Odpowiedz jako specjalista
WsteczDepresja nawracająca i ponowny epizod po ekspozycji na traumę. Terminy terapii są za długie. Jak sobie radzić?
Mam depresję nawracającą, obawiam się, że może być to spowodowane tym, że powróciła do mnie trauma, której nigdy nie przepracowałam. Chciałabym się dowiedzieć co mogę zrobić dla siebie, aby poprawić swój stan. Czekam na terapię, niestety terminy są bardzo długie około 1 rok. Proszę o pomoc lub rady.
Weronika
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
jedną z polecanych do pracy z traumami psychoterapii jest EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocesing). Ważne, żeby prowadziła ją osoba z odpowiednim przygotowaniem. Niestety jest ona odpłatna.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Woźnica
Witam,
Z tego, co Pani pisze, zauważam, że zmaga się Pani z nawracającym cierpieniem psychicznym. Doświadczenie traumy potrafi mieć długoterminowy wpływ na zdrowie psychiczne i somatyczne, gdyż wiąże się z nawracaniem bolesnych wspomnień oraz emocji. W obliczu zaburzenia poczucia bezpieczeństwa i sprawiedliwości w naszym obrazie świata, bardzo ciężko człowiekowi jest zaakceptować fakt, że przydarzyła mu się trauma - że ją przeżył i starał się samego siebie uchronić. Przede wszystkim bardzo ważne jest to, że Pani rozpoznaje, co może być przyczyną Pani nawracającej depresji - i że Pani chce sobie w tym pomóc, bo to kluczowy pierwszy krok.
Specjalistami domyślnie zajmującymi się traumą są psychotraumatolodzy lub terapeuci EMDR. Jest to ważne, żeby Pani przepracowała swoją traumę ze specjalistą, który ma w tym doświadczenie i kompetencje - bo trzeba wrócić do tego doświadczenia, ale i również nauczyć się, jak je zaakceptować w narracji swojego życia oraz w bezpiecznej atmosferze nabyć umiejętności radzenia sobie ze stanem psychofizjologicznego stresu i powracającymi wspomnieniami.
Natomiast, jeśli cierpienie psychiczne, z którym Pani się zmaga, jest bardzo silne i utrudniające funkcjonowanie, to również należy zadbać o zaopiekowanie się samą sobą. Podczas tych gorszych dni warto jest dać sobie przestrzeń na odpoczynek i przeżycie trudnych emocji - wypłakanie ich, wyrażenie swojej złości i żalu, w sposób, który jest bezpieczny, ale też przede wszystkim pomagający Pani. Zadbać o kontakty z bliskimi osobami i uzyskać od nich wsparcie. Zapytać samą siebie o swoje potrzeby i o to, co jest ważne w tym momencie.
Gdyby w ciągu tego roku oczekiwania zdrowie psychiczne się u Pani jeszcze bardziej drastycznie pogorszyło, to wskazany byłby kontakt z lokalnym ośrodkiem interwencji kryzysowej (gdzie pracują psychologowie i można szybko znaleźć termin) i z psychiatrą, w celu farmakologicznego załagodzenia silnych stanów emocjonalnych.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Alicja Woźnica, psycholog
Daria Kalinka-Gorczyca
Dzień dobry,
rozumiem, że w obecnym czasie odczuwa Pani znaczne obniżenie nastroju i brak satysfakcji ze swojego funkcjonowania, stąd odczucie dotyczące powrotu depresji. Cennym jest, że zdecydowała się Pani na terapię, jednak rok oczekiwania to dość długi czas. Ze względu na Pani obecne odczucia proponowałabym przynajmniej co jakiś czas udać się na wizytę do psychologa w celu omówienia swojego obecnego stanu zdrowia psychicznego. Myślę, że to już i tak by było wiele co mogłaby Pani dla siebie zrobić.
Zobacz podobne
Poczucie przytłoczenia problemami psychicznymi i pragnienie zmiany na lepsze
Nie wiem co jest ze mną nie tak nam wrażenie ze mam bardzo dużo problemów psychicznych od depresji po borderlinepo adhd i inne traumy których nie przepracowałam. Zaczynam chodzić do psychologa z uzaleznieniami ale nawet nie wiem od czego mam zacząć opowiadać moja historie.Od dziecinstwa ? Od tego ze mama wyzywała mnie jak mialam z 8lat ze jestem nikim do niczego bede stać pod lampą itp itp do tego ze moi rodzice kłócą sie codziennie i nie konczy sie tylko na kłótni ale na przemocy psychicznej również rozwalone telefony i samochody. Jezu tyle rzeczy jest o których chce powiedzieć i zrozumieć czemu sie tak zachowuje chce to wkoncu zmienić naprawić.. chce miec dobre życie W wieku 15 lat doświadczyłam przemocy w szkole od rówieśników. Oraz dotykania mnie przez kolegów wtedy kiedy nie chciałam tego. Na siłę. I uległam zeby miec spokój bo skoro wielokrotnie mowie nie a ktos dalej nalega chcialam miec juz spokój..Bo balam sie reakcji .Potem trafiłam na zle towarzystwo zaczęłam pić wódkę w wieku 15lat oraz palić papierosy. Próbowałam tez czasem kryształu. Przeżyłam tez wielkie rozczarowanie z moja 1 miłością. Zostałam odrzucona. Potem poznałam starszego chlopaka o 3 lata myslalam ze to ten jedyny z nim zaczęłam dużo pić i ćpać byłam z nim 6lat . Podczas związku było wiele złych rzeczy po wyzwiska do różnych ciężkich melanży po kradzież pieniędzy przez niego z mojego portfela po kryjomu i inne zle zachowania. Wkoncu jego kolega wykorzystał mnie seksualnie kiedy u nich spałam a były pojechał do pracy. Byłam nie przytomna bo bardzo dużo wypiłam i spałam. A ten kolega to wykorzystał. Myślałam ze robie to z moim facetem. Bo on wiele razy budził mnie sensem jak spałam.dlatego myslalam ze to mój facet jak sie przebudziłam i zobaczyłam inny kolor włosów zamarłam. Sparaliżowało mnie . Mówiłam ciągle w głowie co sie dzieje ze musze cos zrobic ale jak juz mialam dość bo on dotykał mnie i nie odpuszczał wkoncu wstałam bo juz byłam na tyle świadoma ze niemogłamtegowytrzymaćzaduzotego
Czuję ogromny lęk przed krzywdą. Boję się najbliższych, dźwięków, przeszłam przez traumatyczne wydarzenia. Co się dzieje?
Dzień dobry, w ostatnim czasie bardzo mocno nasilił się u mnie lęk, do takiego stopnia, że czasami odnoszę wrażenie, jakby najbliżsi mi ludzie (głównie rodzina) chcieli wyrządzić mi krzywdę. Od razu budzę się w nocy, gdy tylko usłyszę jakiś nawet najcichszy dźwięk. Często śpię z nożem w ręce, aby móc się choć drobinę uspokoić pomimo tego, że raczej nic mi nie grozi. Wszędzie doszukuję się drugiego dna i kompletnie nikomu nie ufam. Mam wrażenie, jakby obudziły się we mnie traumy przez to, że czasem jako mniejsze dziecko byłam ofiarą przemocy fizycznej oraz psychicznej ze strony najbliższych. Nie jestem jeszcze osobą pełnoletnią i zastanawiam się czy byłabym w stanie normalnie funkcjonować w przyszłości przez tak mocno nasilony lęk, z którym żyję każdego dnia i każdej nocy. A może jest to oznaka jakiejś choroby psychicznej? Występuje u mnie również wiele innych, niepokojących objawów, natomiast jest ich zbyt wiele, aby się tutaj rozpisywać.
Potrzeba samookaleczenia- z czego wynika?
Od czego zależy nagła potrzeba samookaleczenia? Mimo tego, że nie czuję smutku i leczę się na depresję, co jakiś czas pojawia się u mnie silna potrzeba zrobienia sobie krzywdy, mimo że nie mam żadnej konkretnej podstawy dlaczego chcę to zrobić. Od czego to może zależeć?
Babcia po śmierci dziadka nie jest w stanie spać, pojawiają się obrazy ludzi, zwierząt.
Witam,
Chciałabym napisać o swojej babci. Od śmierci dziadka (1.5roku temu), babcia nie przesypia całych nocy. Śmierć dziadka przeżyła, byli razem niemal całe życie. Mieszka sama. Ma 82 lata. W dzień funkcjonuje dobrze, opłaca sama rachunki, chodzi do banku itd. Problemem są noce.Twierdzi, że przychodzą do niej różne osoby i postaci. Siedzą na stole, niszczą jej przedmioty w domu. Czasami są to zwierzęta, czasami ludzie których zna ale już odeszli, czasami obcy. Babcia zapala światło i twierdzi, że nadal to widzi. Jeszcze jak żył dziadek to zdarzały się takie sytuacje ale bardzo rzadko, może raz na kilka lat. Nie wiemy jak jej pomóc. Babcia nie chce pójść do lekarza.
Czy zmiana pracy pomoże w pokonaniu traumy z powodu odrzucenia czy jest to ucieczka?
Czy jeśli mam traumę (poczucie odrzucenia), a zdarzają się często sytuacje wywołujące tę traumę i te nieprzyjemne uczucia, to czy powinnam zmienić pracę, czy to raczej byłaby ucieczka, bo trzeba się z tym zmierzyć, żeby wyzdrowieć? Chodzi o to, czy może być tak, że np. tu się nie przecisnę, a gdzie indziej dam radę to pokonać, by wyzdrowieć?
