Odpowiedz jako specjalista
WsteczKryzys suicydalny - czuję się niekochana, nierozumiana i samotna.
Nie mam już siły na nic. Mam dość wszystkiego. Chciałabym połknąć opakowanie tabletek nasennych i już się więcej nie obudzić. Chciałabym już nic nie czuć. Nie dogaduję się z rodzicami. Czuję się, jakbym była ich największym problem. Nigdy nie są ze mnie dumni, nigdy nie widzą, gdy się staram, a gdy staram się im wytłumaczyć, co czuję to mam wrażenie, że nie rozumieją co do nich mówię. Rano nie mam siły iść do szkoły. Psychicznie sobie nie radzę i nie mam z kim porozmawiać. Nie mogę na nikogo liczyć. Tęsknię za dzieciństwem, tęsknię za miłością. Chciałabym mieć normalną kochającą się rodzinę a nie codzienne krzyki i wrzaski. Chciałabym normalnie rozmawiać. Cały czas myślę. Nie wytrzymuję tego uczucia stresu, które bierze się znikąd. Nie wytrzymuję już. Chciałabym, by mnie ktoś zrozumiał.
Xyz
mniej niż godzinę temu
Klaudia Kalicka
Dziękuję za Twoją wiadomość. Czytam, że jesteś w sytuacji, w której jest Ci bardzo trudno. Brak zrozumienia ze strony rodziców może powodować w Tobie poczucie osamotnienia, a uczucie stresu, z którym się mierzysz prawdopodobnie związane jest z utratą poczucia bezpieczeństwa, zaufania oraz spokojnej atmosfery w domu.
Czy masz wokół siebie osobę, której w zaufaniu możesz powiedzieć o tym, co aktualnie przeżywasz? Która mogłaby okazać się dla Ciebie wsparciem? np. Nauczyciel w szkole, psycholog, pedagog? Ciocia, wujek?
Jeśli potrzebujesz porozmawiać możesz skorzystać z telefonu zaufania. Jest całkowicie darmowy i działa 24h na dobę każdego dnia.
Trzymam mocno za Ciebie kciuki i wysyłam dużo dobrych myśli.
Pozdrawiam
Psycholożka Klaudia
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anna Szczepańska
Przede wszystkim bardzo współczuję. Dobrze, że szukasz dla siebie pomocy. Może warto pomyśleć o terapii rodzinnej, pod warunkiem, że rodzice będą skłonni się zaangażować. Pracuję z młodzieżą, zapraszam na konsultacje.
2 lata temu
Barbara Zgała
Droga dziewczyno,
bardzo mocno Cię wspieram w Twoim trudnym którego doświadczasz obecnie w swoim życiu, w Twojej bezsilności i tęsknocie za dobrym czasem spędzanym w gronie bliskich i kochających się ludzi.
Wspominasz o stresie który „bierze się z nikąd” … hmmm… wiesz, czytam o sytuacji w której jesteś i jakoś wydaje mi się prawdopodobne, że może on mieć podłoże w sytuacji rodzinnej (brak zrozumienia, wrzaski, krzyki) i niezaspokojonych podstawowych potrzebach i pragnieniach - bliskości, miłości, spokoju czy bezpieczeństwa. Wyobrażam sobie jak Ci może być trudno i przytulam Ciebie i Twoje trudne.
Chcę Ci powiedzieć, że ten czas zapewne minie i Ty będziesz się cieszyć życiem na nowo. Jesteś młoda i jak widać po tej wiadomości, potrafisz sięgnąć po pomMoc i to jest Twoja super Moc!.
We wcześniejszych odpowiedziach, moje koleżanki już napisały gdzie możesz szukać pomocy- tam znajdziesz osoby które Cię wysłuchają i wesprą, a to może Ci pomoc obniżyć napięcie i zapewne pomału zaczniesz odzyskiwać siły.
Pomyśl, może warto skonsultować się z lekarzem? Możesz zacząć od lekarza pierwszego kontaktu albo psychiatry.
Bardzo mocno Cię wspieram, posyłam dużo ciepłych i spokojnych myśli.
Trzymam mocno kciuki za Twoją wytrwałość w sięganiu poMoc
Baśka
2 lata temu
Zobacz podobne
Czy jest w Poznaniu jakaś bezpłatna grupa wsparcia dla osób dorosłych ze schizofrenią i depresją?
Witam serdecznie, od dłuższego czasu można powiedzieć,że od kilku lat borykam się z problem. Jestem mamą 2 dzieci 12 i 7 lat w małżeństwie jestem 9. Córkę mam z poprzedniego związku. Zauważyłam u siebie, że jestem bardzo nerwowa co bardzo mnie męczy. Do tego dochodzi ogólne osłabienie organizmu. Brak apetytu, duże zawroty głowy. Momentami czuje się jak bym była wręcz pijana. Nie mam siły ani ochoty na nic. Momentami to mam chęć usiąść i płakać z niemocy. Byłam u lekarza robiłam badania bo myślałam że to anemia lub tarczyca ale wyniki są dobre. W związku nie zbyt mi się układa sądzę że to małżeństwo ratuje tylko to że mąż pracuje za granicą i przyjeżdża na tydzień co 4-5 tyg. Ale jak jesteśmy to po 2 dniach wszystko mnie w nim irytuje. Jak bym mogła to bym tylko leżała i płakała nie wiem czemu tak jest. Był czas taki że leżałam bo mnie dosłownie wszystko bolało nie miałam nawet siły wstać zrobić dzieciom obiad ale musiałam bo to moje dzieci nikt tego za mnie nie zrobi. Co jest ze mną nie tak?
Moje pytanie brzmi jak radzić sobie z emocjami, które mnie przytłaczają
Dzień dobry,
Nazywam się Małgorzata. Mam 33 lata, jestem singielką, Moje pytanie brzmi jak radzić sobie z emocjami, które mnie przytłaczają, i zalewają wręcz wewnętrznie, powodują napięcie wewnętrzne, co powoduje również różne bóle mięśniowe. Jak w związku z tym bardziej zadbać o siebie oraz jak pokonać lęk w kontaktach z innymi?
Dziękuję za odpowiedź.
Dlaczego często nie czujemy zupełnie niczego
Dlaczego często nie czujemy zupełnie niczego
Pogorszone samopoczucie po pierwszej wizycie u psychologa i lęk przed kolejną. Czy to normalne?
Byłam na pierwszej wizycie u psychologa.Po wizycie mój stan psychiczny bardzo się pogorszył.Moje myśli nie dają mi spokoju,że jestem beznadziejna ,do niczego się nie nadaję...Najchętniej cały dzień spędziłabym w łóżku, nic nie robiąc....Nic mnie nie cieszy i co chwilę chce mi sie płakać. Myślę o rezygnacji z następnej wizyty, mimo iż wiem, że potrzebuje pomocy (stresuje się bardzo wizytą, boję się).Czy takie samopoczucie jest "normalne "?Co zrobić by poczuć się lepiej ?
