Odpowiedz jako specjalista
WsteczDepresja nawracająca i ponowny epizod po ekspozycji na traumę. Terminy terapii są za długie. Jak sobie radzić?
Mam depresję nawracającą, obawiam się, że może być to spowodowane tym, że powróciła do mnie trauma, której nigdy nie przepracowałam. Chciałabym się dowiedzieć co mogę zrobić dla siebie, aby poprawić swój stan. Czekam na terapię, niestety terminy są bardzo długie około 1 rok. Proszę o pomoc lub rady.
Weronika
2 lata temu
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
jedną z polecanych do pracy z traumami psychoterapii jest EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocesing). Ważne, żeby prowadziła ją osoba z odpowiednim przygotowaniem. Niestety jest ona odpłatna.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Woźnica
Witam,
Z tego, co Pani pisze, zauważam, że zmaga się Pani z nawracającym cierpieniem psychicznym. Doświadczenie traumy potrafi mieć długoterminowy wpływ na zdrowie psychiczne i somatyczne, gdyż wiąże się z nawracaniem bolesnych wspomnień oraz emocji. W obliczu zaburzenia poczucia bezpieczeństwa i sprawiedliwości w naszym obrazie świata, bardzo ciężko człowiekowi jest zaakceptować fakt, że przydarzyła mu się trauma - że ją przeżył i starał się samego siebie uchronić. Przede wszystkim bardzo ważne jest to, że Pani rozpoznaje, co może być przyczyną Pani nawracającej depresji - i że Pani chce sobie w tym pomóc, bo to kluczowy pierwszy krok.
Specjalistami domyślnie zajmującymi się traumą są psychotraumatolodzy lub terapeuci EMDR. Jest to ważne, żeby Pani przepracowała swoją traumę ze specjalistą, który ma w tym doświadczenie i kompetencje - bo trzeba wrócić do tego doświadczenia, ale i również nauczyć się, jak je zaakceptować w narracji swojego życia oraz w bezpiecznej atmosferze nabyć umiejętności radzenia sobie ze stanem psychofizjologicznego stresu i powracającymi wspomnieniami.
Natomiast, jeśli cierpienie psychiczne, z którym Pani się zmaga, jest bardzo silne i utrudniające funkcjonowanie, to również należy zadbać o zaopiekowanie się samą sobą. Podczas tych gorszych dni warto jest dać sobie przestrzeń na odpoczynek i przeżycie trudnych emocji - wypłakanie ich, wyrażenie swojej złości i żalu, w sposób, który jest bezpieczny, ale też przede wszystkim pomagający Pani. Zadbać o kontakty z bliskimi osobami i uzyskać od nich wsparcie. Zapytać samą siebie o swoje potrzeby i o to, co jest ważne w tym momencie.
Gdyby w ciągu tego roku oczekiwania zdrowie psychiczne się u Pani jeszcze bardziej drastycznie pogorszyło, to wskazany byłby kontakt z lokalnym ośrodkiem interwencji kryzysowej (gdzie pracują psychologowie i można szybko znaleźć termin) i z psychiatrą, w celu farmakologicznego załagodzenia silnych stanów emocjonalnych.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Alicja Woźnica, psycholog
2 lata temu
Daria Kalinka-Gorczyca
Dzień dobry,
rozumiem, że w obecnym czasie odczuwa Pani znaczne obniżenie nastroju i brak satysfakcji ze swojego funkcjonowania, stąd odczucie dotyczące powrotu depresji. Cennym jest, że zdecydowała się Pani na terapię, jednak rok oczekiwania to dość długi czas. Ze względu na Pani obecne odczucia proponowałabym przynajmniej co jakiś czas udać się na wizytę do psychologa w celu omówienia swojego obecnego stanu zdrowia psychicznego. Myślę, że to już i tak by było wiele co mogłaby Pani dla siebie zrobić.
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Odeszłam od narcyza i czuję się jak na detoksie – czy tęsknota za osobą, która mnie niszczyła, jest normalna?
Odeszlam od narcyza tydzien temu i czuje sie jak na detoksie... on do mnie wypisuje ze jestem chora, ze nikt mnie nie zechce i ze on tylko chcial mi pomoc. mam momenty ze chce do niego wrocic bo tak bardzo mi go brakuje, mimo ze wiem jak mnie traktowal. czy to normalne ze czuje taka tesknote za kims kto mnie niszczyl?
Kryzys suicydalny - czuję się niekochana, nierozumiana i samotna.
Nie mam już siły na nic. Mam dość wszystkiego. Chciałabym połknąć opakowanie tabletek nasennych i już się więcej nie obudzić. Chciałabym już nic nie czuć. Nie dogaduję się z rodzicami. Czuję się, jakbym była ich największym problem. Nigdy nie są ze mnie dumni, nigdy nie widzą, gdy się staram, a gdy staram się im wytłumaczyć, co czuję to mam wrażenie, że nie rozumieją co do nich mówię. Rano nie mam siły iść do szkoły. Psychicznie sobie nie radzę i nie mam z kim porozmawiać. Nie mogę na nikogo liczyć. Tęsknię za dzieciństwem, tęsknię za miłością. Chciałabym mieć normalną kochającą się rodzinę a nie codzienne krzyki i wrzaski. Chciałabym normalnie rozmawiać. Cały czas myślę. Nie wytrzymuję tego uczucia stresu, które bierze się znikąd. Nie wytrzymuję już. Chciałabym, by mnie ktoś zrozumiał.
Tworzę wiele scenariuszy w głowie, próbując wyprzedzać przyszłość. To bardzo męczące!
Witam, przychodzę do was z problemem/przypadłością a mianowicie jestem osobą, która tworzy scenariusze w głowie do przyszłych sytuacji niekoniecznie odległych, bo nawet tych, które wiem, że się wydarzą za minutę dwie (jak chyba każdy) aczkolwiek u mnie jest to już duża skrajność i obsesyjność, a mianowicie potrafię stworzyć 50 różnych scenariuszy w głowie do jednej sytuacji, a nawet wypowiedzi, w których to najmniejsza zmiana tworzy kolejny scenariusz. Tworzę je od tych bardzo pozytywnych aż po najgorsze, takie, które mogą się zdarzyć i kompletnie irracjonalne. Można by stwierdzić, że jest to pozytywne bo „jestem przygotowany na wszytko” jednak jest to dość uciążliwe w normalnym funkcjonowaniu i chciałbym znaleźć sposób jak mogę chociażby zredukować to „przygotowywanie się na wszystko.”
Jak pozbyć się traumy wynikającej ze złego wychowania?
Jak pozbyć się traumy wynikającej ze złego wychowania?
Jak sobie pomóc, gdy ma się problemy z emocjami?
Jak sobie pomóc, gdy się ma problemy z emocjami?
