Odpowiedz jako specjalista
WsteczDepresja nawracająca i ponowny epizod po ekspozycji na traumę. Terminy terapii są za długie. Jak sobie radzić?
Mam depresję nawracającą, obawiam się, że może być to spowodowane tym, że powróciła do mnie trauma, której nigdy nie przepracowałam. Chciałabym się dowiedzieć co mogę zrobić dla siebie, aby poprawić swój stan. Czekam na terapię, niestety terminy są bardzo długie około 1 rok. Proszę o pomoc lub rady.
Weronika
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
jedną z polecanych do pracy z traumami psychoterapii jest EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocesing). Ważne, żeby prowadziła ją osoba z odpowiednim przygotowaniem. Niestety jest ona odpłatna.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Woźnica
Witam,
Z tego, co Pani pisze, zauważam, że zmaga się Pani z nawracającym cierpieniem psychicznym. Doświadczenie traumy potrafi mieć długoterminowy wpływ na zdrowie psychiczne i somatyczne, gdyż wiąże się z nawracaniem bolesnych wspomnień oraz emocji. W obliczu zaburzenia poczucia bezpieczeństwa i sprawiedliwości w naszym obrazie świata, bardzo ciężko człowiekowi jest zaakceptować fakt, że przydarzyła mu się trauma - że ją przeżył i starał się samego siebie uchronić. Przede wszystkim bardzo ważne jest to, że Pani rozpoznaje, co może być przyczyną Pani nawracającej depresji - i że Pani chce sobie w tym pomóc, bo to kluczowy pierwszy krok.
Specjalistami domyślnie zajmującymi się traumą są psychotraumatolodzy lub terapeuci EMDR. Jest to ważne, żeby Pani przepracowała swoją traumę ze specjalistą, który ma w tym doświadczenie i kompetencje - bo trzeba wrócić do tego doświadczenia, ale i również nauczyć się, jak je zaakceptować w narracji swojego życia oraz w bezpiecznej atmosferze nabyć umiejętności radzenia sobie ze stanem psychofizjologicznego stresu i powracającymi wspomnieniami.
Natomiast, jeśli cierpienie psychiczne, z którym Pani się zmaga, jest bardzo silne i utrudniające funkcjonowanie, to również należy zadbać o zaopiekowanie się samą sobą. Podczas tych gorszych dni warto jest dać sobie przestrzeń na odpoczynek i przeżycie trudnych emocji - wypłakanie ich, wyrażenie swojej złości i żalu, w sposób, który jest bezpieczny, ale też przede wszystkim pomagający Pani. Zadbać o kontakty z bliskimi osobami i uzyskać od nich wsparcie. Zapytać samą siebie o swoje potrzeby i o to, co jest ważne w tym momencie.
Gdyby w ciągu tego roku oczekiwania zdrowie psychiczne się u Pani jeszcze bardziej drastycznie pogorszyło, to wskazany byłby kontakt z lokalnym ośrodkiem interwencji kryzysowej (gdzie pracują psychologowie i można szybko znaleźć termin) i z psychiatrą, w celu farmakologicznego załagodzenia silnych stanów emocjonalnych.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Alicja Woźnica, psycholog
Daria Kalinka-Gorczyca
Dzień dobry,
rozumiem, że w obecnym czasie odczuwa Pani znaczne obniżenie nastroju i brak satysfakcji ze swojego funkcjonowania, stąd odczucie dotyczące powrotu depresji. Cennym jest, że zdecydowała się Pani na terapię, jednak rok oczekiwania to dość długi czas. Ze względu na Pani obecne odczucia proponowałabym przynajmniej co jakiś czas udać się na wizytę do psychologa w celu omówienia swojego obecnego stanu zdrowia psychicznego. Myślę, że to już i tak by było wiele co mogłaby Pani dla siebie zrobić.
Zobacz podobne
Chciałam zapytać, jak poradzić sobie z traumą u 4-letniego dziecka po pobieraniu krwi.
Chciałam zapytać, jak poradzić sobie z traumą u 4-letniego dziecka po pobieraniu krwi. Podczas pobierania 8 razy się Pani wkłuwała, przy czym 3 żyły pękły. Teraz syn nie pozwala sobie pobrać krwi, zrobić testów alergicznych skórnych no dosłownie nic. A jest strasznie chorowity i już naprawdę nie wiem, jak mu pomóc, jak wytłumaczyć dziecku, że to konieczne. Żadne przekonywanie nie pomaga.
Jak ufać sobie, gdy nie pamiętamy przeszłości? OCD a depresja lękowa.
Jak w depresji lękowej ufać sobie, ale odnośnie swojej dalekiej przeszłości, jak lata podstawówki, z której pamiętamy niewiele, same epizody, więc skąd mamy wiedzieć, że, np. wracając ze szkoły do domu po prostu wracaliśmy, a nie, np. zabiliśmy kogoś po drodze.
Jak radzić sobie z traumą z dzieciństwa i odrzuceniem dotyku?
Dzień dobry mam problem z moimi myślami.
Mam teraz 18 lat, a jako mała dziewczynka byłam dotykana w intymne miejsca, przez starego pana. Nie mogę o tym zapomnieć, nie dobrze mi jak o tym pomyślę, mam przez to odrzucenie, jak dotyka mnie chłopak.
Co mam zrobić? Nie chce tego pamiętać
TW. Próba samobójcza, nie mam już siły, trudności finansowe, związkowe. Za mną mnóstwo terapii.
Dzień dobry, nie wiem ile mam miejsca, spróbuję się streszczać. Mam 25 lat, studiuję zaocznie 2. rok psychologii. Za mną 6 nieudanych terapii psychodynamicznych i terapia schematów, która zmieniła moje życie. Ale miała trwać rok, a w połowie nie było mnie dłużej stać. Mam borderline, ADHD i podejrzenie spektrum, ale diagnostka stwierdziła, że na końcu może powiedzieć, że nie wie (różnicowanie z traumą) więc przerwałem. Praca to dla mnie koszmar, bo źle rozumiem instrukcje a jak się czegoś trzeba domyślić to źle się domyślam. Jak potrzebuję o coś zapytać to słyszę "jak możesz tego nie wiedzieć" więc przestałem pytać, popełniam masę błędów, mimo że robię sobie w telefonie notatki. W rezultacie boję się ludzi (na co dzień też), nienawidzę siebie i zwalniam. Dwa lata zmagałem się finansowo, doszło do tego, że dorabiałem na prostytucji. To było łatwiejsze niż 8h np. w fast foodzie, w trybie walcz uciekaj. Zakochałem się w kliencie. Wydawało się, że jest wzajemność, mówił różne rzeczy, w tym, że chciałby tam zaparkować na stałe. Pochwalił moją inteligencję, co jest dla mnie ważne. Niesamowicie się rozumiemy, mamy podobne charaktery, jesteśmy też dobrani w łóżku. Miał wybrać i wybrał - żonę. Nie widzę już sensu w życiu. Nie chcę być już sam. Myślałem, że wymarzona praca terapeuty schematów wypełni mi pustkę, ale nie zapowiada się. Nie potrafię pojąć, że spotkałem kogoś idealnie dobranego i ta osoba mnie nie chce. Nienawidzę spotykanych na ulicach par. Nawet nie wiedzą, że mają supermoc. Moje życie nie ma żadnego sensu. Lubię dowiadywać się nowych rzeczy, ale co z tego, na nikogo to nie wpływa. Nikt mi nie towarzyszy. Nie robi żadnej różnicy, że codziennie wstaję z łóżka. Teraz szukam pracy po przeprowadzce i telefon milczy. Zrobiłem bardzo dobre CV, a potem jeszcze rozmowa nie do przejścia - utrzymuj kontakt wzrokowy, nawiąż small talk, spraw wrażenie sympatycznego, zadawaj pytania. Czuję, że nie ma dla mnie miejsca na tym świecie, od zawsze. Miałem próbę w grudniu, ale niestety przeżyłem. Nie wiem po co. Pierwszy raz próbowałem się zabić w 6. klasie podstawówki, potem w gimnazjum. Nikt tego nie widział, zawsze planuję tak, by nikt mi nie przeszkodził i sam muszę siebie przekonać, że to moje jedyne życie i póki żyję coś może się zmienić. Nie wierzę, że uda mi się uzbierać na terapię i wyzdrowieć. Nie wierzę już w miłość. Czuję się tak potwornie sam. Zostawiłem większość przyjaciół we Wrocławiu, łatwo było ich poznać przez studia, a w Łodzi mam zaoczne i jest trudniej. Cieszę się, że nie mam przerwy w studiach, ale tryb podoba mi się mniej - nie da się żyć studiami. To jedyna dziedzina w życiu jaka mi wychodzi. Nie wiem jakie mam pytanie, i tak na dniach się zabiję wreszcie, bo nie mogę znieść tej samotności i pustki.
Odeszłam od narcyza i czuję się jak na detoksie – czy tęsknota za osobą, która mnie niszczyła, jest normalna?
Odeszlam od narcyza tydzien temu i czuje sie jak na detoksie... on do mnie wypisuje ze jestem chora, ze nikt mnie nie zechce i ze on tylko chcial mi pomoc. mam momenty ze chce do niego wrocic bo tak bardzo mi go brakuje, mimo ze wiem jak mnie traktowal. czy to normalne ze czuje taka tesknote za kims kto mnie niszczyl?
Depresja poporodowa - objawy, leczenie i wsparcie dla młodych rodziców
Depresja poporodowa to stan, który może pojawić się w okresie po narodzinach dziecka. Gdy trudności emocjonalne utrzymują się dłużej lub są intensywne, odpowiednia pomoc specjalisty i wsparcie bliskich mogą być niezwykle cenne i potrzebne.