną diagnozę i porozmawiać o tym, czy i w jakim celu takie zaświadczenie może być potrzebne.
11 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Orlik
Tak, w praktyce osoby z rozpoznaniem zaburzenia osobowości schizoidalnej zwykle nie są powoływane do służby wojskowej w czasie pokoju. Zaburzenia osobowości (w tym schizoidalne) są wskazaniem do uznania za czasowo lub trwale niezdolnego.
Pozdrawiam,
Justyna Orlik, psychoterapeutka Gestalt
11 miesięcy temu
Ewa Konieczna
Jeśli podejrzewasz u siebie zaburzenie osobowości schizoidalnej, warto przede wszystkim skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą, aby uzyskać rzetelną diagnozę. Czasami objawy mogą przypominać różne zaburzenia lub wynikać z innych doświadczeń (np. depresji, przebytych traum), dlatego profesjonalna ocena kliniczna to podstawa. Zaświadczenie o rozpoznaniu zaburzenia osobowości może pomóc, jeśli szukasz zrozumienia dla swoich trudności w pracy, relacjach lub funkcjonowaniu społecznym, może być punktem wyjścia do terapii i wsparcia. Jeśli chodzi o kwalifikację do służby wojskowej, to w czasie pokoju osoby z rozpoznaniem zaburzenia osobowości (w tym schizoidalnego) są zwykle uznawane za niezdolne do służby, lecz ostateczną decyzję wydaje komisja lekarska na podstawie dokumentacji i opinii specjalistów. Samo podejrzenie nie wystarczy, potrzebna jest diagnoza postawiona przez psychiatrę.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Ewa Konieczna
11 miesięcy temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Dzień dobry,
tak, taka informacja jest istotna dla osób rekrutujących do wojska. W celu diagnozy trzeba udać się do lekarza psychiatry.
pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
11 miesięcy temu
Zobacz podobne
Zwracam się do państwa z pytaniem o mój stan, który opisują moi kumple. Zmieniam co chwilę imiona, kłócę się, że nie znam moich przyjaciół
Dzień dobry. Zwracam się do państwa z pytaniem o mój stan, który opisują moi kumple. Zmieniam co chwilę imiona, kłócę się, że nie znam moich przyjaciół, nie ufam mi, a po kilku dniach znów wracam do normy. Nie pamiętam poprzednich stanów, mój charakter zmienia się o 180 stopni, gdy z Marcela staję się Tobiaszem. Tobiasz twierdzi, że ma 23 lata, gdy Marcel ma 33. Marcel jest raczej spokojny, cichy i wycofany, ale jako Tobiasz zmienia się w kłótliwego i agresywnego człowieka. Nie wiem czy ja to udaje czy może jest to jakieś schorzenie... Wiem jedynie, że leczę się na zaburzenia odżywiania oraz doktor podejrzewa PTSD...
Narcyzm ukryty - jakie są rokowania?
Szanowni Państwo
Jakie są rokowania przy terapii narcyzmu ukrytego? Jaka terapia jest warta polecenia. Gdzie szukać specjalisty mężczyzny, który specjalizuje się w zaburzeniach osobowości?
Bardzo dziękuję za wskazówki
Borderline i spektrum autyzmu - już jestem wykończona rollercoasterem emocji i zachowań.
Mam 17 lat. Niedawno dostałam diagnozę spektrum autyzmu I nieprawidłowej osobowości chwiejnej emocjonalnie borderline. Ciągle borykam się z trudnościami na jakie niestety trafiam. Moje funkcjonowanie jest na tyle ciężkie, że muszę zażywać się lekami i ciągle zwiększać dawkę. Mam teraz taki epizod, że leżę w łóżku i myślę tylko i wyłącznie o przykrych rzeczach, odcinam się od bliskich, znowu po mojej euforii jest gwałtowny dołek (temu diagnoza nieprawidłowej osobowości chwiejnej emocjonalnie). Nie wiem już co robić. Mija już 2 lata od tego "rollercoastera" I różnymi ciężkimi wyzwaniami.
Co prawda diagnoza wyjaśniła mi bardzo wszelkie moje zachowania, obyczaje, emocje jednak zastanawiam się tylko jak mogę mając te diagnozy sobie radzić? Mimo chodzenia obecnie regularnie na terapię, nie brakuje mi momentów krzyku, agresji, płaczu, izolacji a najgorsze, krzywdy bliskich i samej siebie.
Dlaczego nie potrafię nawiązywać trwałych relacji? Instrumentalne podejście do przyjaźni
Właściwie zaczęło to się od wczesnego etapu mojego życia można by powiedzieć że od przedszkola nigdy jakoś relacje mi nie były potrzebne było ich specyficznie mało jedna osoba czy była to przyjaźń sama nie wiem , chyba bardziej interesowały mnie to co ta znajomość zapewniała potem zaczęła mi się ona nudzić i zrywałam tak przyjaźń w kółko ją to raniło mnie tak się można powiedzieć zakończyła ta znajomość nie przeżywałam tego jakoś mocno. Teraz zauważam że nawet bliskich mi ludzi nie umiem obdarzyć miłością jedynie pojedynczymi słowami" lubie cie " - " jesteś lepsza od niego" - " nie lubie cie" to stosuje bardziej jako wpłynięcie na psychikę, jeśli chodzi o relacje rówieśnicze do teraz traktuje je bardziej instrumentalnie mogę wchodzić w relacje ale się nie przywiązuje nie potrafię, moge normalnie obdarzać tego człowieka komplementami a jak coś mi się nie spodoba zerwać przyjaźń bez skruchy jedynie co myślę napisałabym jej coś o sobie i tylko to Warto dodać że najbardziej lubie tylko siebie.
Podejrzewam że mam borderline czy to zaburzenie stwierdza psycholog czy psychiatra i czy potrzebne by mi były leki?
