Wstecz
Odpowiedz jako specjalista
Agnieszka Matczyńska
Neurocepcja to sposób, w jaki Twój układ nerwowy podświadomie wyczuwa, czy otoczenie jest bezpieczne, czy może stanowić zagrożenie. Nie musisz o tym myśleć. Reagujesz bez udziału świadomości. Ciało często reaguje, zanim pojawi się jakakolwiek myśl. Czasem zauważamy te reakcje jako przyspieszone bicie serca, napięcie w brzuchu czy inne odczucia w ciele. Warto wiedzieć, że nasza neurocepcja nie zawsze trafnie ocenia sytuację. Czasem ciało ostrzeże nas bez powodu, a czasem nie zareaguje, gdy faktycznie jest zagrożenie.
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Marta Dylich
Dzień dobry Panie Filipie!
Neurocepcja to proces dziejący się poza naszą kontrolą, który polega na skanowaniu przez autonomiczny układ nerwowy sygnałów z ciała i otoczenia. Trochę jak latarnia morska w nocy - w poszukiwaniu ewentualnego zagrożenia. Kiedy wynik skanowania wskazuje na brak zagrożeń, nasz organizm dostaje sygnał do rozluźnienia. Oddychamy wtedy spokojnie, ciało się uspakaja. Kiedy jednak jakiś sygnał zostanie zinterpretowany jako zagrażający - wchodzimy w stan alarmowy, pozostając w gotowości do "walki lub ucieczki". Celowo napisałam o "postrzeganym zagrożeniu", a nie o zagrożeniu po prostu - to dlatego, że możemy się uczyć schematów reagowania na konkretne bodźce/sytuacje, które mają wpływ na reagowanie w przyszłości.
Mam nadzieję, że pomogłam w zrozumieniu tego ciekawego zjawiska!
Pozdrawiam,
Marta Dylich
3 miesiące temu
Izabela Piórkowska
Neurocepcja to proces poza naszą świadomością, w którym nasz układ nerwowy ocenia, czy otoczenie jest bezpieczne, niebezpieczne czy stanowi zagrożenie dla życia. Jest to biologiczny, automatyczny proces, fizjologiczna reakcja, np. napięcie w ciele, zmiana oddechu, przyspieszone bicie serca. Steruje tym autonomiczny układ nerwowy- szczególnie nerw błędny, niezależnie od naszego postrzegania poznawczego. Uruchamia reakcję walcz- lub uciekaj lub w skrajnej sytuacji stajemy się jak zamrożeni, odrętwiali, w bezruchu, aż niebezpieczeństwo minie. Neurocepcja odgrywa ważną rolę w regulacji stanów emocjonalnych i zachowań, zwłaszcza w kontekście relacji społecznych oraz odpowiedzi na stres i traumę. To taki strażnik, radar w każdym z nas, który skanuje otoczenie, by nas ostrzec przed niebezpieczeństwem. Proponuję się zainteresować teorią poliwagalną, bo stamtąd to pojęcie się wywodzi.
3 miesiące temu
Karolina Kądziołka
Neurocepcja to nieświadomy proces, w którym układ nerwowy wykrywa sygnały bezpieczeństwa, zagrożenia lub niebezpieczeństwa życia - zanim jeszcze świadomie zdążymy zareagować lub coś sobie uświadomić.
Neurocepcja jest kluczowa w: regulacji emocji, relacjach interpersonalnych, terapii traumy, rozumieniu reakcji pochodzących z ciała.
Na przykład w sytuacji, gdy czujesz zapach, który przypomina ci stresującą sytuację z przeszłości, ciało reaguje błyskawicznie - nawet jeśli logicznie wiesz, że teraz jesteś bezpieczny. W efekcie czego pojawia się przyspieszone tętno, napięcie mięśni, uczucie niepokoju.
Inną przykładową sytuacją może być spokojny ton głosu terapeuty lub bliskiej osoby, co układ nerwowy odbiera sygnał bezpieczeństwa. W efekcie spowalnia oddech, ciało się rozluźnia, wzrasta poczucie zaufania.
3 miesiące temu
Karolina Mazurkiewicz
Dzień dobry,
To bardzo ciekawe pytanie 🙂. Postaram się odpowiedzieć w miarę prosto. Jest to termin wywodzący się z Teorii Poliwagalnej Stephena Porgesa. Neurocepcja polega na reakcji układu nerwowego na bodźce z otoczenia. Autonomiczny Układ Nerwowy (AUN) zbiera informacje, dzięki którym, zanim zdążymy poznawczo (za pomocą myślenia) ocenić czy dane miejsce, sytuacja jest bezpieczne, wiemy to "z ciała". Żeby nieco zobrazować podam przykład. Siedzimy w pomieszczeniu, do którego wchodzi zdenerwowany człowiek. Zanim zorientujemy się, co się dzieje, czujemy napięcie w ciele, przyspieszone bicie serca, spłycamy oddech. To automatyczna reakcja AUN. Osoby po przeżytej traumie mają mocno pobudzony AUN i reagują częściej i szybciej, nawet na niezagrażające obiektywnie sytuacje.
Mam nadzieję, że przybliżyłam termin.
W razie chęci poszerzenia wiedzy na ten temat odnoszę do źródła:https://instytutpoliwagalny.pl/teoria
mniej niż godzinę temu
Weronika Wardzińska
Neurocepcja to taki nasz automatyczny sposób, w jaki nasz układ nerwowy ocenia, czy coś jest bezpieczne, groźne, czy bardzo niebezpieczne. Robi to bez udziału naszej świadomości. Nasz mózg cały czas, nawet gdy tego nie zauważamy, „skanuje” otoczenie oraz sygnały z naszego ciała.
Pozdrawiam
Weronika Wardzińska
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Tęsknię za terapeutką i terapią.
Jakiś czas temu zakończyłem terapię i nie potrafię sobie poradzić z tęsknotą do terapeutki mam wrażenie, że nie umiem już nikomu zaufać i porozmawiać szczerze co czuje. Mimo że terapia była zakończona w porozumieniu, że to już najwyższy czas zakończyć terapie. To w środku odczuwam, że dużo rzeczy ukryłem przed terapeutą i nie wiem co teraz robić, czy wrócić na terapie czy dać sobie szanse, że można liczyć tylko na siebie :(. Minął już rok od zakończenia terapii i dalej mam poczucie tęsknoty.
Doświadczenia z redukcją leków w PTBS i stresie zawodowym: pregabalina i escitalopram
Dzień dobry, chciałabym zapytać o Wasze doświadczenia związane z redukcją leków przy PTBS i przewlekłym stresie w pracy. Obecnie przyjmuję: • pregabalinę 50 mg rano i 50 mg wieczorem, • escitalopram 10 mg rano. Leki zostały włączone z powodu silnego stresu zawodowego oraz objawów PTBS. Czuję się obecnie stabilniej i zaczynam zastanawiać się nad stopniową redukcją, oczywiście pod kontrolą lekarza. Chciałabym zapytać: • jak wyglądała u Was redukcja tych leków (zwłaszcza pregabaliny i escitalopramu)? • czy pojawiły się objawy odstawienne i jak długo trwały? • czy najpierw redukowaliście jeden lek, czy oba równolegle? Będę wdzięczna za podzielenie się doświadczeniami. Pozdrawiam M.
Co może być podobne do objawów spektrum autyzmu?
Robiłem przesiewowe testy na autyzm w internecie i wychodzi, że nie mam autyzmu choć wyniki są na pograniczu(brakuje kilku punktów). Cechy autystyczme które mam:
-Niechęć do kontaktu wzrokowego
-Trudności w sytuacjach społecznych, zawieraniu przyjaźni itp.
-Bycie słabym w sportach
- Dziwne ruchy ciała(parę osób zwracało mi na to uwagę, choć nie wiem dlaczego)
-Izolowanie się od ludzi, wolę spędzać czas samemu
Cechy, których nie mam:
-brak obsesji, fiksacji
-brak nadwrażliwości na bodźce, jest wręcz przeciwnie. Mam dużą odporność na ból i potrafię zagłuszyć zmysły uciekając w myśli(tzw. daydreaming)
- brak powtarzalnych zachowań oraz zainteresowań
-brak szczerości(chociaż jako nastolatek byłem uznawany za "szczerego aż do bólu", ale jako później przestałem)
-brak silnego przywiązania do rutyny
Skoro to nie autyzm to co jeszcze może mi dolegać?
Witam, jestem świeżo po rozwodzie. Mąż zostawił mnie dla 9 lat młodszej dziewczyny.
Witam, jestem świeżo po rozwodzie. Mąż zostawił mnie dla 9 lat młodszej dziewczyny. Wcześniej mówił mi, że jestem bez ambicji, nie mam celu w życiu, bo zajmowałam się dziećmi, nie dążyłam do niczego przed urodzeniem dzieci, pracowałam w sklepach. On pielęgniarz i ratownik w czasie małżeństwa zrobił studia i magisterkę z pielęgniarstwa, w szpitalu poznał młodą pielęgniarkę. Mój problem jest taki, że porównuję się ciągle do niej, czuję się nikim, jestem teraz pokojówką w hotelu, nie mam nic żadnych studiów, nie mam talentu, żyje tylko dla dzieci, wstydzę się siebie, taki nikt.
Problem z nękającym sąsiadem i jego rodziną - jak sobie radzić
Prośba do administratora o utworzenie jednego wątku z mojego zapytania dotyczącego opisanego problemu. W odpowiedziach zadawane są pytania. Nie mogę na nie bezpośrednio odpowiadać. Nic mi nie wiadomo, by mężczyzna ten nękał inne osoby w taki sposób. Nie ma też powodu, by tak sądzić, gdyż sytuacja wynika z bliskiego sąsiedztwa. Oznaki nietolerancji wobec mnie są ze strony członków jego rodziny tj. matki i brata. Oni również uczestniczą w tym w różnych formach. Zgłoszenia policji nie przynoszą rezultatu. Mężczyzna ten ma znajomości w miejscowej policji. Ewentualność zmiany mojego miejsca zamieszkania jest nie do przyjęcia. Jestem w swoim domu i to nie ja powinnam szukać innego miejsca pobytu, skoro komuś nie odpowiadam. Moje pytanie o ewentualne chorobowe podłoże jego zachowania wynika z maniactwa. Jest to zachowanie powtarzalne, wymagające bycia stale na nie przygotowanym i porzucania dwóch zajęć.
